Akagera Kids, vloerankers en optie 4

Ik pak het verhaal weer op, nog weer even terug naar 2023.

Ik had al verteld dat ik in de laatste week van 2023 een leuke sessie had bij Suzan.

Omdat ik aan het uitzoeken ben op welke manier ik Nederland en Rwanda kan combineren, hebben we vloerankers gebruikt. Zelf had ik al 3 opties: vacature op de Nederlandse school, hier blijven en alle vakanties naar Rwanda óf in de flexpoule met een nul-urencontract zodat ik vaker naar Rwanda kan buiten de vakanties om (is goedkoper). Ze hebben allemaal hun voor-en nadelen, wat keuzes maken lastig maakt. We voegen nog er een 4e optie aan toe: onvoorzien, wie weet wat er nog op mijn pad komt. Elke optie komt op een blad en daarna leg ik ze op de kop neer op de vloer. Geen idee dus welke optie waar ligt. Vervolgens ga ik op een anker staan en probeer te voelen hoe dat voelt. Op anker 1 voel ik wat druk op de borst. Op anker 2 voel ik me rustig in mijn buik. Op anker 3 ook, maar bovenin is het wel wat kriebelig. En op anker 4 schiet ik in de lach. Ik ga nog een keer, in andere volgorde, op de ankers staan en ervaar hetzelfde.

Mijn conclusie: van anker 4 word ik het meest blij, anker 2 zou ook een goede optie zijn, anker 3 kan wel, maar liever niet? En anker 1 is de slechtste keuze die ik nu kan maken.

Natuurlijk ben ik heel benieuwd wat er op de ankers staat! Wat blijkt?

Slechtste keuze is Nederlandse school. Flexpoule met nul-uren kan wel, maar liever niet. Alle vakanties naar Rwanda voelt goed.

Maar blijkbaar word ik blij van de optie onvoorzien, kijken wat er nog op mijn pad komt.

Grappig, hierna laat ik het steeds nadenken over de opties helemaal los.

Intussen is Zalingo vorige week vrijdag gestart met het maken van de djembé’s. Stap 1; geschikte bomen vinden en op maat zagen. Hiervoor moet hij naar Musanze (2,5 uur vanaf Kigali) en dan nog een uur op een motor naar de bush. Die weg kan niet met een busje. Hij vertrekt op vrijdagmorgen vroeg. Ik hoor pas iets op vrijdagavond, een onbekend Rwandees nummer is me aan het appen. Het blijkt Zalingo te zijn, op de telefoon van zijn vriend in Musanze.

De reis naar Musanze duurde langer dan gepland. Ze hebben in de regen de motorrit naar de bush gemaakt en in de regen gezocht naar 2 bomen van de juiste soort, de juiste leeftijd (tussen 10 en 20 jaar) en de juiste dikte. Die vervolgens gekapt én op de goede maat gezaagd. De boomstukken versleept naar een dorpje, waar ze eerst een paar dagen moeten drogen (het water moet eruit lopen) én daarna worden de djembé’s eruit gehakt en gezaagd.

Hij blijft die nacht in Musanze, het is te laat om nog naar Kigali te reizen.

Vervolgens hoor ik pas weer iets op zondagochtend. Mede doordat zijn telefoon is overleden, dat zat er al aan te komen. Eerst viel steeds de batterij weg op 70%, daarna deed hij het alleen nog als hij aan een lader zat en vervolgens kon hij het netwerk niet meer vinden. Hij heeft nu zijn oude telefoon opgeduikeld en daarmee is videobellen geen optie, foto’s maken ook niet. De batterij vervangen gaat 60.000 Rwandese franc kosten, een nieuwe telefoon kopen 130.000 - 140.000. Dat geld heeft hij nu niet. Dus roeien we met de riemen die hij heeft.

Ondertussen heeft Bosco van Akagera Good Neighbours op mijn verzoek een video gemaakt van de kids van Akagera Kids. Heel leuk, ze hebben een soort van toneelstukje gemaakt waarin ze vinden dat ze djembé’s nodig hebben. Ik kan hem alleen niet uploaden in deze blog. Ik zet hem op Facebook.

Ik stuur hem de foto’s van Zalingo in de bush op zoek naar bomen én van de ruwe djembé’s. Hij vraagt of hij nog ergens mee kan helpen.

En dat komt goed uit! Ik heb nu genoeg sponsorgeld voor 2 djembé’s.

Zalingo moet nu weer kosten maken om de djembé’s naar Kigali te krijgen. Misschien kan hij daarbij ondersteunen? Ik had gehoopt dat een safaritruck de djembé’s op kon pikken, scheelt Zalingo héél veel werk! Maar dat lukt niet. Hij wil wel een bijdrage doen voor de transportkosten.

Zalingo berekent de kosten: hij moet zelf naar Musanze met de bus, dan met de motor een uur naar de bush. Met 3 fietsen de djembé’s in zakken naar de hoofdweg krijgen. Dan óf met motoren of met de bus (maar die gaat maar 2x op een dag) naar Musanze. Dan met een bus naar Kigali, dus wat stoelen extra kopen. En dan met de driewielmotor (die hebben een karretje erachter) naar het huis van Zalingo.

Ik stuur het door naar Bosco zodat hij kan kijken wat hij wil bijdragen.

En tot mijn verrassing wil hij alle transportkosten wel betalen! Super!

Zalingo gaat morgen de reis ondernemen. Gelukkig had hij gisteren een optreden en met dat geld heeft hij een simpele telefoon gekocht, zodat hij kan bellen en appen. Foto’s en filmpjes maken lukt niet hiermee. Maar hij is hier al heel blij mee.

Ik hou jullie op de hoogte.

Bosco heeft ook nog een ander idee……

Akagera Good Neighbours heeft voor het jaar 2024 weer toestemming gekregen om als NGO (non-government organisation) te werken op het gebied van onderwijs, onderzoek, welzijn, werkgelegenheid, besparingen en ontwikkeling van cultureel ecotoerisme. Hij stelt voor dat ik partner word van de NGO…… of ik daar ideeën over heb?

Phoe, dat is best een bijzonder voorstel!

Ik laat hem in ieder geval weten dat ik niet een partner kan zijn die voor geld zorgt. Maar als hij iets heeft aan mijn deskundigheid over onderwijs, coaches trainen en organiseren van Sport&Spel, er wellicht opties zijn?

Ik weet dat hij heel graag meer kinderen wil helpen en geïnteresseerd is in de zaterdagactiviteiten van TwigaDukina bij Gerjanne.

En ik leg uit hoelang ik zonder werkvergunning in Rwanda mag zijn (3 maanden) en dat ik dan een woonplek, eten en transport nodig heb. Dat ik pas beschikbaar ben vanaf augustus 2024. En dat ik ook weer terug moet naar Nederland om geld te verdienen én voor mijn familie.

Bosco laat zich hierdoor niet tegenhouden, hij vraagt nog wat details en wil in gesprek.

Morgenmiddag hebben we een videocall. Ik ga maar eens luisteren wat voor idee hij erover heeft.

Zou dit dan optie 4 zijn…………..???

P.S. er is sponsorgeld binnen voor 2 djembé’s. We gaan voor 10 djembé’s!

NL31 RABO 0346 5812 73 t.n.v. C.M. Spijk o.v.v. Djembé Akagera Kids.

Terugkijkje én doorkijkje

2023, Wat een jaar! Zowel op het werk als privé is er veel gebeurd.

Terugkijkend ben ik nog steeds verbaasd over wat er op privé-terrein allemaal is gebeurd.
Nog even in het kort?
Na drie jaar ging ik eindelijk terug naar Rwanda. In maart 2020 moest ik daar hals over kop weg door Corona. Omdat Corona té lang duurde, kon ik daarna niet meer terug naar mijn werk. In de meivakantie dit jaar ging ik samen met maatje Mieke even terug. Wat was het ontzettend fijn om even terug te zijn en emotioneel een periode af te ronden.
En het werd toevallig ook de start van iets nieuws.
Het blijft toch echt een wonder dat een hersenspinsel heeft geleid tot het ineens,via Whatsapp, iemand in Rwanda die 10 djembé's wilde maken. En dat ook deed! Tot het vinden van de benodigde sponsoren om het ook financieel mogelijk te maken. Tot twee weken djembé sessies bij Twiga dukina in Shangi in mijn zomervakantie. En tot afgelopen november nog een keer 2 weken djembé bij Twiga dukina, met Zalingo, zonder mij.

Ik ben afgelopen jaar 3x in Rwanda geweest, terwijl dat helemaal niet het plan was. Maar van het één kwam het ander. Het is zo gaaf om iets te kunnen doen waar ik zó van kan genieten en wat zóveel voldoening geeft. En wat eigenlijk als vanzelf ging! Een balletje dat is gaan rollen en iedere stap de goede kant op rolde.
En als soort van bijverschijnsel heb ik na twee weken djembé ook nog ineens een vriend.

Zalingo is diegene, waar ik toevallig via Landry terecht kwam, die na mijn vraag of hij iemand wist die me kon helpen in eerste instantie "afwijzend" reageerde. Ik had het idee al wat losgelaten toen hij toch ineens een Whatsapp nummer doorstuurde. Van Zalingo. En dat was het begin van alles.
Zalingo is net weer 2 weken bij Twiga dukina geweest. Om met de nieuwe kinderen djembé te spelen, liedjes te schrijven waaronder een heel gaaf Twiga dukina lied, wat door heel Shangi wordt gezongen op dit moment. En om jongvolwassenen te leren armbandjes te maken, waar een aantal mee verder wil om zo wat geld te verdienen. Weer een vruchtbaar bezoek.

Helaas lukt het hem niet meer om zijn geld te verdienen met optredens met zijn band. Tijden zijn veranderd, zegt hij. Af en toe kunnen ze nog ergens spelen en soms kan hij meedoen met een andere band om zo toch nog wat geld te verdienen. Vandaag hebben 3 leden van de band besloten de band te verlaten, omdat ze op een andere manier geld willen gaan verdienen. Wel met de belofte terug te komen als er weer regelmatige optredens zijn. Maar toch.
Ook Zalingo is druk bezig andere bronnen van inkomsten te bedenken, zowel binnen als buiten de muziek.

Op dit moment doet hij binnen de muziek mee aan een muziekwedstrijd. Via het platform Musicalee.net kan er gestemd worden op zijn liedjes. Hij zit nu al in ronde 2 van deze wedstrijd. Ronde 1 heeft hij gewonnen. Hoe verder hij komt, hoe meer geld hij ermee kan verdienen. Er zijn 3 rondes. Als hij in deze wedstrijd 1e, 2e of 3e wordt, is er een geldprijs. Hoe meer stemmers, hoe meer bonus er ook te verdienen valt: een maand promotie als artiest op de radio óf nog weer een extra geldprijs. Door mee te doen aan de wedstrijd komt zijn song tevens op een mixtape, die hij vervolgens moet promoten via social media en dan is een percentage van de opbrengst voor hem.
De hoogste geldprijs winnen betekent voor hem 2 maanden al zijn kosten betaald, inclusief het ondersteunen van zijn dochter en zijn zus, die voor zijn dochter zorgt.
Mocht je je aangesproken voelen door dit verhaal, stemmen mag! Hiervoor moet je je wel registeren op dit platform en je telefoonnummer en e-mail geven. Dat roept wellicht drempels op, dat snap ik. Tegelijkertijd geeft het ook aan dat het een serieus platform is voor serieuze muzikanten. Zo kun je maar één keer stemmen én zijn ze er zeker van dat het geldige stemmen zijn. Valse stemmen levert diskwalificatie op.

Ondertussen is hij in de studio nieuwe songs aan het opnemen. In zijn liedjes zit altijd een boodschap, dat is goed om te weten. Die we samen, via een platform als Instagram én SoundCloud hopen te promoten en zo weer inkomsten te genereren.

Buiten de muziek is hij aan het nadenken om dagelijks een inkomen te kunnen verdienen. Dat varieert van kolenhandel, een klein restaurantje voor lokaal eten, motortaxidriver, naar een printshopje. Of die mogelijkheden haalbaar zijn, is hij nu aan het uitzoeken. Zijn hart ligt bij een klein restaurantje, hij houdt van eten koken en kookt graag voor anderen. Afgelopen Kerst heeft hij met een beetje financiële hulp van mij, gekookt én die maaltijd gedeeld met 2 families die anders geen Kerst zouden vieren, omdat ze de middelen daarvoor niet hebben. De foto's van die maaltijd spreken boekdelen.
Eén en ander wordt op dit moment door hem uitgezocht.

Zo ontzettend jammer dat cultuur niet in het onderwijsprogramma van Rwanda zit. Dan had hij djembé projecten op scholen kunnen doen óf als muziekdocent kunnen werken. Ik zie als cultuurcoördinator als deel van mijn werk, hoeveel plezier dat geeft, hoe verbindend dat is én hoe kinderen worden aangesproken op andere talenten, wat goed is voor het zelfvertrouwen en hun zelfbeeld. Ik ga in de meivakantie 2024 wel proberen hem te introduceren op de internationale school waar Elie werkt, je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt. Daar is dit verhaal het bewijs van.

Maar ...... nu moet hij ook eerst voor mij weer uitzoeken wat de kosten zijn voor opnieuw 10 djembé's!
Want dat gaan we in 2024 naar alle waarschijnlijkheid weer doen. Zp gaaf!!
Afgelopen week vroeg Bosco van Akagera Neighbours of we voor Akagara Neighbour Kids het djembé project in de meivakantie wilden doen. Ik heb hier al eerder over geblogd. Zij zorgen voor 10-12 straatkinderen, zodat ze naar school kunnen, een schooluniform hebben, dagelijks een lunch krijgen op school en op zondag deel uitmaken van het gezin van Bosco en Devine. Zo leren ze o.a. deze kinderen na schooltijd traditionele én moderne dans, die ze opvoeren voor de toeristen die er verblijven. En sinds een tijdje is er ook voor hun alleenstaande moeders een programma om ze uit de armoede te krijgen zodat ze zelf weer voor hun kinderen kunnen zorgen.
Bosco en Devine doen dit met de drijfveer dat ze zelf via een NGO kansen hebben gekregen die er anders niet zouden zijn geweest.

Ik had al met ze afgesproken dit in de zomervakantie te gaan doen, maar ze willen het graag naar voren halen. In de zomervakantie zijn er verkiezingen in Rwanda en hij verwacht dat ze dan heel druk daarmee zijn. Eigenlijk vroeg hij of het in maart kon. Ai, hij is vergeten dat ik hier gewoon een baan heb én alleen in mijn vakanties naar Rwanda kan.
Ik heb heel even gespeeld met het idee om het Zalingo alleen te laten doen, maar dat gauw weer laten varen.
Niet omdat hij dat niet kan, maar omdat ik het niet wil missen!!

Mijn eerste mogelijkheid is de meivakantie. De kinderen moeten dan wel naar school en dus wordt het een naschoolse activiteit. En in het weekend. Uiteraard willen we ook hun coaches trainen zodat zij er daarna mee verder kunnen. En wie weet kunnen we ook met de gasten jammen voor een gift voor het Akagera Neighbours programma.
Betekent wel dat ik vanaf nu hard op zoek moet naar de financiële middelen!
Het moet een nieuw geldpotje worden, los van de pot voor Twiga dukina. Daar zit nog geld in, zelfs nadat Zalingo voor een 2e keer is geweest, er nog wat kleding voor optredens is aangeschaft én een vergoeding voor het schrijven én inzingen van de liedjes. Maar daar is al een bestemming voor, namelijk hoezen voor de djembé's ter bescherming.

Voor de nieuwe geldpot is vandaag al een start gemaakt!
Met dank aan Suzan, met wie ik vandaag een hele leuke sessie had over 2023 én 2024.

Mocht dit verhaal je aanspreken én wil je (nog een keer) helpen om dit nieuwe djembé project mogelijk te maken, dan zou ik dat natuurlijk super vinden! Je bijdrage kan je dan storten op mijn rekeningnummer NL31RABO03465.81.273 ten name van C.M. Spijk, onder vermelding van Djembé project Akagera Kids.
Wie kennis wil maken met deze kids, die kan dat via mijn mailadres [email protected] laten weten.
Via Whatsapp kan ik je dan een boodschap van deze ontzettend enthousiaste kinderen sturen.

Ik beloof óók buiten deze blog naar sponsoren te zoeken én jullie op de hoogte te houden.

Tot slot: allemaal alvast een goede jaarwisseling en een magisch 2024 met liefde en vrede voor iedereen!

Terug naar Twiga dukina..

Passende titel voor dit verhaal op deze dag.
Helaas gaat het niet over mij, maar over Zalingo.

Die staat op dit moment in Shangazi met 3 djembé's, een gitaar, een tas met materiaal om armbandjes te maken, een grote tas voor Gerjanne meegenomen door kennissen uit Nederland én zijn eigen rugtasje met persoonlijke spullen. Te wachten op de taxi die hem naar Gerjanne gaat brengen.
Het was nog even de vraag of het hem wel ging lukken.

Vrijdagavond kreeg ik een bericht dat hij zijn voet had verzwikt. De foto die ik krijg, ziet er niet best uit. Er zit een flink ei op zijn voet. Tijdens het wandelen, wat hij elke avond probeert te doen, is hij in het donker in een gat gestapt. Echt balen en het moment is ook heel vervelend. Hij kon er niet meer op lopen en heeft een motor genomen naar huis.
Ik geef zo goed en zo kwaad wat tips. Eerst koelen: ijsblokjes zijn er natuurlijk niet, koud water lastig te krijgen op dat moment en dus koelt hij maar met een flesje koud bier (de bar zit naast zijn huis). Dan 2 paracetamollen en slapen met zijn voet omhoog.
Hier zouden we even langs de huisarts gaan én een foto maken om uit te sluiten dat er iets is gescheurd. Dat is voor daar een brug te ver.
Dus hoop ik maar dat het meevalt.
De volgende dag is het ei weg maar is zijn voet nog steeds dik. Zoveel mogelijk rust nemen, voet zoveel mogelijk omhoog.
Niet helemaal gelukt want hij moest ook wassen én inpakken. Dat is gelukt en verder heeft hij veel geslapen.

Ik probeer hem nog te adviseren zijn komst naar Twiga dukina met een paar dagen uit te stellen totdat hij weer goed op die voet kan lopen.
Maar hij wil er niets van weten. Hij verheugt zich er erg op én iedereen daar is al voorbereid dat hij komt.

Dus is hij vanmorgen met de taxi naar het busstation vertrokken, zijn er 3 stoelen geboekt voor hem en alle spullen, daar kan hij zijn voet op ook op leggen én slaapt hij veel onderweg. De reis is prima verlopen. Hij is moe, maar verder prima én is heel blij dat hij weer terug is.

Wat gaat hij daar doen?
Hij brengt 2 djembé's mee die hij moest repareren omdat het vel stuk is gegaan. De bedoeling is om weer 2 weken djembélessen te gaan geven. Aan de kinderen op de middagen, de coaches en volwassenen die 3x per week komen, bij de zaterdag voor kinderen die dat willen én wie weet ook weer met dorpelingen die willen aansluiten.
De groep kinderen op de middagen heeft een andere samenstelling dan de vorige keer. Een aantal kinderen zijn uit het programma omdat ze het doel hebben gehaald én er zijn nieuwe kinderen geselecteerd door het Twiga dukina team. Die gaan wat leuks beleven!

Het sponsorgeld is nog niet op, mede dankzij Tineke die elke maand geld overmaakt voor de djembé leraar.
Dankzij dat geld kan hij voor 2 weken terug,
Naast het djembégebeuren gaat hij ook armbandjes maken met vrouwen/meisjes op een paar ochtenden. Hij heeft een tas vol met materialen mee. Hopelijk komen er vrouwen die willen leren hoe ze die armbandjes kunnen maken.
En kan hij zelf ook armbandjes maken én die later verkopen.
En hij kan gitaarlessen geven waar dan een kleine vergoeding voor betaald moet worden.
Gerjanne heeft voor beide activiteiten aankondigingen gemaakt. Nu maar duimen dat er animo voor is.

Zalingo zit ondertussen in de taxi en is ontzettend blij dat hij weer in Shangi is!!
En ik ben natuurlijk jaloers!

Vrijdagavond kreeg ik ook een bericht van Bosco van Akagara Neighbours Kids. Daar willen we ook graag een djembéproject gaan doen en ik had gevraagd of dat in mijn mei- of zomervakantie kon. Ze hebben nu aangegeven dat ze dat graag in augustus willen, als de scholen vrij zijn en de kinderen er dagelijks kunnen zijn.
Leuk!! Begin volgend jaar ga ik er verder mee aan de slag. In februari/maart kijken of ik dat financieel voor elkaar ga krijgen met een nieuwe sponsoroproep. Als dat lukt, kan Zalingo weer 10 djembé's gaan maken.
En kunnen we samen in augustus twee weken die kant op!

Laatste “lootjes”

Het is half negen, woensdagavond. Ik zit in het vliegtuig op Kigali Airport te wachten op vertrek.

Naast me zit niemand, maar om heen weer een hele grote familie. Schat zo’n 25 personen. Van oude man met hoed tot baby van 4 maanden. Alleen een paar van de jongeren spreken Engels, en ik gok dat het merendeel nog nooit heeft gevlogen. Het personeel heeft er de handen vol aan.

Ze moeten gaan zitten omdat ze op tijd willen vertrekken. Duurt echt even voordat ze dat begrijpen.

De laatste dagen heb ik niet geblogd.

Dus praat ik even bij.

Zaterdag was een rustig dagje! Zalingo vertrok vroeg in de middag om op een bruiloft te gaan spelen met zijn band.

Ik heb dutjes gedaan, wat dingen gedaan voor school én serie gekeken op NPO start.

Ondertussen reist Gerjanne van Shangi naar KigalI. Eerst moet ze wachten omdat het Umuganda is en dan rijden de bussen niet. Daarna mist ze haar bus. Het is dan ook al 20.00 uur als ze eindelijk bij Tea House arriveert. Maar ik heb de “pot dampend op tafel” , dus ze kan gelijk aanvallen.

We kletsen weer bij en dan naar bed.

Zaterdag om 07.00 uur ontbijt! Zalingo heeft een klus, dreadlocks zetten bij een vriend. En ik ga mee. Gerjanne ontbijt dan ook maar vroeg mee om bij te kletsen met Zalingo. Daarna vertrekken we naar Batsinda op de motor. Naar Deo, de vriend van Zalingo. Eerst moeten er nog naalden en zwart draad worden gekocht in de kleine shopjes.

Batsinda voelt niet als Kigali, maar meer als Kabarore, waar ik zelf woonde, maar wel nog een slagje armoediger en alles staat nog wat dichter op elkaar.

Ik ben dan ook verrast als we aankloppen bij het huis van Deo. Dat is groot, met glanzende zwarte tegels op de vtloer en kleurig ingericht. Buiten én binnen prachtige muurschilderingen.

In het kort zijn verhaal: hij is opgegroeid in het noorden. Toen hij 16 was, ontmoette hij daar Sukasa, een Japanner. Die daar kwam werken voor een NGO. In de drie jaar dat die daar werkte, heeft hij Deo het vak van kleermaker geleerd. Daarna verkaste hij naar Kigali en Deo ging mee. Sukasa is ook kunstenaar en werkt in Batsinda met de kinderen, als hij daar is in plaats van in Japan.

Het huis waar Deo met zijn vrouw en 2 kindjes in woont, is van Sukasa. Deo heeft nu een modeshopje waar ook de schilderijen van Sukasa worden verkocht.

Zalingo schat in dat hij 4 uur nodig heeft om dreadlocks te zetten. Dat blijkt een mega onderschatting!!! We zijn er om 10.00 uur en om 19.00 uur is het klaar. Hij heeft zo’n 30 keer sorry gezegd.

Gelukkig mag ik koffie zetten in de keuken, kookt zijn vrouw rijst met saus en halen ze een grote fles water voor me.

Zalingo heeft zijn vriend Mike gevraagd om ook te komen voor de gezelligheid. Maar het is ondertussen hard gaan regenen en dat betekent niet reizen op de moto.

Ik speel wat met het meisje van 2 jaar en 3 maanden. Leuk én slim kind! Deo laat me wat filmpjes zien, o.a. dat ze met 1 jaar al aan het verven is met verf en kwasten. Heerlijk!

Ik zit ondertussen vreselijk te vechten tegen mijn slaap. Ik kan toch niet bij deze mensen op de bank in slaap vallen!!

Later zegt Zalingo dat dat geen probleem zou zijn geweest?

Gelukkig komt Mike uiteindelijk nog om 17.00 uur. Een hele lange dunne jongen, ook uit Burundi. En ook muzikant en kunstenaar. Dat brengt weer leven in de brouwerij.

Als we klaar zijn, gaan we naar het huis van Zalingo. Huis is een heel groot woord voor de 2 kamertjes. Ik had dit al verwacht maar ook ergens gehoopt dat hij een beter plekje zou hebben. Maar niet dus. Een kamertje aan de voorkant, met wat stellingen en krukjes en alle spullen die hij nodig heeft. En een grotere daar achter, met een groot matras op de vloer en ruimte voor zijn djembé en gitaar. En zijn kleren aan de muur.

Mike is ook mee én een tweede vriend, Jah Wise, komt ook nog. We eten een brochette van geitenvlees en er wordt drinken gehaald.

Daarna weer op de motor naar Remera. En lekker slapen!

Maandag wasdag! En dat gebeurt op zijn Rwandees, in een teil in de douche. Ik hoef niets te doen, Zalingo doet alle was.

Ik lunch met Gerjanne én Leentje, die ook toevallig een weekje in Kigali is. Wachtend op haar vriend die tourguide is en pas dinsdag weer in Kigali is. Leentje heb ik 4 jaar geleden ontmoet bij Astrid. De vaste bloglezers herinneren zich dat misschien nog wel. Ze is al weer lange tijd terug in België, maar wél verloofd met Cyprian ondertussen. Ik zag op haar Facebook toevallig een foto van Kigali airport, via Messenger snel contact en lunchafspraak gemaakt! Leuk om bij te kletsen!!!

Zalingo gaat ‘s middags naar Mike om mijn cadeau op te halen. Mike wilde persé iets maken voor me. Een prachtig schilderij van een olifant dat hij speciaal voor me heeft gemaakt. In 1 dag!

We moeten hem alleen wel van het frame halen, anders kan ik hem niet meenemen. Hij maakt er ook nog één voor Jasper! Dat kost hem weer een hele dag, maar deze wordt betaald.

En dan is het dinsdag én heb ik afgesproken op de Nederlandse school Het Nest. Bij Marleen. Die hier de enige leerkracht van de basisschool is én ook de schoolleider. Pieter doet het voorgezet onderwijs. De school verzorgt de taal- en spellinglessen en cultuurlessen.

Het wordt een leuke ochtend! Met 4 kleutertjes. Zalingo is mee met zijn gitaar en we zingen dan ook wat Nederlandse én Engelse liedjes én een Zalingo liedje.

Marleen is hier sinds vorig jaar februari en gaat eind vh schooljaar weer weg. Waarheen weet ze nog niet.

Gerjanne komt nog een keer lunchen, die was toevallig in de buurt bij de handbalfederatie. Er staat een grote tas in mijn kamer waar ze nog weer van alles in komt stoppen, zodat het mee naar Nederland kan.

‘s Middags gaan we armbandjes maken, iets anders waar Zalingo geld mee verdient. Maar nu worden het er één voor mij, en voor Nine en Joa. Zalingo maakt die van mij, ik maak gelijktijdig eenzelfde, maar die is niet af bij vertrek op woensdag. Wat een monnikenwerk!!

Het kost meer dan een halve dag om één armbandje te maken, hij doet dat buiten vanwege het licht. Ik heb na 20 minuten al last van mijn rug! En dan verkoopt hij ze voor 2000 á 3000 Rwanda Francs.

‘s Avonds kijken we nog een film op mijn laptop, iets wat hij al jaren niet meer heeft gedaan. Bioscopen zijn er niet meer in Kigali na COVID, laat staan dat het te betalen is.

Woensdag: Dagje van inpakken, armbandjes afmaken, Mike is het schilderij voor Jasper wezen brengen én we jammen nog wat met het personeel. Ben om 17.00 uur in de taxi gestapt.

En nu is het woensdagavond 24:00 uur en taxiet het vliegtuig op het vliegveld van Entebbe om zo op te stijgen naar Amsterdam. Heb nu een buurvrouw gekregen.

Het vliegtuig blijkt vol te zitten met vluchtelingen (Congo) die met de hulp van IOM UN Migration een andere plek op de wereld krijgen. Mijn hart breekt als ik naar de oude man met de hoed kijk én zijn vrouw. Ze spreken geen Engels, houden elkaar steeds vast en ik moet ze een paar keer helpen met dingen openmaken. De steward zit er steeds op zijn knieën naast en degene voor hen moet steeds vertalen.

Zometeen na het opstijgen, een maaltijd en dan hoop ik te kunnen slapen!

Om op 06.35 te kunnen landen op Schiphol.

Over naar het normale leven…

Never play alone!

Het plan om naar Het Nest te gaan (de Nederlandse school) heb ik doorgeschoven naar dinsdag.

Twee coaches van Twiga dukina, Mangwende & Amani, hebben al de hele week handbaltraining van de Rwandese handbalbond, in samenwerking met Duitse trainers en coaches. Van maandag tot vrijdag zijn zij in Kigali om bij het jongerencentrum van de katholieke kerk in Kimisagara (één van de vele wijken hier) in 5 dagen te worden getraind om daarna een D-licentie als handbaltrainer te krijgen. (Wat 4 jaar geldig is).

We gaan kijken bij het afsluitende onderlinge toernooi.
Gerjanne zou hier naar toegaan maar vanwege Flappie lukt dat niet. Maar voor mij is het ook leuk, zo'n middagje handbal kijken.
En de jongens vinden het helemaal geweldig!

's Ochtends regent het steeds en ik begin me af te vragen of het toernooi binnen of buiten gaat plaatsvinden. Er is een binnenplek, heb ik gezien. Mangwende heeft eerst 14.30 uur gezegd, maar belt later dat we er toch om 14.00 uur moeten zijn.
Dus app ik Marleen van Het Nest dat het vandaag niet gaat lukken, maar dat ik dan dinsdag kom kijken.
Omdat het steeds regent, besluit ik om niet met de motor te gaan, maar met de taxi. Heb namelijk geen zin om daar nat aan te komen!
Taxi's zijn wel veel duurder dan moto's, maar in dit geval moet dat maar. Zalingo dingt nog wat af bij de taxichauffeur.

We komen wel wat te laat, er is heel veel verkeer en bij het grote buspark zijn echt heel veel mensen, moto's en auto's op straat. Dat heeft een vervelende reden, mag je me in Nederland naar vragen. Mangwende staat ons al op te wachten. Er wordt een zitplek geregeld, Mangwende doet heel erg zijn best én krijgt dan op zijn kop van zijn teamgenoten omdat hij me in de zon zet. Dus regelt hij een plekje in de schaduw. Vervolgens gaat hij iemand halen. Anacleth. Dat blijkt de technisch directeur van de Rwandese handbalfederatie te zijn én coach van het nationale team. Die weet al precies wie ik ben en waarom ik daar ben. Leuk! De jongens hebben goed reclame gemaakt voor Twiga dukina. Leuke man! Die enthousiast vertelt over de jongens én dat hij heel graag de jeugd motiveert om te gaan handballen.
We maken natuurlijk foto's én hij zet zijn naam en nummer in mijn telefoon, zodat ik dat door kan sturen naar Gerjanne.
Hij ziet al een Twiga dukina team voor zich, merk ik.

Grote taak voor Mangwende & Amani! Amani is in eerste instantie wat stil, maar komt later echt los. Hij baalt dat kinderen op de Sport&Spel zaterdag niet consequent kiezen voor handbal. De ene keer willen ze handballen, dan gaan ze weer volleyballen óf voetballen óf lezen, zegt hij. Hoe krijgen we dan een handbalteam voor elkaar??!

Ik probeer hem wat uit die denkwijze te krijgen. Ze hebben nu zoveel geleerd deze week! Zorg dat je handbaltraining héél erg leuk wordt! Probeer inderdaad dat handbalteam voor elkaar te krijgen, want dan kunnen er ook wedstrijden gespeeld worden, wat het nóg leuker maakt. Begrijp dat er in Ruzisi 2 teams zijn. De handbalbond wil echt teams door het hele land, dus wellicht kunnen die ook nog ondersteunen met materialen etc
Hij vertelt ook nog dat de yell van de handbalbond "Never play alone" is. Dat kan ik dan ook mooi koppelen aan de leus van het Twiga dukina team: Together we are changemakers!

Het toernooi is erg leuk! Alle teams spelen eerst 1x, daarna is er wedstrijd tussen de Gorilla's (jonge profspelers) én de Duitse coaches incl. Anacleth, de technisch directeur. Iedereen is natuurlijk voor de het team van de coaches! Er wordt flink gesupporterd. Daarna spelen alle teams nog 2 keer. Het team van Amani wint glansrijk het toernooi!
Mangwende heeft niet de beste dag, zijn team verliest alles én hij valt zelf uit met een schouderblessure. Echt sneu voor hem!
Hij heeft zoveel gegeven afgelopen dagen, voor zichzelf én voor Twiga dukina.

De winnaar moet eigenlijk dan nog spelen tegen het team van de coaches, maar het is al laat geworden en het duurt niet lang voordat het donker gaat worden. Alle spelers gaan naar binnen. Wij wachten een tijdje buiten, het is voor ons niet duidelijk wat er nu gaat gebeuren. Maar als Zalingo Mangwende even belt, komt hij ons halen. De uitreiking van de certificaten gaat bijna beginnen.
Ik val bij binnenkomst midden in de speech van de voorzitter (de president) van de handbalbond. Ze hebben grootse plannen: aanleggen van handbalvelden in alle districten, leveren van doelen en ballen, handbal moet op de kaart van Rwanda worden gezet.
Daarna volgt in rap tempo de uitreiking van de certificaten. De jongens zijn er mega trots op en ik ook!!
Leuk ook om te zien dat als er meiden naar voren worden geroepen, het applaus én gejuich groter is! "Empower girls" wordt er geroepen.
Daarna moeten er buiten nog officiële groepsfoto's worden gemaakt.
De jongens gaan zich daarna snel omkleden, we willen nog iets met ze gaan drinken.

Terwijl we daarop wachten, komt Anacleth mijn kant op mét de voorzitter én de secretaris van de handbalbond. Ze stellen zich officieel voor, willen weten hoe het met Gerjanne is, dat ze blij zijn dat er 2 coaches door ons zijn gestuurd én dat de jongens het goed hebben gedaan. Ze zijn allebei van plan om Twiga dukina ook te gaan bezoeken! De secretaris komt zelf ook uit Nyamasheke.
En weer benadrukken ze dat ze alle ondersteuning en hulp willen bieden om een handbalteam op poten te krijgen.
Dus Gerjanne!! Doorpakken, zou ik zeggen!

Wij drinken ergens nog iets met de jongens. Mangwende gaat daarna door naar het grote busstation, die wil met de nachtbus naar huis. Zodat hij op tijd is voor de voetbaltraining én de Sport&Spel zaterdag. Amani wil niet 's nachts reizen, dus die gaat zaterdagochtend. Zo schattig, hij belt ondertussen ook nog even met zijn moeder en vertelt dat aan mij. Ik opper dat ze wel trots op hem zal zijn!
Zalingo stuurt alle 65! foto's en filmjes door aan beide jongens en vervolgens wordt hij steeds op de hoogte gehouden van hun reis.

Het is nu zaterdagmiddag. Ik typ dit verhaal liggend in mijn bed omdat het de hele ochtend al regent. Zalingo moet met zijn band spelen op een bruiloft (6 nummers) en is weer in de stromende regen op de moto vertrokken, eind van de ochtend. Hij is de hele ochtend bezig geweest met bellen om transportkosten voor de band voor elkaar te krijgen, Niemand van de band heeft werk naast de muziek, dus is het lastig voor ze om dat voor te schieten. De ceremoniemeester wil die kosten niet vooraf aan ze betalen, hij is te druk, zegt zijn zus.
Hij gaat ze er wel mee confronteren. Hij zorgt dat hij en de soundman er op tijd zijn, ze gaan alles klaarzetten en dan ontbreken alleen nog de muzikanten. Die klaar zijn om te komen, maar nog even wachten op het geld...... Benieuwd of die strategie gaat lukken.
Gerjanne is onderweg uit Shangi naar Kigali, dat kon pas na afloop van Umuganda (geen bussen 's ochtends) én een bus missen.
Ik hoop ze allebei vanavond weer te treffen.

Ik ga zó op een wat droger moment iets van lunch regelen én stort me daarna op de rapporten voor school!

Tot later!

Van wandeling tot wandeling

Gisteravond met Zalingo 7,5 km door Kigali gewandeld. Als we nog niet zo lang hebben gewandeld, loop ik tot mijn verbazing langs het Lebanon Hotel. In eerste instantie loop ik er voorbij omdat ik de omgeving niet herken. 

Maar het moet haast wel mijn Lebanon hotel zijn! Het ziet er exact zo uit. 

Dus maak ik een foto!

In dit hotel was mijn eerste overnachting bij aankomst in Rwanda. Mijn FOO Theo bracht me hier na me opgehaald te hebben van het vliegveld.

Hier heb ik 5 dagen doorgebracht voordat ze me naar Kabarore brachten, naar mijn eigen huis. Elke dag kwam een VSO auto me halen voor mijn introductiedagen.

Later ontmoette ik hier ook voor het eerst Gerjanne! 

Ik herken de omgeving niet omdat het toen achter een straat lag met louche barretjes en hele kleine shops én geen asfaltweg, maar een straatje met rode aarde. 

Het was toen verbazingwekkend dat daar achter zo’n hotel lag met een mooie tuin, een zwembad en geweldig uitzicht. 

We wandelen door en verderop is een autorijschool bezig met oefenen.

Zes lesauto’s die in een slakkengangetje achter elkaar aanrijden en keren moeten oefenen. Achteruitrijden en draaien is heel lastig als je dat zes auto’s tegelijk laat doen. Het blijft vermakelijk. 

Na de wandeling eten we bij Tea House.

De volgende dag (donderdag) heeft Zalingo weer bandrepetitie en vertrekt om 10.00 uur die kant op.

Ik ga me voorbereiden op de meeting van vanmiddag. Gerjanne en ik zouden samen naar deze meeting gaan van NGO’s die allemaal in Ece/ECD werken. Kort uitgelegd: de peuterspeelzalen/kleuterscholen. Met als grootste speerpunt leren door te spelen.

Maar Gerjanne is nog niet in Kigali door omstandigheden. Hond Flappie is gesteriliseerd door de dierenarts in Shangi en krijgt daarna complicaties.

Ze heeft haar vertrek daarom uit moeten stellen. En dus hebben we bedacht dat ik er alleen heen ga zodat ze toch vertegenwoordigd is.

Ze heeft gisteravond nog een presentatie gemaakt zodat ik dat daar kan laten zien. 

Het heeft de voorkeur om die te printen, in kleur. Op die manier is er een soort van kraampjes idee. Leuk!

Guido van Tea House vindt het geen probleem om alle 11 pagina’s in kleur ter plekke voor me te printen. 

Met een taxi vertrek ik om 12.40 uur naar de meeting. 

Ik word er hartelijk ontvangen! 

De meeting is erg leuk. Ik zit er gelijk weer helemaal in. Ondertussen kan ik wat netwerken én hou ik Gerjanne op de hoogte door foto’s te sturen.

Het is best lastig om gelijktijdig Engels te praten én Nederland te typen!! 

Maar het was superleuk om al die mensen te ontmoeten en hun werk te horen en te zien. Ga proberen om er in ieder geval één te bezoeken, hier in Kigali. Als er volgende week nog tijd is.

Ook hier zijn Twiga dukina en Gerjanne goed bekend; twee mensen vertellen me dat ze door Gerjanne zijn getraind, met Rachel van Teach Rwanda heeft ze een grotere klus gedaan en heeft natuurlijk gewerkt voor VSO. 

Als de meeting is afgelopen om 17.00 uur is Zalingo met de motor die kant opgekomen én wandelen we terug naar Tea House, 6,5 km.

Ik heb ondertussen flink last van mijn darmen, mega opgeblazen. Ben helaas mijn probiotica vergeten, echt balen!

Het is best lastig om hier te zorgen voor het juiste eten omdat ik niet zelf kook.

Skip de komende dagen even alle rijst, bonen en friet, alleen maar groente en fruit. Wie weet helpt dat.

Omdat ik ook nog steeds last heb van de luchtwegen, drink ik vanavond thee met gember en lemon en honing. De medium versie die toch nog behoorlijk sterk is! Gelukkig heb ik niet de strong versie gevraagd. Zalingo zegt daarover: it kills people. 

Nou, lekker dan. 

Voor het ontbijt vraag ik dan maar de light versie van de mediumversie.

Vandaag ga ik de Nederlandse school bezoeken én een handbalwedstrijd waar 2 Twiga dukina coaches aan meedoen.

Tot later!

Djembé project 2.0 ? Zou dat kunnen?

Sorry, ik zeg het maar alvast, het is een lang verhaal. Heb steeds wat notities gemaakt op mijn telefoon vanaf maandagavond tot nu woensdagmiddag. Net uit zitten werken, terwijl Zalingo in de stromende regen, op de moto, in mijn regenjas, met gitaar op zijn rug, is vertrokken naar zijn bandrepetitie.

Het verhaal start op maandagavond: terug in Rwanda en we gaan gelijk maar weer “go with the flow”.

De tassen van Gerjanne hebben de reis overleefd én staan al op me te wachten bij de bagageband.

Lekker vlot! Ik pik een onbemand karretje mee, scheelt gedoe met bagagejongens. Gewoon lekker zelf regelen. De taxi staat ook klaar en rond half negen ben ik bij Tea House.
Zalingo arriveert 20 minuten later.

Al kletsend over hoe we de week gaan invullen, stel ik voor om de volgende dag (dinsdag dus) naar Kaborondo te gaan om mijn jas op te gaan halen. Even heen en weer is niet echt handig, 2,5 uur heen én 2,5 uur terug. Dus stel ik voor om er een nachtje te blijven slapen en dan woensdagmorgen terug.
Ik app Alexi en vraag of de kinderen er dan ook zijn. Kunnen we de Zalingo liedjes misschien zingen met ze. Hij reageert enthousiast! De kinderen zijn er niet, maar hij gaat proberen of er een aantal eind van de middag kunnen komen.

Dinsdagmorgen: Alexi komt met het idee dat we niet met de bus komen, maar dat Bosco en Divine ons op komen pikken, want zij zijn in Kigali. Dat zou natuurlijk helemaal geweldig zijn!
Zalingo is nu op de moto om zijn djembé op te halen, zijn gitaar had hij al mee.

Bosco weet nog niet precies hoe laat hij weer uit Kigali gaat vertrekken, dus we wachten rustig af.
Hopelijk kan hij naar Tea House komen én anders wandelen we naar Remera Buspark, dat is 1,1 km . Met gitaar en djembé, geen probleem, zegt Zalingo.
De rest van de dag zitten we dus in de wachtstand op Bosco en Divine. Die uiteindelijk om 15.00 uur laten weten dat ze klaar zijn om naar Kaborondo te gaan. En, zoals ik al had gehoopt, komen ze ons bij Tea House halen. Gelukkig maar, want het is ook begonnen te regenen.

We pikken nog iemand op en dan mag Silvain ons naar Kaborondo rijden. Heb het later even besproken met Zalingo, die voorin zit. Silvain is niet zo’n hele goede driver! Het gaat langzaam, het gaat zig-zag, hij zit vaak op zijn telefoon én ziet bijna een kind over het hoofd dat plotseling oversteekt. Ik zie het koppie ineens naast het raam. Silvain wijkt net op tijd nog uit omdat Divine en Zalingo het uitschreeuwen.
Maar goed, ik zit achterin met Bosco en Divine bij te kletsen. Dit zijn zulke lieverds, die keihard werken én een groot hart hebben voor hun straatkinderen en hun moeders. Divine heeft flink gas teruggenomen, ze heeft reumatoide artritis en is door de artsen flink teruggefloten. Stoppen met dat harde werken, meer thuis zijn. Medicatie en oefeningen. Ze doet haar best, heeft nu meer tijd over en wil die tijd besteden aan de straatkinderen.

Ik probeer tijdens de autorit nog iets te plannen met Elie, maar dat lukt helaas niet. Hij is deze dag al met andere dingen bezig én wij moeten morgen heel vroeg terug.

Als we er zijn, komen Lea en Jeanette me begroeten én dan staan Zalingo en ik ineens alleen bij de auto. Lea heeft de djembé meegegrist. Waar is iedereen?!
Gelukkig weet ik de weg én gok dat ze in het lokaal zijn waar de moeders de matten maken, de kinderen de spelletjes spelen én de jeugd uit de bar ’s avonds de voetbalwedstrijden kijkt.
Als ik daar aan kom lopen, smelt mijn hart. In plaats van dat er een paar kinderen zijn, zijn alle kinderen er!! Met nog een paar grotere kinderen die ik vorige keer niet heb gezien en de kleintjes van Bosco en Divine. En ze zingen een prachtig meerstemmig lied als welkom. Ik krijg er gewoon kippenvel van!
Alexi sluit aan met een Frans gezin én vervolgens begint er een dansvoorstelling. Die is net begonnen als het licht uitgaat, geen elektriciteit meer. We gaan gewoon door, met het licht van de aanwezige mobiele telefoons kunnen we ook dansen en zingen.

Zalingo leert ze het lied Stand up, like a tree. Wat hij voor Twiga dukina heeft geschreven. Ze pikken dat hier ook snel op!
Maar ze hebben hier ook hele gave liedjes, waarbij Lea en Divine de boel behoorlijk opzwepen. Het slotlied is het allerleukst. In de kring met in het midden steeds iemand die een beweging doet en die je dan na moet doen, waarna er iemand anders die kring in danst. Zelfs kleine Igor neemt daar zelfbewust een plek in. Goed lied om zelfvertrouwen te krijgen. Twee van de oudste meisjes zeggen daarna allebei nog wat om de bezoekers te bedanken. Een heel gaaf uurtje, wat zeker de moeite waard was om deze kant op te komen.

Daarna drinken we een biertje, is er weer elektriciteit én kletsen we met Bosco.
Hij wil dolgraag het kidsproject uitbreiden nu Divine haar werk niet meer kan doen. Haar hart ligt echt bij het helpen van deze kinderen. Weten jullie nog dat we in Akagara park vroegen hoeveel kinderen ze had? Divine zei 2 en iemand anders zei: nee 10! Je ziet haar helemaal opengaan én stralen in de buurt van de kinderen. De energie spat er van af.
Ze willen allebei zo graag doorgeven aan anderen wat ze zelf ook hebben ervaren: hoe ver je kunt komen met de juiste hulp én door je eigen maximale inzet.
Ze hebben The Seven Strenghts nu als basis om de kinderen te begeleiden. Dit gaat uit van veerkracht om obstakels te overwinnen om je doelen te bereiken. Zij hanteren zeven belangrijke sterke punten die kinderen helpen de veerkracht te ontwikkelen. 1. Deel uitmaken van een gemeenschap: ik weet dat ik een positief effect kan hebben op de mensen om mij heen 2. Nieuwsgierigheid: ik ben nieuwsgierig naar de wereld om me heen 3. Vriendschap: ik heb hechte relaties met mensen op wie ik kan rekenen 4. Vriendelijkheid: ik denk aan de behoeften van anderen en doe wat ik kan om ze te helpen 5. Zelfvertrouwen: Ik kan zelf nadenken en mijn ideeën presenteren 6. Moed: ik heb de kracht om te doen wat goed is, ook al is het moeilijk 7. Hoop: ik vertrouw erop dat wat ik vandaag doe, me morgen een beter resultaat gaat geven (vertaling gaat her en der wat mank, maar de bedoeling is wel duidelijk).

Bosco is maar aan het piekeren hoe ze ook nog andere kinderen kunnen helpen. Denkend aan de Sport en Spel zaterdag van Twiga dukina. @Gerjanne, hij heeft echt in het hoofd om een keer jouw kant op te komen. Hij wil het zien én meemaken!

Op dit moment wordt hun NGO gefinancierd doordat er een deel van de inkomsten van het guesthouse naar de NGO gaat. Dus hoe meer gasten we ernaar toe kunnen sturen, hoe beter!
Het is wel echt basic allemaal, maar de inzet van Alexi én de anderen geven het zoveel toegevoegde waarde. Door de dansvoorstellingen hopen ze ook dat gasten wat extra betalen als gift.

Een Hongaarse organisatie doneert 10 euro per kind per maand. Er is dus zeker een basis voor continuïteit. Hiervan betalen ze het schooluniform, het schoolgeld én de schoollunches voor de kinderen. Hij heeft het voor elkaar gekregen bij de school om deze kids hele dagen naar school te laten gaan. Zodat ze geen gelegenheid hebben om op de markt te gaan stelen.

Bosco heeft nu vooral behoefte aan ervaring en deskundigheid hoe de kids goed te kunnen begeleiden. Hij stelt daarom voor dat Zalingo alleen teruggaat naar Kigali én dat ze mij nog een dagje gaan houden. Hij belooft me persoonlijk terug te brengen naar hem. Zalingo gaat al bijna overstag, hij moet oefenen met zijn band voor een bruiloft. Maar ik ga dat natuurlijk niet doen! Samen uit, samen thuis! En ik kan in één dag ook niet alles ophoesten, maar beloof dat ik ermee aan de slag ga.
Ook al weet ik nu even nog niet hoe.

Bosco heeft achteraf toch wel even contact had gehad met Zalingo over de djembé’s.
Alexi gaf terug aan mij dat er geen budget voor was. Dat vond ik toen een beetje vreemde verklaring: geen budget voor djembés, maar wel voor drums?
Maar omdat coach Lea aangaf dat ze echt niet weet hoe je djembés moet bespelen en ze niemand konden bedenken die dat haar zou kunnen leren, hebben ze afgezien van het plan. En dus 3 grote drums gekocht die je met stokken moet bespelen.
Het was inderdaad duidelijk dat ze niet wist hoe hem vast te houden en hoe er goed geluid uit te krijgen, maar ze deed het wel! Paar tips van Zalingo en ze werd gelijk enthousiast. En er zijn meer kinderen en volwassenen die het even willen proberen.

Ik kijk Zalingo aan, hij kijkt terug en knikt. We hebben hetzelfde idee!

Kunnen we het djembéproject van Twiga dukina nog een keer overdoen voor Akagera Kids?????!!

Hoe gaaf zou het zijn als we de kids én de moeders op djembé’s kunnen laten spelen én hun dansvoorstellingen (traditioneel en modern) uit kunnen breiden met djembé voorstellingen
Goed voor hun zelfvertrouwen, goed voor welzijn, goed om te leren zowel zelfstandig als samen iets te doen, concentratie te bevorderen, ontdekken dat je op gevoel iets kunt leren etc. etc. Het riedeltje kennen jullie inmiddels! En gasten hierdoor welwillend zijn, met het verhaal wat Alexi en Bosco ze vertellen, een gift achter te laten.

Ik hoor graag wat jullie ervan vinden.
Is het haalbaar om dit nog een keer op te gaan zetten?

Ready for take off

Zittend op Schiphol, wachtend op het boarden. Marloes heeft me weer veilig, door de mist, naar Schiphol geloosd.

Gewapend met 2 grote tassen voor Gerjanne, Twiga dukina, meld ik me bij de bagageband. En tref daar 2 Avescollega’s, die op studiereis gaan naar Zuid-Afrika. Helaas worden we allemaal een andere kant op gestuurd dus even bijkletsen lukt niet. De bagageband geeft het helaas na 10 minuten op.

Uiteindelijk worden er mensen naar een andere bagageband geleid en kan ik alsnog mijn bagage afgeven. De tassen, ingepakt door de ouders van Gerjanne, mogen mee. Ik trek alleen wel het hengsel van de turkentas kapot….. hoop dat die de vlucht overleeft. Heb hem het en der nog wat getaped thuis, maar mijn rol was sneller leeg dan ik wilde.

De rest verloopt prima!

Aan boord is een Oegandees jongetje die in Nederland is geopereerd én nu na 3 maanden terug mag naar huis. Veel foto’s met personeel en de mensen die bij hem horen van Heart for Children.

Mijn bedoeling is tijd doorbrengen met Zalingo, een bezoek aan Het Nest, de Nederlandse school. Met Gerjanne mee naar een meeting, georganiseerd door VSO. Kijken bij een handbaltraining van 2 van de coaches. Een etentje met wat Nederlandse mensen op zaterdagavond.

Dat is het plan……… maar ik ben in Rwanda, we gaan zien wat lukt en wat niet.

Het vliegtuig staat klaar voor take off.

Tot in Rwanda!