Het is nu woensdagavond, nog 3 dagen voor vertrek....

Heel even kort: er was een beetje twijfel bij mij of ik wel echt zou gaan, deze keer. Dat had te maken met de situatie in een buurland. Normaal gesproken volg ik dat niet, maar was nu wel gedwongen om me daar wat meer in te verdiepen. Omdat er 2 stagiaires van het Windesheim naar Twiga dukina zouden afreizen én we ons daar erg verantwoordelijk voor voelden. Dus zijn we er met betrokkenen hier en betrokkenen daar goed ingedoken om een verantwoorde beslissing te kunnen nemen. Er was ook al een plan B bedacht voor het geval plan A niet veilig genoeg zou zijn in verband met de ligging. Maar inmiddels loopt gewoon plan A, heel fijn.
Het had wel een paar dagen zijn weerslag op mijn gedrevenheid en enthousiasme weer voor 6 weken te vertrekken. Heb ook alvast afscheid moeten nemen van iemand hier én de kans is aanwezig dat ik niet bij het echte afscheid kan zijn. Ik kon even zelf niet meer voelen wat ik wilde, hoofd én hart vonden elkaar niet meer. Daar baalde ik enorm van! Je wil wel voelen waar je voor gaat.
Maar door dat gevoel te delen met mensen hier én mijn mensen in Rwanda, is de knop nu wel om.

Het is heerlijk om in alle rust te kunnen voorbereiden! Ik wissel af en toe inpakken af met huis poetsen, oppassen, inkopen doen, afspreken met mensen, boeken lezen, vestje afbreien etc. Ik vind inpakken altijd een crime, zowel met eigen kleding als met wat er mee moet voor de projecten en waar om is gevraagd.

Deze keer gaan er complete voetbaltenues mee, via collega Sicco gedoneerd door FC Kraggenburg. Dat lag al een jaar te wachten op naar Rwanda gaan, maar er waren steeds andere dingen die eerst mee moesten. Nu gaat het er toch van komen. Twee grote volle teamtassen, die beiden ruim onder de toegestane kilo's zitten. En dat is best frustrerend!
Want je wil het liefst de toegestane kilo's meenemen omdat je daar voor betaalt. In de teamtassen kan ik echter niet andere spullen stoppen, er is simpelweg geen ruimte. Dus mezelf een paar keer gepusht om eerst alles op maat te sorteren, zodat ik weet wat ik heb. En daarna keuzes te maken wat mee te nemen. Er moesten ook nog 1 tent en 2 slaapzakken mee. Dus heb ik eerst de slaapzakken in een vacuümzak in de XXL big shopper gedaan, daarna opgevuld met de voetbalshirts + broekjes in verschillende maten en aantallen, toen de tent erbovenop én daarnaast zoveel mogelijk voetbalkousen gestopt, ook in verschillende maten. Daarbovenop was nog ruimte voor de stoffen plunjetasjes die ook al een tijdje lagen te wachten. En nu hoop ik nog een basketbal én een volleybal op de kop te tikken om mee te nemen. Want die willen ze héél graag. Heeft iemand die thuis nog liggen? Nieuwe ballen hoeven niet, met een gebruikte maar nog goed, ben ik al heel blij.
Wat er nu nog ligt, pak ik ook in, wellicht kan zoon Jasper die meenemen als hij komt. Dan zijn alle tenues (ik heb ze niet geteld, maar het totaal gaat wel naar de 100) op de plek van bestemming. Daar gaan dan ook nog wat voetbalschoenen en tennisballen bij.

Gisteren was kleine Sef hier een paar uurtjes én terwijl die lekker in de kinderwagen lag te slapen, hebben we in de winkelstraat de benodigde etenswaren, kruiden, toiletartikelen, vitamines, handbagagekoffer (had die van mij in Rwanda gelaten voor Zalingo) etc. ingeslagen. Handig zo'n kinderwagen, kun je onderin van alles stallen. Mooie win win! En dat manneke maar slapen, die heeft geen idee wat zijn oma weer gaat ondernemen.

Morgen pak ik mijn eigen koffer in én dan nog twee dagen om huis goed achter te laten.

Wat gebeurt er ondertussen in Rwanda terwijl ik nog hier ben?
Bij Twiga dukina zijn Gijs & Jasmijn begonnen aan hun buitenlandse stage. Wat een leuk positief stel! Ben heel benieuwd wat ik daar over een paar weken van ze ga zien.
Bij Akagera Good Neighbors is Bosco, samen met mij, druk bezig om voorbereidingen te treffen voor een mogelijke reis naar Polen!
Een langskomende Poolse toeriste was vorige zomer zó enthousiast over de optredens van de kinderen dat ze 6 kinderen én een begeleider heeft uitgenodigd om deel te nemen aan het festival Lelenfant in Wroclaw in Polen. Een internationaal cultureel festival in juli voor kinderen uit verschillende landen én Polen, dat twee weken duurt. Daar zitten best wat haken en ogen aan! Ik ben sparringspartner voor Bosco, mijn rol is hem een spiegel voor te houden én zoveel mogelijk vragen te stellen over alles waar je mee te maken kunt krijgen. Mijn eerste zorg is de zorg voor de kinderen. Wat gaan die meemaken, hoe zal dat voor ze zijn? Wie gaat ze daar begeleiden? Welke begeleiding geeft de organisatie daar? Hoe kunnen we ze hierop voorbereiden? Tweede zorg zijn de financiën, want paspoorten, visums, vluchten, verblijfkosten, verzekeringen, kleding etc. Dat geld is er niet én als het er wel zou zijn, zou dat wellicht het AGN programma in gevaar brengen. Zoals het nu lijkt, betaalt de organisatie alle kosten én organiseren ze een inzamelingsactie voor de extra's.
En de derde zorg is het regelen van alles wat nodig is. Contacten met ambassades en consulaten, in Rwanda én Tanzania.
We zullen er vast de komende weken nog veel voor te regelen hebben.

Op Facebook had ik al een berichtje gedaan, het naaiproject, is ook van start! Afgelopen zaterdag zijn er 3 nieuwe naaimachines neergezet bij AGN. Twee naaimachines en benodigd materiaal met sponsorgeld vanuit Nederland (bedankt o.a. Mieke en Tineke), een naaimachine gekocht met spaargeld van de moeders zelf, de inzamelingsactie van Marcel Hess (zie vorige blogs) heeft ervoor gezorgd dat er zes maanden huur is voor een eigen ruimte (aan de doorgaande weg, heel fijn!), en een voorbijkomende toerist heeft een bijdrage gedaan voor krukjes, een grote tafel/werkbank én een stelling. Twee van de moeders geven sinds deze week naailes aan de andere vrouwen.

Verder is er nu niet alleen een zondagprogramma voor de kinderen, maar ook een middagprogramma voor de kids die eigenlijk alleen de ochtend naar school kunnen (P1 t/m P4). Door medewerking van de school bleven zij daar ook de middag nog. En deden dus gewoon het ochtendprogramma nog een keer. Niet heel motiverend, maar dan waren ze in ieder geval van de straat.
Er is iemand aangenomen die 's middags met de kinderen werkt. Van de rapportage die ik dagelijks krijg, merk ik dat het middagprogramma nog niet zo loopt. Er missen regelmatig kinderen en vaak ook dezelfde kinderen (die eerder wel 's middags op school bleven). Ik ben dan ook heel benieuwd naar de begeleider én ik hoop eenmaal daar het middagprogramma een boost te kunnen geven. Zodat de kids hier ook met enthousiasme naar toe komen, hun huiswerk maken én lekker kunnen spelen/bewegen.

Zalingo heeft sinds een paar weken een ander huisje en is bezig dat in te richten. Ik ben er heel nieuwsgierig naar, de foto's zien er goed uit. Ik ben vooral benieuwd naar de omgeving, de ligging, de buren etc. Start in ieder geval eerst bij Nziza View voor mijn overnachtingen, vandaaruit komt er een plan voor de eerste week.
Ik ga in Kigali heel snel na aankomst in ieder geval Hannah, oud-collega van VSO uit Engeland, ontmoeten. Zij is ook voor een paar weken in Rwanda. Een envelop afleveren bij Lizet én een bezoek aan Elie, die ook weer is verhuisd, begrijp ik. Zijn gezin woonde de vorige keer in zo'n leuk huisje, vind het bijna jammer. Nu wonen zijn moeder en schoonmoeder ook bij hen, ik hoor het verhaal dus daar wel.
Eind van de week of begin van de week erna verkas ik eerst naar Kabarondo, naar AGN. En de rest volgt vanzelf.

Een heel uitgestippeld plan maken heeft geen zin, je laten leiden door wat er op je pad komt, werkt beter.
Ik reis in ieder geval pas de 5e week naar Twiga dukina, omdat ik Jasper mee wil nemen die kant op. Die is week 5 en 6 van de partij.

Tot zover de voorbereidingen; ik plaats hier straks nog wat foto's, maar wil je daar de komende weken meer van zien, dan is het handiger om mij te volgen op Facebook/Instagram. Het werkt voor mij namelijk makkelijker om daar de foto's te plaatsen.

Ik zal ook weer proberen of ik via VPN de blogs vanuit Rwanda kan posten, hopelijk omzeil ik dan dat ze mijn blog als spam zien én niet willen plaatsen. Dat gebeurde namelijk de vorige keer steeds. Lukt dat niet, dan komt hij met hulp vanuit Nederland bij jullie terecht.
Ik ben al wel bezig om het anders te gaan organiseren, maar dat is nogal veel werk met omzetten van de mailadressen én heb daar de rust en de tijd niet voor gevonden de laatste maanden. Wie weet lukt me dat in Rwanda wel?

Heb het goed de komende weken en tot blogs vanuit Rwanda!