Even een blik terug terwijl ik in het vliegtuig zit. Kleindochter Nine was mee om weg te brengen. Ze is ruim vier en heeft een olifantengeheugen. Ze weet precies de weg naar Schiphol en wat er dan gaat gebeuren.

Gelukkig gingen we door de tunnel! Je kan mooi op het bagagekarretje op de grote tas zitten. Nog een laatste knuffel bij de incheckbalie. En dan is het huilen. “Ik ga oma zo missen”. Gelukkig hebben ze op Schiphol appelflappen, daarna gaat het wel weer, goed idee, mama Marloes, hihi.

Gisteren toch nog even op ballenjacht geweest voor een basketbal en een volleybal. Bij de Scapino waren alleen nog voetballen én bij de plaatselijke sportwinkel waren ze te duur naar mijn zin. Maar….. lucky me…… als ik al bijna weer bij huis ben, loop ik L&C tegen het lijf. (Ik gebruik initialen want L wil niet genoemd, toch “tante?”) Eh ja, maar dan kan ik geen verhaaltje schrijven in mijn blog, he. Dus…..

Op de één of andere manier komt mijn ballenjacht ter sprake. Oké, omdraaien, we lopen terug, die krijg je van mij!

Nee, joh! Jawel, want ik ben morgen jarig én dan moet je trakteren. Oh ja, das waar????Haha! En zo loop ik even later vrolijk met 2 ballen (1 van L, 1 van C) weer naar huis. De sportwinkel deed mee met afdingen én haalde ook nog de lucht er uit!

Het ging nog bijna mis, want bij het in de bigshopper doen, trek ik de rits eraf……. Ah kak, het zal toch niet waar zijn. Het was al een dubbele tas, want de vacuumgetrokken slaapzakken zitten tussen de 2 tassen in. Ik heb ook geen andere meer liggen. Ik kan dus de tassen nog omwisselen, maar dan moet ik alles opnieuw inpakken. Zoooooo.geeeen.ziiiiiiin.in.

Dus na paar keer diep inademen, rustig blijven, Monique, probeer ik de rits er weer op te frunniken. Ging niet vanzelf, maar na 4 pogingen is het gelukt! Gauw dicht en tape erover. Niets meer aan doen!

Bij inchecken vindt de baliemedewerker de tas té breed. Oh echt?!! En dus mag ik hem bij “odd bagage” afgeven. Gratis gelukkig! Moet een heel eind lopen naar het afgeefpunt. Daar aangekomen vraagt een medewerker of de tas té zwaar is? Eh nee, haalde precies 20 kg. Maar te breed? Haha, het gezicht van die man! Maar hij zet hem netjes in de kar, waar ook al 2 kano’s en fietsen in staan.

Waar ik altijd zeg dat vooraf plannen maken geen zin heeft, werd gister ook al bevestigd. Bosco appt dat hij graag wil dat ik eerder naar Akagera Neigbors kom. Want komend weekend komen de mensen van Close to Africa uit Hongarije. Dat wist ik en dat had ik wel in mijn globale planning gezet. Want die wil ik wel graag ontmoeten.

Maar……. hij wil vooraf met mij spreken om te bespreken waar we met hen over in gesprek gaan. Oh!

Ik heb eerst wat dingen in Kigali te doen: telefoon voor Elie, kaas voor Jemima, envelop voor Lizet. Huis van Zalingo bekijken. En zou de 28e Hannah (oud VSO-collega) ontmoeten, die dan landt en maar 8 dagen in Rwanda is.

Bosco wil me zelfs van het vliegveld halen! Hij maakt me wel héél belangrijk. Nou, daar heb ik toch maar een stokje voor gestoken. Ik wil eerst Zalingo zien!

(En ook geen zin om na mijn vlucht nog 2,5 uur in de auto te zitten in het donker)

Terwijl ik al een paar uur in het vliegtuig zit, krijg ik een appje van Lizet. Zij is Nederlandse, getrouwd met een Burundian en woont al heel lang in Kigali. Ze blijkt ook een B&B te hebben! Dat is nieuw voor mij, heb haar al eens gesproken, maar dus niet hierover gehad. Ze stuurt me de boekingslink.

Ik kan dat in het vliegtuig niet bekijken. Maar stuur de link ook naar Gerjanne en die zegt dat het er heel mooi uitziet.

Ik ga er zeker een kijkje nemen. Kom ook weer terug in Kigali, dus altijd leuk om nog een adresje te hebben.

Vanavond eerst naar Nziza View, Jemima appt dat manager Fabrice me komt halen.

In de rij nu voor de douane. Kijken of ik dit al kan posten ondertussen, lange lange rijen namelijk.

Noot: vandaag (maandag) dagje acclimatiseren. Beetje moe én het is hier warm, moet ik even aan wennen. Vanmiddag ga ik het huisje en de omgeving van Zalingo bekijken.