Verjaardag 2.0 in Rwanda

De dag begon met een lieve video van de kleinkinderen en aanhang.

We starten de dag net als gisteren. De moeders zijn er weer op tijd en de sfeer zit er beter in, bij iedereen. Ze leren vandaag iets nieuws, Zalingo focust zich eerst op de snellere leerders die vervolgens de langzamere onder hun hoede nemen. Dat werkt goed. Sommige moeders zijn er om 17.00 uur nog! En nemen het daarna nog weer mee naar huis. Hoezo gemotiveerd!

Terwijl de moeders en Zalingo bezig zijn, neem ik een video op om te kijken of ik budget bij elkaar kan krijgen voor een grote, stevige schommel op de playground. Ik heb al 1/3 van dat budget bij elkaar door een spontane gever!

Heb vanmorgen ook het budget voor de djembé’s nog een keer op een rijtje gezet. Ik kom helaas zo’n 100 euro tekort. Voorlopig kan ik geen hoezen laten maken.

De lunch is weer bij Bosco thuis en zijn vader is ook aangeschoven. De kids zijn ook thuis; het is een nationale feestdag, Labour dag (dag van de Arbeid). Gezellig!

Met Bosco en Igor (zijn zoontje) loop ik terug om de activiteit klaar te zetten. Ik stuur Igor om een bal te halen bij Alexi. De eerste kids gaan al lekker voetballen. Ik laat Bosco nog weer wat foto’s zien van het speelveld van Twiga dukina. En bedenk ineens dat de autobanden ook geweldig speelgoed zijn. Oh, zegt Bosco, ik heb er wel wat liggen. Terwijl hij die met wat kids gaat halen, begin ik met volleyballen. Daar doet al snel iedereen aan mee.

Divine start na een tijdje een potje rugby. Deze kids zijn nergens bang voor en gaan dan ook voor 300% er tegen aan.

Fijn dat we hebben bedacht om met spel te starten! De sfeer is heel anders!

Daarna gaat Zalingo met ze de song van gisteren herhalen. De belangrijkste boodschap die ze hier uit het lied halen is “mistakes are part of learning”. Het raakt een van de moeders zo dat ze er bij komt staan om het lied met de kids samen te zingen.

Daarna doen we nog een drie kwartier djembé. Voordat ze gaan starten, druk ik ze op het hart dat ze plezier mogen maken. Dat het geen school is en dat het niet perfect hoeft. Ik moet helaas weg om mijn telefoon op te gaan laden en om te kleden, maar als ik op het eind nog even terug kom, zie ik dat het is gelukt! Er wordt echt super muziek gemaakt, wie geen djembé heeft doet mee met klappen en er wordt uit volle borst gezongen.

Ik moest weg om mijn telefoon te laden omdat we om 17.00 foto’s gingen maken van de 3 safari guides waar Akagera Neigbors mee (gaat) werken. Ze willen foto’s voor de website en ik mocht ze interviewen om een leuk verhaal over ze te schrijven voor de website. Haha, ik stel heel andere vragen dan Alexi en Bosco. Die zijn zakelijk en ik ben meer geïnteresseerd in hun persoonlijke verhalen. Eens kijken of we er samen goede teksten van kunnen maken.

Justus kon niet bij de fotosessie zijn, zijn safari car was nog in de garage. Hij kwam ook veel later dan de anderen.

Morgenochtend heel vroeg 06.30 probeer ik hem nog op de foto te krijgen.

Justus heeft geluk. Die blijkt later uitgenodigd te zijn voor mijn surprise verjaardagsfeestje. Na het interviewen loop ik met Bosco naar huis voor het avondeten. Zalingo ben ik al zeker een uur kwijt ……..

Als hij de deur opendoet en ik zie dat het licht uit is, weet ik al wat er gaat gebeuren. Super lief!

Muziek, ballonnen, bloemen, zingen en knalconfetti!

Justus houdt me een taart voor en ik mag het vuurwerk aansteken.

Er is eten en voor mij een cola en als toetje de taart! En natuurlijk speeches van iedereen, zoals ze dat in Rwanda doen.

En, wat ik niet had verwacht, een kitenge.

Ik moet echt een kleermaker zoeken!!

Day two

Redelijk geslapen, ondanks dat we eind van de avond in alle kamers buren kregen, inclusief een huilende baby. Ik krijg wat last van mijn rug door het matras. Vanavond het andere bed proberen. Luxe met 2 grote bedden in je kamer.

Om 07.00 uur ging de wekker en ben er maar gelijk uitgegaan om mijn oefeningen te doen. Om 08.15 uur ontbijt in de bingaloo. Zo noemen ze hier de tuin met overkapte zitplaatsen.

Gisteravond hebben we het schema voor vandaag bepaald. Zalingo start met de moeders om 09.00 tot 12.00 uur. Ik start om 09.00 uur met schrijven voor social media. Van 10.00 - 11.00 uur een meeting met Alexi en Divine om de coachingsessies van inhoud te voorzien. Het is even zoeken wat ik dan inbrengen, ze hebben het echt zelf al goed uitgedacht. Voor nu denken we dat het goed is om materialen te verzamelen waarmee je op speelse wijze kunt oefenen met life skills als focus, doorzetten, vallen en opstaan etc.

Voor vandaag richten we ons op focus. Zowel de moeders als de kids hebben dat nodig bij het leren armbandjes maken en djembé.

Daarna ga ik wat dingen uitwerken op de laptop én mijn was doen. Die kan ik op de gemeenschappelijke waslijn ophangen.

Om 12.00 uur loop ik naar Zalingo en de moeders. Een eind breien aan een activiteit is best lastig. Maar we hebben afgesproken dat de eindtijden echt eindtijden zijn, dus stopt Zalingo ook echt. De moeders gaan nog even door. De groep is heel verschillend: snelle leerlingen en moeders die wat ze gisteren hebben geleerd eigenlijk al weer kwijt zijn. Geen probleem: gewoon weer zo’n armbandje maken. Herhalen is inslijten. Wie er wel aan toe is, gaat verder met de volgende stap.

Met Bosco lopen we naar zijn huis. Ze hebben ons uitgenodigd om daar te komen lunchen en vanavond ook te komen eten. De kinderen waren niet blij dat ik niet daar niet ging slapen.

We hebben een heerlijke lunch! Smaakvol! Bijna alles wat er op ons bord ligt, komt uit hun eigen tuin of dierenstapel: melk, ananas, passievrucht, banaan, groentes, cassave (voor Zalingo op zijn verzoek).

Daarna wandelen we terug om klaar te zetten voor de djembé workshops. Bosco had het graag op de nieuwe plek gedaan. Maar ik zie dat niet zitten omdat het daar nog niet verhard is. De stoelen moeten daar naar toe verkassen en de djembé’s. Alles gaat in de grond zakken en wordt vies én er is geen schaduw. Binnen spelen daar is niet echt een optie, het is te klein voor deze groepsgrootte.

De moeders zijn er nog steeds!! Die weten van geen ophouden.

Ik zet met de kids de kring klaar. Daarna is Divine is ook en we starten samen de sessie. Welkomstlied, we herhalen de spelletjes van gisteren. Zalingo neemt het over en start met het Stand up lied van Twiga dukina. Dat kennen ze nog en dus gooit hij een tweede song er achteraan.

Wat gaat over niet opgeven, blijf proberen, van fouten kun je leren, doorzetten. De moeders zijn ook weer aangeschoven en zingen goed mee.

Daarna weer verder met de djembé’s.

Er zijn teveel kids voor 10 djembé’s en dus hebben we bedacht dat we na 10 minuten djembé’s doorschuiven in de kring. Geef je djembé aan je buur en dan gewoon weer door. Heb je geen djembé, dan doe je mee op je bovenbenen.

Ik laat de workshop echt stoppen om 16.00 uur. Vind het lang genoeg geweest, kinderen worden moe, de focus gaat weg.

De kinderen gaan nog niet naar huis, zij gaan nog dansen. Maar ik ga wel weg en belandt met een cappucino in een thermosbeker op een zitje op de kleine patio bij onze kamer.

Zalingo doet wat boodschappen en gaat dan een rondje hardlopen.

Om 18.30 uur hebben we weer een korte sessie. Terugblik op de dag en planning voor de volgende dag.

Ik start met Bosco en Alexi. Ik zeg het nog maar weer een keer. Het is ontzettend plezierig om met deze 2 mannen te werken. Ze hebben niet veel woorden nodig, wijden ook net heel erg uit, en we zitten vooralsnog nog steeds op 1 lijn.

Na 45 minuten zijn we al weer klaar, kort en krachtig. Top!

Aanpassingen:

Zalingo gaat in de ochtend 2 uur lesgeven ipv 3 uur. Hij gaat zich focussen op de snellere leerders. Na 2 uur is hij vrij en gaan de snellere leerders het weer in aangepast tempo leren aan de anderen. Ze zijn allemaal nog steeds heel erg gemotiveerd.

Ook vandaag waren ze allemaal nog steeds bezig toen wij terugkwamen van de lunch en met de kinderen wilden starten.

Vandaag viel me op dat de kinderen heel serieus bezig zijn met Djembé en minder plezier hebben dan de kids van Twiga dukina. Het lijkt erop dat ze het als school zien. Ze komen ook rechtstreeks uit school. Dus gaan we wat veranderen. De kinderen krijgen eerst een half uur vrij spelen op het nieuwe terrein. A la Twiga Dukina! Om eerst te ontspannen van de schooldag. Alexi zorgt voor ballen. We gaan nu toch ook de djembé’s ook daar doen. Het terrein wordt zoveel mogelijk platgestampt en vrijgemaakt van stenen. “We will chase the stones”.

Alexi en ik gaan goed letten op positieve coaching. Ik kan het Kinyarwanda niet volgen, maar lichaamstaal vertelt me vaak wel of het wel of niet positief én motiverend is. Een duidelijke aanpak is ook nodig, deze kids zijn opgegroeid op straat. Maar duidelijk hoeft niet negatief te zijn.

We gaan dit samen oppakken.

Daarna eten we bij Bosco en kletsen we tot 22.30. Tijd om naar huis te gaan. Morgen weer een nieuwe dag.

Drukke dag bij Akagera Good Neighbours

Zalingo gaat om 6 uur hardlopen. Ik word weer wakker als hij terugkomt. Het is 7 uur en ik ga eruit om wat oefeningen te doen. Het licht viel gisteravond al uit en nu weer. Betekent koud water voor Zalingo en ik heb geluk als het licht net weer aanspringt als ik wil douchen. Ik kan de kleine geiser aanzetten.

We ontbijten en dan is Bosco er ook. Die laat ons eerst het kantoortje zien dat hij aan het bouwen is. Ik weet niet wat ik zie als hij de poort opent. Wat een groot stuk grond!

Het ziet er al goed uit.

Hij wil de activiteiten met de moeders en kinderen uit het guesthouse, restaurant en café halen. De groep wordt groter en het gaat elkaar in de weg zitten. Van de landlord mag hij dit stuk achter het guesthouse gebruiken voor in ieder geval 2 jaar.

Ik vind het super en krijg gelijk al een beeld van speeltoestellen voor de kinderen. En ondanks dat Gerjanne druk is met haar bezoek en de gave dingen die zij daar gaan brengen, reageert ze snel op mijn vraag om foto’s van de speeltoestellen bij Twiga Dukina. Met nog wat extra info! Top!

Eens kijken of ik daar een input aan kan geven. Begint met ideeën, daarna gled

Er is elektriciteit in het kantoortje, het plafond zit er nog niet in, maar hij laat het schoonmaken en tafel en stoel inzetten. Blijkbaar heb ik nu een eigen werkplek.

Hierna gaan we aan de slag met de moeders om armbandjes te maken.

Een aantal zitten al te wachten en maken ondertussen kleine kommetjes van riet en onderzetters. Ze pikken het snel op!

Het zijn wel hele kleine kraaltjes. Een van de moeders oogt heel oud, waarschijnlijk is het een oma. Ze heeft een bril op en het gaat bij haar heel langzaam. Maar ze is mega geduldig en gaat stug door.

Divine sluit aan, in het begin doet ze maar wat, maar als ik het nog een keer voordoe en uitleg (ik met mijn ervaring van 1 armbandje maken) is ze in no time klaar. Een paar vrouwen vinden het tellen heel lastig, wanneer heb ik er nu 5 van elke kleur? Bij dat natellen kan ik helpen en met handen uitleggen dat er iets bij of af moet.

Het gaat echt heel vlot, ze zijn vooral enthousiast omdat ze hier geld mee kunnen verdienen. Als ik even wegga om naar het toilet te gaan, vind ik bij terugkomst een Masai op mijn stoel. Ik had hem al gezien bij de grote poort met zijn verkoopwaar. Hij is binnengelopen en weet natuurlijk ook hoe je armbandjes moet maken. Hij schuift aan om te helpen. Wat fijn is voor Zalingo, die heeft zijn handen vol aan 17 vrouwen.

Omdat ik veel foto’s maak en teksten ga schrijven, vraag ik Bosco en Alexi of zij toestemming hebben van de vrouwen om ze op social media te zetten. Wel mondeling maar Alexi gaat nu meteen een formulier opstellen in het Engels zodat ik die kan controleren en dan vertalen in het Kinyarwanda. Half uurtje later heb ik een opzet op mijn Whatsapp en kan hij de vertaling gaan maken.

Bosco is net naar de school van de kinderen geweest om te vragen of de kinderen ‘s middags naar de djembé workshop mogen in plaats van naar school. Hij stuurt de headteacher een lijst met namen van de kinderen. En krijgt gelijk respons: het mag!

De kids zijn er om 2 uur. Divine is er niet en dus moeten Zalingo en ik het samen doen. We doen eerst wat spelletjes in de kring om de namen van de kinderen te leren en we doe de woesj en watermelon wat daar op lijkt. Veel lol! De jongsten zijn 4 jaar, de oudsten zitten in de 1e en 2e van secondary school (voortgezet). Ik had eerst bedacht om de groep te splitsen, maar omdat er dan voor mij geen vertaling is, gaan we met de hele groep buiten op de djembé’s. En dan maar steeds wisselen. Het is weer leuk om te zien wie het snel oppikt en wie het heel lastig vindt. De moeders kijken ook mee ondertussen en genieten van de kids. Er is zelfs een vader komen kijken.

We vragen de moeders later ook om aan te sluiten. Drie durven het aan, het is echt heel moeilijk voor ze.

Om half 5 ben ik er echt zat van en ik app Bosco dat we gaan stoppen. Die is bij de bank en zegt dat hij er over 30 minuten is. Voor mij is dat echt te lang! Dan maar stoppen zonder hem. Maar ik snap ook dat hij ze instructies wil geven voor morgen. Dus app ik nog een keer en dan is hij er met 5 minuten.

Daarna wandel ik met Alexi en Zalingo naar een punt waar je prachtig uitzicht hebt met zonsondergang. Je ziet Burundi, Congo, Tanzania en Rwanda vanaf dat punt.

Ik heb gezegd een korte wandeling omdat we om 18.30 onze eerste vergadering hebben in het nieuwe kantoortje. Alexi houdt zich er keurig aan. Onderweg moet ik nog wel weer wat tests afleggen over de gewassen. En Zalingo begint ook dingen te vragen. Ik kap het snel af, dit is niet mijn eerste wandeling hier en ik niet in de stemming. Gelukkig snappen ze dat.

Na de wandeling is de 1e vergadering. Het NGO team bestaat uit Bosco, Divine, Alexi, Zalingo en ik. Het is een duidelijke vergadering: dit zijn de topics, wat willen we, wat besluiten we en door. Dus nu voor morgen het schema vastgesteld. Elke avond om 18.30 zetten we de vergadering voort.

Heel niet Rwandees, maar heel effectief.

Daarna stort ik in, best vermoeiend allemaal. Ik krijg het eten wel naar binnen, aardappelpuree, groenten én konijn! Daar probeer ik 2 stukjes van. De rest mag Zalingo hebben. Alexi brengt me nog groene thee wat ik meeneem naar mijn kamer. Ik heb last van mijn darmen en ben klaar voor vandaag.

Morgen weer verder.

Verkast van Kigali naar Kabarondo

Het is 11.00 uur en ik zit op het terras bij Tea House. Mijn spullen zijn ingepakt en staan buiten mijn kamer. Zalingo is naar huis om zijn gitaar en de djembé’s in te pakken en zijn rugzak. En om daar de lunch te eten.

Het plan is om om 13.00 uur met een taxi naar Remera te komen, mij op te pikken en dan naar het busstation. Eenmaal daar begint het zoeken naar een bus die ons met al onze spullen naar Kabarondo gaat brengen. Ik wil graag met Stella. Die hebben altijd goede bussen. Maar als dat niet lukt, dan kan het ook nog met Select of Matonda. Heel benieuwd hoe laat we gaan aankomen bij Akagera Good Neighbours.

Heb tegen Bosco 17.00 uur gezegd. Hij wil ons met de kinderen erbij ontvangen.

Ik zit nu op het terras met een waterfles van 1,5 liter én een grote cappucino. Puzzelboekjes en mijn laptop moeten me door de wachttijd heen helpen. En straks nog iets van een kleine lunch.

Heb net even aan het personeel gevraagd waar iedereen is. Ik zie maar 1 bekend gezicht en verder alleen nieuwe mensen. Ze zijn allemaal vertrokken! Fiona, Guido, Amina, Florence zijn er niet meer. De schoonmaakster, de guard en Leoncie zijn er nog wel. Of ze naar nieuwe banen zijn gegaan of zijn ontslagen, vraag ik maar niet. De sfeer is hier nog steeds goed. Maar ik mis ze wel!

Om 13.00 app ik dat ik aan de lunch zit. Zalingo appt terug dat de djembé’s zijn ingepakt met een foto en dat de taxidriver onderweg is. De bedoeling is dat ze mij oppikken, maar ik bedenk ineens dat ik er misschien niet eens bij pas in die taxi met mijn bagage. Even afwachten maar, misschien moet ik toch zelf met een taxi naar het busstation. Ik reken alles af én boek bij Jadoh (de nieuwe Phiona) voor over 2 weken.

Als Zalingo belt dat hij er met 3 minuten is, loop ik met de bagage naar beneden zodat de taxi niet die steile oprit op hoeft.

Het is wel proppen, maar ik kan nog mee met de taxi. Hij brengt ons naar het busstation van Remera waar we vervolgens niet op kunnen dat er megaveel grote bussen de ingang blokkeren.

We kunnen met al die djembé’s niet gaan lopen, dus met veel getoeter en jongens die schreeuwen maken de grote bussen een doorgang. Terwijl we het plein oprijden, bedenk ik dat ik met Stella wil, want die gaat rechtstreeks naar Kaborondo. Met die andere twee moeten we overstappen, dat is echt niet te doen met 10 djembé’s bij ons.

Dus, Stella it is.

We betalen de hele achterbank en 2 zitplaatsen voor ons. Veel bekijks, maar omdat we gewoon betalen, is het goed.

Inmiddels weet ik ook waarom Bosco ons niet is komen halen. Zijn auto heeft hij verkocht, hij was niet meer echt goed, zegt hij. Dus nu zit hij zonder totdat we weer genoeg geld is om een andere te kopen.

De busrit langs de voor mij heel erg bekende route roept veel herinneringen op. Wat vond ik die schoolbezoeken toch geweldig! Vroeg op, flink ontbijten en dan op de motor stappen en geen idee te hebben waar ik naar toe ging, alleen hoe lang het ging duren. Soms reden we wel 2 uur om ergens op een school te komen. En dan een gesprek met de headteacher en met teachers aan het werk. Die iedere keer weer heel enthousiast en dankbaar waren. En ik wist dan al dat ik pas weken, soms maanden later weer zou komen.

Ik hoop dat ik hier de school van de kinderen mag bezoeken!

We zijn heel vlot in Kabarondo! Twee uur en 20 minuten duurt het meestal, maar nu zijn we er binnen de twee uur! Er is ook maar 1 keer gestopt onderweg.

We laden de djembé’s uit de bus en worden dan hartelijk ontvangen door de kids en de moeders. Ik krijg zelfs een bosje bloemen!

(lees gekleurde bladeren). Bosco’s kleine dochtertje heeft zelf een bloemetje ingepakt in een A4tje, hoe schattig. En een groepsknuffel waarbij ik bijna op de djembé’s val.

Na dansen en zingen moeten we in de kring en krijgen we een speech van Alezie, dan een speech van een moeder en een speech van een kind, allemaal ondertiteld door Zalingo. Daarna is het mijn beurt om te speechen. Met vertaling door Alexi aan de moeders en kinderen en dan geef ik het woord aan Zalingo, wat Alexi weer moet vertalen aan mij.

Dit officiële gedoe eindigt met een maaltijd voor de kinderen zodat ze morgen de school goed kunnen beginnen.

Ik heb daarna tijd om Divine te knuffelen. Ik schrik van haar, ze is heel veel afgevallen. Ik wist al dat ze artritis had. Maar nu heeft ze ook nog een vergrote schildklier. Ik zie hem goed zitten in haar hals. Dat zorgt voor het verliezen van gewicht. En ze komt adem tekort en verliest soms haar stem. Ze wordt in mei geopereerd, ze halen hem weg? Ik weet niet helemaal of ik het goed begrepen heb, maar het gaat in ieder geval niet goed met haar. Heel sneu. De operatie gaat dit oplossen.

Ze doet nu alleen nog de zondag met de kids en voor de rest is ze thuis. Geen werken meer in de shop.

Morgen gaan we met de moeders van start!

Voor nu gaan we lekker slapen.

De eerste 24 uur

Dit begint bij afgelopen donderdag, shoppen, inpakken, schoonmaken, heg knippen. Het houdt me de hele dag in gang en ik vraag me een paar keer waarom ik dit wil. Kan niet zo good in de mood komen.
Eenmaal vrijdag vroeg op ‘s morgens kon ik me overgeven door het geluid van de vogels en de laatste dingen doen. Marloes brengt me weg naar Schiphol, heel fijn weer.

Relaxt! Was nu binnen een uur door alle rijen heen en nog even ontbeten bij de Dutch. (Bij gate E). Yoghurtje en cappucino. En nog een fles water leeggedronken bij de gate.

Stoel bij het raam is ook goed idee. Nu zit er niemand naast me, lekker.

Na uur komt de lunch, die smaakt prima.

Het is mooi weer, ik kan de kust van Frankrijk prachtig zien.

Naast me zit een groot gezin uit Engeland, vader, moeder en 6 kids. Zij dragen allemaal t-shirts met boy of girl with a mission en een afbeelding van het continent Afrika. Op de achterkant hun namen. Die gaan ergens iets goed doen, gok ik.

Bosco heeft me nog een lijst gestuurd met wat ik in die week bij Akagera Good Neighbours kan doen

1. Oefenen met de djembé’s. Dat gaat Zalingo natuurlijk doen.
2. Leermaterialen maken met Divine. Die coacht de kinderen.
3. De website redigeren. Die is al actief, maar blijkbaar wil hij dat ik daar nog naar kijk.
4. Berichten met foto’s maken voor de website en social media.
5. En bespreken wanneer de volgende periode kan zijn, hoe lang en de invulling daar van.
6. En zelf heb ik nog toegevoegd aan de lijst dat we armbandjes gaan maken met de moeders. Ook een taak voor Zalingo

De vliegreis gaat prima, veel slapen, weinig turbulentie, ook al is die een paar keer aangekondigd. Omdat ik nu bij het raam zit, kan ik de lucht zien veranderen. Het is nu half 7, over 54 minuten landen we op Kigali Airport. De lucht is prachtig rood.

Ik ben benieuwd of het droog is, het regent namelijk al een aantal dagen. Dat is ook niet goed voor de djembé’s.

En het is droog bij aankomst, fijn. De tas voor Gerjanne komt ook best vlot op de band. De taxidriver staat al op me te wachten, handig als je elkaar al kent. Hij heeft het bordje met mijn naam eigenlijk niet nodig.

Ik kijk nog even rond of ik de twee stellen zie die naar Gerjanne gaan. Ik denk ze te zien in een minivan, maar volgens Gerjanne ben ik eerder dan hen weg van het vliegveld. Maar bij aankomst bij Tea House zijn we er gewoon tegelijkertijd. Hun minivan volgeladen met 4 mensen en megaveel koffers probeert achteruit de oprit van Tea House op te rijden. Niet makkelijk, want het is geen fourwheeldrive en de oprit is mega steil. Het lukt……. na meerdere pogingen.

Leuk om tegelijkertijd te arriveren.

We maken kennis, ik help ze met inchecken en geef de tip om alvast te betalen zodat het uitchecken morgen niet meer hoeft.

Ze moeten morgen om 06.30 weer wegrijden naar Gerjanne. Een rit van 7-8 uur en het is Umuganda. Dat is maandelijks op zaterdagmorgen , dan rijden bussen en motoren niet.

Daarna duiken ze hun bed in, ze zijn afgedraaid.

Ik ga wat eten hier en wachten op Zalingo.

De volgende morgen tikt Zalingo me aan om te zeggen dat ze opstaan en bijna weggaan. Ik lig even naar de geluiden te luisteren maar besluit om ze niet uit te zwaaien. We zien elkaar wellicht einde van de vakantie weer.

Als Umuganda over is, rond 12.30 uur gaan we op de motor naar Zalingo huis. Hij heeft daar nog saus met groenten en indagala (visjes uit Burundi) staan. Eerst oppert hij dat hij thuis gaat lunchen, en ik hier. Eten wordt niet weggegooid, dat snap ik helemaal. Dus ga ik ook gewoon bij hem lunchen. Op de motor naar Batsinda. Hij maakt rijst op de stoof met houtskool. Precisiewerkje, duurt een uur. Maar het smaakt prima!

Daarna moet we langs een buurman die een oud keyboard heeft overgenomen van de pastor en Zalingo moet hem even testen. De toetsen staan in het midden wat hoger, gevallen gok ik. Maar het geluid is prima.

Daarna op de motor naar town. Het grote centrum van Kigali. We willen daar de materialen halen om de vrouwen van Akagara Good Neighbors te leren armbandjes en kettingen te maken. Dat kost ons 2 uur in een piepklein shopje.

De rechterwand heeft schappen met kralen, de achterwand met telefoons en stekkers en de linkerwand met haarproducten. Elke wand heeft zijn eigen verkoper. Je kan er je kont niet keren. Maar we komen er met een zak vol met kralen in verschillende grootte en kleuren, garen en sluitingen weer uit.

Inmiddels is het 18.00 uur en donker. Op de motor terug naar Tea House. Ik verlies onderweg de helm van mijn hoofd! Hij is te groot, ik moet hem vasthouden en als ik hem eventjes loslaat valt hij bij een hobbel van mijn achterhoofd en blijft de sluiting niet vast zitten. Getver! Ik zet me schrap voor geluiden van motoren of auto’s die over de helm heen rijden, maar het blijft stil. Mijn driver stopt en ik wandel terug. De helm ligt keurig aan de kant van de weg, niets mee gebeurd. De driver geeft me zijn helm en hij zet die van mij op. Niets aan de hand.

‘s Avonds komt Mike op bezoek. Zalingo en hij zijn als broers, ze kennen elkaar al meer dan 20 jaar en kennen ook elkaars ouders. Hij heeft de vorige keer voor mij als cadeau een olifant geschilderd nadat ik had verteld dat het mijn lievelingsdier is. Ik heb nu voor hem een draagbare verstelbare schildersdriepoot meegenomen. Zalingo zei al: he will be very happy, he is going to fly. Als dat gekund, had hij dat gedaan! De lach op zijn gezicht is niet te beschrijven. Het geeft hem meer mogelijkheden op locatie te kunnen schilderen en daarmee zijn brood te verdienen.

We praten de hele avond, het zijn echt hele goede vrienden en dat maakt dat we echt serieuze onderwerpen kunnen bespreken in plaats van koetjes en kalfjes praat.

Het is nu 23.30, ik ga slapen, Zalingo brengt Mike met een geleende paraplu van Tea House naar Kunda Arts. Het regent hier namelijk megahard én er is flink onweer geweest.

Morgen reizen we met djembë’s naar Kabarondo. Helaas geeft Bosco geen sjoege op mijn hinten om ons te komen halen, dus gaan we net de bus.

Heel benieuwd wat we daar allemaal gaan beleven.

Welterusten!

Aftellen, nog 6 dagen …..

Een blogje om zelf in de stemming te komen. Over een week vlieg ik naar Rwanda……

Er is weer niet heel veel tijd om ernaar toe te leven, merk ik.

Bezig op het werk, lesgeven, gesprekken, de laatste periode tot de zomervakantie voorbereiden. Er moet nog veel gebeuren om kids af te leveren aan de volgende groep.

Nu met een koffietje bij de HEMA, voordat ik voor het concert van vanavond (projectorkest 75 jaar amateurmuziek) nog even kleding ga halen.

Als het concert vanavond klaar is, gaat de knop op Rwanda. Morgen de grote dingen inpakken. Maandag, dinsdag, woensdag nog werken en dan ben ik vrij. Donderdag de laatste dingen en dan vrijdag op het vliegtuig.

Bosco heeft er zin in!

Die zit met smart te wachten op de djembé’s. Ik had een beetje gehoopt dat hij ze al uit Kigali had gehaald, maar ze staan nog steeds bij Zalingo. Ik hoop dat het geluid straks goed is. Naar mijn idee hebben ze nog niet genoeg buiten in de zon gestaan. Het is nog steeds regenseizoen.

Bosco wil met de djembé’s een “event” (zoals hij het noemt) om Akagera Good Neighbours als NGO te introduceren in de community en daar de lokale leiders bij uit te nodigen. Of ik daar ideeën voor heb?

Nou, ehm, misschien eerst even oefenen met de kids, hun moeders en de coaches?

Het lijkt erop dat hij dat wil laten plaatsvinden in de 1,5 week dat ik er ben. Ik snap hem, de djembé’s met hun logo erop zien er geweldig uit, mooi visitekaartje. Ben heel benieuwd!

De tijd in Rwanda wordt druk zat, denk ik.

De kids gaan gewoon naar school, dus djembé spelen moet na schooltijd en in een weekend.

Maar met de moeders kan het wel overdag én we willen ze leren armbandjes te maken.

Dat wordt Zalingo’s taak.

Ik ga met Bosco en Alexi bekijken of en hoe ik ze kan gaan adviseren en ondersteunen bij het begeleiden van de kids en de moeders. Wat zijn hun verwachtingen?

Bosco zegt dat hij een huis heeft geregeld? Dus dat ga ik ook even bekijken. Een huis in Kaborondo ……… dat kan van alles zijn.

De komende twee weken heb ik gewoon weer een kamer in het guesthouse. Helemaal prima!

Vorige week even op kantoor van Aves geweest om te bespreken hoe werken in Nederland eruit kan zien als ik niet meer het volledige schooljaar beschikbaar ben. Ik hoef me daar geen zorgen over te maken. Alles is bespreekbaar, ik kan altijd aan het werk als ik in Nederland ben, heel fijn!

De maanden oktober, november en december wil ik in ieder geval in Nederland zijn, er komt een 3e kleinkind aan!

Ik hou er ook rekening mee dat ik de komende 2 weken besluit om niet de stap deels in Rwanda, deels in Nederland te maken. Het gevoel is goed, maar echt zeker ben ik pas als ik er weer ben geweest.

Intussen heeft Zalingo met het geld dat ik voor hem had opgespaard voor elke dag dat hij aan de djembé’s moest werken, een “stage” geregeld bij een salon. Hij kan daar een maand ervaring op doen. Hij is op zoek naar een 2e bron van inkomsten. Muzikant zijn, geeft geen basis meer.

Hij kon al dreadlocks zetten én wil nu ook knippen, manicure en pedicure toevoegen aan zijn skills. En dan zijn eigen salon beginnen….

Gelukkig oefent hij ook weer wekelijks met andere muzikanten. Eén keer met een theatergroep en één keer met een nieuwe band. En is hij bezig met een nieuw nummer van zichzelf aan het opnemen in een studiootje. Muziek blijft zijn basis én doel.

De kleding is geshopt, de blog post ik nu én dan focus op het concert van vanavond.

Tot in Rwanda!

Er is een maand voorbij.......

Er is een maand voorbij…… waar was ik gebleven…..

Akagera Kids djembé’s…….
Gebleven bij dat Zalingo de ruwe djembé's naar zijn huis gehaald heeft en de benodigde materialen heeft gekocht. En daar stopt het verhaal voor 2 weken. Want ik raak hem op een zondagavond kwijt.
Het laatste contact was een berichtje dat hij naar een bar ging om daar te zingen voor een jarige bezoeker, een manager had hem gebeld.
Daarna geen berichtjes meer én mijn berichtjes komen niet aan….
Ik ben hem wel vaker wat langer kwijt door een powercut of iets dergelijks, dus geen paniek.
Maandag niets, dinsdag niets en dan duurt het me te lang. Ik zoek contact met Mike via Facebook met de vraag of hij iets weet. Er komt natuurlijk niet gelijk antwoord, dus zet ik ook een lijntje uit naar Landry. Beiden zijn goede vrienden van Zalingo, dus hoop ik dat zij iets weten. De afspraak was overigens dat Mike mij in zou lichten als er iets met Zalingo zou zijn……
Lang verhaal wat korter. Zalingo is vastgezet op een politiebureau. Er was geen jarige bezoeker, hij is door een paar mannen naar het politiebureau gebracht. Iets met een geleende gitaar door Zalingo, die beschadigd raakte omdat de motortaxi een ongeluk kreeg. Zalingo wilde de reparatie betalen, maar de eigenaar wilde een nieuwe gitaar. Omdat hij gezien had dat Zalingo in Shangi djembé workshops aan het geven was, had deze persoon bedacht dat er geld genoeg zou zijn voor een nieuwe gitaar. Ze kwamen er samen niet uit. Blijkbaar heeft die persoon toen bedacht dat een politiecel Z. op andere gedachten zou brengen. Dus niet. Met hulp van een advocaat is door de rechter bepaald dat Z. de reparatie kan betalen (wel wat meer dan de schade bedroeg) en is hij weer vrijgelaten. Na bijna twee weken. Omdat het vinden van een advocaat en een afspraak bij de rechter best wat tijd kostte.
Het lastigste was dat er gedurende die tijd geen contact mogelijk was. Mike kon gelukkig op zaterdag op bezoek, waar Zalingo aangaf dat het goed met hem ging en dat het wel goed zou komen. Mike heeft me af en toe even geappt en Landry belde om de dag vanuit Kenya om te vragen hoe het met me ging. Fijn dat hij deze vrienden heeft.

Na vrij te zijn, moest hij even een paar dagen bijkomen, om zich vervolgens te storten op het helpen bij de circusdag van de Nederlandse school. Marleen heeft hem gevraagd om met een groepje kinderen iets in te studeren wat ze op de circusdag kunnen presenteren.
Omdat hij zelf geen djembé’s heeft, hebben we bedacht dat ze gaan oefenen op emmers en teiltjes. Met een beetje geluk en hard werken, zijn de djembé’s voor Akagera Kids klaar vóór de circusdag en kan hij die dan meenemen?! Zalingo zegt dat hij ervoor gaat bikkelen (I have to fight), maar dat het goed komt! En wie ben ik om dat tegen te spreken? Wat hij zegt, doet hij, dus komt het goed.

Want… waar was ik gebleven?
Mike zou een djembé als proef beschilderen met het logo van Akagera Good Neighbours. Dat heeft hij gedaan én het ziet er natuurlijk fantastisch uit! Helaas kan ik, wat hij vraagt voor het beschilderen van alle 10 djembé’s, niet betalen. Er is niet genoeg sponsorgeld. Ik stuur de foto van de beschilderde djembé naar Bosco van AGN die het ook prachtig vindt. Ik reken nog wat zaken uit, er moet nog touw gekocht worden, Zalingo moet er nog heel wat dagen aan werken én er moeten nog transportkosten betaald worden als we met de bus van Kigali naar Kaborondo gaan met alle djembé’s. En ik wil eigenlijk ook nog hoezen laten maken om het vel van de djembé’s te beschermen tegen beschadigen en daardoor scheuren.

Even tussen neus en lippen. Beste sponsoren van het Twiga dukina djembé project, Gerjanne heeft inmiddels voor die djembé’s de hoezen laten maken door de kleermaker in Shangi. Dit sponsorpotje is nog steeds niet leeg. Maar met het geld dat er nog is, kunnen we Zalingo nog weer een keer terug laten komen én een bedrag onvoorziene kosten is ook fijn. In geval van repareren bij schade.

Weer terug naar Akagera Kids djembé project.
De dagen die Zalingo aan de djembé’s werkt, betaal ik voorlopig zelf.
Als ik de kosten voor het touw en de transportkosten uit het sponsorgeld haal, hou ik nog een klein bedrag over. 35.000 Rwfr (rond 25 euro). Voor 10 djembé’s zijn de kosten 130.000 Rwfr.
Ik probeer beetje creatief te denken: wat als we 5 djembé’s met logo doen én 5 djembé’s zonder?
Dat maakt het minder arbeidsintensief en dus goedkoper?
Ik overleg met Zalingo en Bosco. We proberen logisch te denken 130.000 : 2 = 65.000.
Beiden gaan akkoord. Zalingo gaat de andere 5 djembé’s beschilderen zonder logo én Bosco betaalt de ontbrekende 30.000.

En natuurlijk loopt het weer anders dan bedacht.
Zalingo is pietje precies en vindt 5 om 5 eigenlijk geen gezicht. En dus, maakt hij een deal met Mike. Mike maakt het sjabloon, ze delen de kosten van de verf én Mike leent zijn jongere broer Brian uit aan Zalingo. Die twee samen zijn 4 dagen bezig geweest om alle 10 djembé’s in de Rwandese kleuren én met AGN logo te beschilderen. Als verrassing! Waar ik al snel lucht van krijg, door de foto’s die hij me stuurt. Huh, is Zalingo nu zelf de sjablonen aan het uitsnijden? En wie is die jonge man die aan het helpen is? En waarom zijn daar 10 djembé’s en niet 5?

En toeval bestaat niet! Ik krijg gelijktijdig een bijdrage van Mieke. Wat fijn!!
Nu kunnen de verf, het schilderen van alle 10 djembé’s én de hulp van Brian betaald worden door Bosco en Mieke en sponsorgeld. Ik vind die gedachte heel erg leuk! Omdat dit verhaal begon bij de hotelkamer die Mieke en ik boekten bij Akagera Neighbours vorig jaar. @Mieke; moet je nog wel een keertje komen meedoen!

Zo hou ik nog steeds geld over voor touw, transportkosten én een deel voor hoezen.
Mocht er toch nog een sponsor opduiken, dan kan dat naar betaalde werkuren voor Zalingo bij Akagera Kids. En wellicht kan hij dan ook daar nog regelmatig terugkomen om workshops te geven én ze liedjes met een boodschap te leren.

En nog één keer, waar was ik vorige keer gebleven?

Bij een mogelijkheid om én in Nederland én in Rwanda te zijn.
De vacature bij de Nederlandse School zag er heel leuk én uitdagend uit! Maar ik heb besloten om er niet op te solliciteren. Voor nu niet het goede moment.

Bosco is wel druk bezig geweest om het mogelijk te maken om te “werken” bij Akagera Kids én hun moeders.
Hij heeft contact gehad met immigratie voor een werkvisum. Dat lijkt geen probleem te zijn. Ik kan Rwanda binnenkomen met een toeristenvisum, aan het werk bij AGN, dan een werkvergunningsvisum aanvragen én dan komt immigratie kijken wat ik daar doe. Wat goed dat hij daar ook al echt mee bezig is geweest. Klinkt simpel, maar ik heb er nog wel wat vragen over.

Hij heeft overlegd met het team van AGN én er is in ieder geval accommodatie voor mij in de periodes dat ik er wil zijn. Hoe en wat ga ik in de meivakantie bekijken.

En verder heb ik al een uitgewerkt idee gekregen voor een programma voor de kids. Wat er goed doordacht en serieus uitziet. Sessies van anderhalf, twee uur met spelletjes, liedjes, meegeven van waarden, het verstrekken van een maaltijd én huiswerk. Bij dat laatste zet ik voor nu nog een vraagteken.
Kernwaarden: the seven strenghts (erbij horen, nieuwsgierigheid, vriendschap, vertrouwen, hoop, moed en vriendelijkheid), zelfverdediging, empathie, hygiëne, zelfvertrouwen, emotiebeheersing, mijn gemeenschap, acceptatie, positief burgerschap en mijn familie.
Ik ben hiervan echt onder de indruk!
Ik krijg zelfs 3 boeken meegestuurd. 101 manieren om kinderen sociale vaardigheden te leren. Handboek voor karaktereducatie (mooi woord!) voor jongeren. 101 genezende verhalen voor kinderen en tieners. Uiteraard in het Engels, dat wordt een paar uurtjes intensief lezen.
En ook bedenken wat ik vanuit mijn ervaringen hier en vanuit Nederlandse literatuur kan meenemen die kant op. Het is makkelijker om iets over te dragen wat al in je zit dan iets nieuws. Maar ik sta voor beide open!

Zelf ben ik me steeds meer aan het afvragen wat we voor de moeders kunnen doen. Omdat deze kids straks ook de mogelijkheid moeten krijgen om door te leren of een vak te leren. Wie gaat dat betalen? Het gezin uit de armoede helpen is stap 1, denk ik.
Een concept als 100weeks (even naar Google) zou geweldig zijn als ik dat voor elkaar kan krijgen…….
En/of daar een womenscenter waar ze hun handcraft kunnen verkopen onder het genot van een bakje koffie. Ook deze vrouwen hebben coaching nodig, denk ik. Hoe om te gaan met geld én met sociaal en emotionele uitdagingen (Sylvia Huisman; ga je een keertje mee?).

Nog 9 weken te gaan tot ik met al mijn vragen die kant op ga……

Het idee van Bosco .... en meer ....

Afgelopen zondag. Zalingo is onderweg om de kale djembé’s op te halen. Eerst met de bus naar Musanze, dan met de motor naar het dorp in de bush waar de djembé’s zijn gemaakt. Hij vertrekt om 08.00 uur vanaf het grote busstation. En het regent, wat het allemaal wat lastiger gaat maken.
Om half twaalf krijg ik een berichtje dat hij aan het wachten is op de fietsen die de djembé’s vanuit het dorp naar de hoofdweg gaan brengen. Hij heeft zakken gekocht waar 2 djembé’s in passen, zodat ze achter op de fiets gestapeld kunnen worden.
Ik krijg filmpjes van een hoge houten brug waar het water wild onderdoor stroomt én een filmpje bij het Genocide-monument dat daar ook staat. Elk dorp in Rwanda heeft zo’n Kwibuka monument.
Met 3 fietsen gaat alles richting de hoofdweg.
Daarna op motoren naar Musanze. En vandaar uit met de bus naar Kigali.
Het laatste stuk van het grote busstation in Kigali naar het huis van Musanze gaat met de taxi. Het plan was een driewielfiets met een bak achterop, maar het lukt hem niet die te vinden. Jammer, want een taxi is wel veel duurder. Maar omdat het zondag is, is het weer een hele toer om al het transport geregeld te krijgen. Dus ik snap die taxi wel!

Om 22.15 uur is hij thuis. Moe en hongerig.
Ik ben zó trots op hem dat hij dit toch maar weer allemaal doet. Zonder zijn inzet gaat het niet lukken!
Ik heb nu geld binnen voor 5 djembé’s én een toezegging waardoor de 10 djembé’s volledig van sponsorgeld bekostigd kunnen worden! Ik ben daar heel dankbaar voor.
Voor een dag als deze betaal ik Zalingo ook een bijdrage voor zijn inzet, dus daar gaat het sponsorgeld wat meer binnenkomt, naar toe.
Bosco heeft alle transportkosten geregeld voor vandaag, ook daar ben ik héél blij mee.
Dat geeft aan dat hij het project heel serieus neemt én daar ook deel van uit wil maken.

De djembé’s hebben afgelopen week, wanneer de zon scheen,steeds buiten gestaan om te drogen.
Het idee is om ze te beschilderen met de kleuren van Akagara Good Neighbours (AGN), wat eigenlijk de kleuren van Rwanda zijn.
Maar ze hebben ook een logo én Zalingo wil Mike vragen om dat op de djembé’s te schilderen. (Mike is de vriend die mij vorige keer een cadeau wilde geven en met een schilderij kwam van een olifant. Hij is een serieuze artiest).
Persoonlijk hou ik meer van natuurlijke kleuren op zo’n instrument, maar de rest is wel heel enthousiast over het idee. Ik heb wel aangegeven dat het project mij dan meer geld gaat kosten én dat ik nu niet weet of daar geld voor is. Mike gaat een proef doen op 1 djembé en bedenken hoeveel ik hem daarvoor moet betalen. Wordt vervolgd.

Gisteren is Zalingo heel Kigali doorgekruist ("I go from corner to corner" noemt hij dat) op zoek naar de benodigde materialen én waar hij die het goedkoopst kan krijgen. Dat doet hij op zijn busabonnement. Dat kost wél heel veel tijd, want sommige bussen gaan pas rijden als er genoeg passagiers in zitten (lees vol). Hij was dan ook pas weer om 22.00 uur thuis.

Vandaag is hij op pad om alles te halen: dierenvellen, houtlijm, nog een andere speciale soort lijm, scheermesjes, stalen ringen en een lasapparaat huren. Dat gaat hij op een motor doen, dat kost wat meer, maar scheelt hem ook veel tijd.

En… ik heb vorige week zondag ook mijn video-call gehad met Bosco, van Akagera Good Neighbours. Die graag wil dat ik partner word bij de NGO (zie vorige blog).
Fijn om hem weer te zien én te spreken. Hij was een half uur later dan we hadden afgesproken, omdat de Akagera Kids nog bij hem thuis waren. Maar…. hij communiceerde dat keurig van tevoren. Goede eigenschap! Devine sloot ook nog even aan bij het gesprek, voornamelijk om te zwaaien en blij te zijn. Later blijkt in het gesprek dat hij én Alexi én Devine nog geen deelgenoot heeft gemaakt van zijn plannen. Hij is nog aan het aftasten wat ik van zijn idee vind en of het haalbaar is.

Wat is er aan de hand?
Hij loopt wat vast in de begeleiding van de kinderen en hun moeders. En vraagt me te ondersteunen hierbij. Ze zijn goed bezig (geweest), maar wat kan nu een volgende stap zijn?
Eerste vraag: Hoe behoed je de kinderen ervoor om straks niet weer de straat op te gaan. Ze doen het nu goed op school (op de ranglijst tussen de 1 en de 10), zijn elke dag aanwezig, in schooluniform én krijgen de schoollunches betaald door AGN. Ze leren na school traditionele én moderne dans bij AGN én zijn op zondag bij Bosco en Devine in huis om ook in een familie te zijn (inclusief de bijbehorende taken). Maar een aantal zijn straks klaar op school én wat dan? Wat kan je ze nog meer meegeven, zodat ze het in het leven gaan redden?

Tweede vraag: Hoe kun je de moeders verder begeleiden? Wat hebben die nodig om uit de armoede te komen én zelf voor hun kinderen te zorgen. Wat voor vaardigheden hebben zij nodig?

En als derde vraag: een afzetmarkt vinden voor de “handcraft” die de moeders nu maken. Hij denkt aan een afzetmarkt in Europa, waar ik me afvraag hoe haalbaar dat is. Maar ik wil natuurlijk wel meedenken hoe dat in de omgeving van Kaborondo op te starten. In principe zijn daar ook best mogelijkheden.

Ik heb natuurlijk niet gelijk antwoorden en ideeën in dit gesprek. Maar ik spreek af dat ik ermee aan de slag ga, met mensen erover ga praten, dat ik waarschijnlijk vaak vragen ga stellen én dat we wekelijks contact houden. Via Whatsapp en een paar keer via videobellen.
Net de opdracht gegeven om mij foto’s te sturen van de handcraft van de moeders én me te vertellen hoe ze dat nu coördineren.

Hersenspinsels die ik nu heb: iets met life-skills, executieve functies, seven habits of Covey, Kanjertraining, The Leader in me, 100 weeks (moeders 100 weken wekelijks een bedragje geven wat ze naar eigen inzicht mogen besteden terwijl ze die weken ook coaching krijgen in boekhouden, sparen en plannen). Het één kan met mijn inzet én kennis en/of mijn netwerk, het ander moet weer met (sponsor)geld.

Ik heb nu toegezegd dat ik in mijn meivakantie er ben én ook in mijn zomervakantie. En natuurlijk ga ik dan ook naar Twiga dukina, maar dat even terzijde. Misschien kunnen Bosco óf Alexi óf een coach dan mee? Hopelijk lukt het Gerjanne om Volleybal for life dan te organiseren, dan kunnen coaches misschien meedoen, op kosten van AGN. Ik denk even vooruit.

Maar ik moet mee gaan draaien bij AGN om een goed beeld te krijgen, vind ik. Onderdeel zijn van in plaats van de toerist.
Voor de meivakantie wordt dat in ieder geval het djembé project op de middagen na school en een weekend. Zalingo zou dan de moeders kunnen leren armbandjes te maken, die ze dan kunnen toevoegen aan hun “handcraft” bezigheden.
Bosco gaat met Alexi bespreken of ik voor die periode een kamer in het gastenhuis kan krijgen én ontbijt en diner op hun kosten. Ik zag hem schrikken toen ik vertelde hoeveel geld de vlucht kost.
Ik mag ook bij het gezin in huis op kamers, maar dat is me de vorige keer niet zo goed bevallen.
Het huis staat wat achteraf, ze zijn er zelf meestal niet en dan ben ik bezig met de kinderen die ook aandacht willen. En…… ik kom waarschijnlijk niet alleen, maar met Zalingo. Die moet ook een plekje.
Ondertussen gaat hij met de instanties daar uitzoeken óf en hoe ik als volunteer eventueel aan de slag kan. Werkvergunning in plaats van toeristenvisum.
Dat zou dan voor mij een combinatie Nederland – Rwanda kunnen gaan worden.
Hij weet dat ik ook in Nederland moet zijn om geld te verdienen.

Ondertussen heb ik ook deze week de vacature van de Nederlandse school toegestuurd gekregen. Sluitingsdatum 25 februari.

En aankomende week ga ik informeren bij Aves naar mogelijkheden voor nul-uren contract volgend schooljaar (wat zijn de voorwaarden?).

Alle opties liggen dus nog steeds open …….