Murakaza neza mu Rwanda- zo blij!!

De reis naar Schiphol verliep vlot. Bedankt Ilse voor het rijden. Mieke was ook gauw gevonden en daarna verliep alles ook prima. Snel inchecken: tas Gerjanne te zwaar! (inhoud: ballen, voetbalschoenen, pionnetjes). Meh, op mijn weegschaal was hij 22.7 kg…..Het zijn twee turkentassen in elkaar (excusez le mot, heb ik niet bedacht) en die zit mega dichtgetaped, dus mag hij voor deze keer toch mee. Die man zal wel denken, hoe haal je daar ooit nog iets uit. Dank u, heel fijn! Namens Gerjanne, sorry bagagepersoneel.

Door de douane en paspoortcontrole, snel gepiept! We nemen even tijd voor een ontbijtje. Dan door naar de gate. Om half tien aan het boarden, maar dan zien we ineens ‘delayed’ op het bord. En komt iedereen weer terug.

Iets met een wiel. Lekke band, zegt de achterbuurman. Als hij vertelt hoe lang het hem duurt om een band te verwisselen (K-klus) zitten we inderdaad nog wel even: uur vertraging. Blijkbaar hebben ze een goed bandenwisselteam (Formule 1 snelheid) want even later wordt de vertraging op een half uur gezet. En dus kunnen we weer boarden.

Mieke checkt ondertussen op haar tablet hoe lang het duurt om van Zanzibar naar Kigali te vliegen. 4,5 uur, zegt ze dan. In mijn beleving ligt het dichter bij elkaar, dus ik vraag of ze hem wel op vliegtuig heeft gezet. Ze zoekt nog wat verder en dan zegt ze: 1.5 uur? Haha! Dat is dan zeker met de straaljager. We gaan het zien.

Volgens mij zijn we een hilarisch duo. Ik weet zeker dat ik alles mee heb, maar mijn hoofd wil steeds maar niet onthouden waar ik het dan heb gelaten. Berg mijn paspoort steeds ergens anders op en moet dan iedere keer zoeken! Zo idioot. Er hangt gewoon een paspoortmapje om mijn nek, waarom stop ik hem daar niet gewoon iedere keer in!

En Mieke aanschouwt het allemaal rustig, die verblikt of verbloost niet.

Het vliegtuig zit niet vol én veel mensen bestoken de stewardessen met de vraag of ze ergens anders mogen zitten.

Dat mag, zodra we in de lucht zijn. Ik vang iets op over “balance” en daar heb ik dan gelijk weer beeld bij. Een KLM vliegtuig dat gekanteld omhoog gaat. Omdat er teveel mensen aan één kant zitten, zoiets? Of maar blijft stuiteren omdat er achterin teveel mensen op een kluitje zitten. Bedenk het maar!

Twee leuke ontmoetingen.

Naast mij zit Chase die vanuit Amerika onderweg is naar Rwanda. Vierentwintig uur vliegen! Hij gaat naar een vriend die in Rwanda werkt voor een NGO die iets met basketbalvelden doet. Blijft het weekend in Kigali en dan nog naar Akagera park.

En dan gaat hij door naar Zuid Afrika voor een week.

En bij de tussenlanding in Zanzibar stapt een Nederlandse vrouw in van mijn leeftijd die 2 maanden heeft rondgetrokken in Tanzania. Eerst 10 dagen met een groep, toen een hele tijd met een gids en alleen. Afgesloten met 10 dagen Zanzibar en nu naar huis naar man en kinderen.

Leuke verhalen!

Ik merk bij mezelf dat ik nu toch ook weer moet zoeken naar mijn status. Ik ga niet als toerist maar ook niet voor werk. Ben toch benieuwd hoe ik dat ga ervaren.

We landen toch op de geplande tijd ondanks de vertraging, goed gedaan KLM. En vanaf het moment dat ik het vliegtuig uitstap, zit ik er al weer helemaal in!! De warmte en de geur, zo vertrouwd! Blij, blij, blij. Welcome in Rwanda, murakaza neza.

En ook hier gaat het allemaal erg vlotjes, alles achter elkaar door. De chauffeur staat ook al te wachten en we zijn met 5 min bij Tea House Boutique Hotel. Leuke kamer, vriendelijke ontvangst.

Ontbijt al besteld voor morgen, nu al zin in: fruit, omelet en African Tea.

Morgen is het ook hier Eid Mubarak, het is even afwachten of we daar ook iets van gaan merken.

Morgen wordt het in ieder geval wat dingen regelen én iets in het thema van Ontdek je backpack. Leuk, zo’n nieuwe, maar we moeten nog wel vriendjes worden….

On my way naar de luchtbrigade

Wat een contrast: voorbereiden voor 2 weken reizen in plaats voor 1 jaar weg. Het is een makkie, maar juist daarom vertrouw ik het niet. Geen trainingen! Geen medische keuringen. Geen officiële verklaringen. Kan ik nu al klaar zijn? Vergeet ik echt niks?!

Natuurlijk wel!

Vaccinaties had ik niet nodig, door het gereis de laatste jaren zijn mijn vaccinaties nog geldig (sommige zelfs levenslang). Maar daardoor vergeet ik malariapillen te regelen!! Op het laatste moment (maandag) bel ik de GGD, die me de volgende dag ertussen propt op het spreekuur. Een afspraak van 5 minuten (dinsdag). Ik weet welke malariapillen ik nodig heb, maar ik moet persé langskomen! Zucht!

Dank, dank Daniëlle! Voor het even overnemen van mijn klas.

De GGD arts was zó klaar, gewoon receptje mee. Zij vertelde dat er een groep ondernemers uit de Noordoostpolder tegelijkertijd met mij naar Rwanda gaat om projecten te bezoeken. Dus wie weet kom ik ze tegen. Door naar de apotheek, die ook binnen 5 minuten de boel voor elkaar had. Pillen mee én binnen 30 minuten ben ik weer op het werk. Tot teleurstelling van de kinderen, haha! Geen probleem, ik ga wel alvast koffie drinken.

Drukke en intensieve dagen waren het. Afgelopen vrijdag hebben we de handtekeningen gezet onder de oprichtingsakte van Stichting Twiga dukina Nederland. Eindelijk!

De zaterdag besteed aan het verzamelen van wat mee moest. Tot 3x keer aan toe de winkelstraat ingelopen, goed voor de stappenteller. Eten bij dochter Marloes en kleindochter Nine (2,5 jr) vertelt dat ik ga vliegen. Of ik dan het deurtje van het vliegtuig opendoe in de lucht, vraagt ze. Iets gezien op tv waarschijnlijk. Nou……..dát lijkt me niet zo’n goed plan.

Zondags nog kleinere backpack gehaald vooraf aan een concert van Bløf met dochter Ilse voor nog wat ontspanning. Superleuk clubconcert!!

Daarna 3 dagen geknald op het werk, 1 slapeloze nacht (niets aan de hand, gewoon klaarwakker), gisteravond ingepakt tot 00.30 uur. Wil persé met de kleine backpack, nogal een puzzel. Sorry huis, had je schoner en netter achter willen laten. Snel naar bed , om 06.00 uur de auto in. en nu onderweg naar Schiphol.

Vorig jaar juni is mijn moeder overleden. Op één van de laatste dagen vroeg ze (redelijk in de war) of ik nog wegging met de luchtbrigade. Wat ik heb vertaald met ga je weer reizen als ik er niet meer ben? De jaren na Rwanda was ik elke vakantie druk met ziekenhuis in en uit omdat er steeds iets met haar aan de hand was. Bewust/onbewust was er elke vakantie iets, wat precies in de vakantie werd aangepakt en opgelost. En als ik dan weer moest werken, was het rustig tót de volgende vakantie. Reizen of even weg in Nederland was niet meer aan de orde.

Maar nu, mam, ben ik bijna onderweg naar de luchtbrigade!!

Dus het antwoord is ja !!

Hoe boek je samen een stoel én een nieuwe stichting

Op een doordeweekse avond afgelopen week bedacht dat ik mijn stoel nog moest boeken. Doordat de vlucht is omgeboekt, moet ik dat nu nog een keer doen. Laptop op schoot én aan de slag. De vorige keer had ik mijn vlucht en stoel al geboekt, voordat ik wist dat Mieke ook gaat.
Nu is het dus wel handig als we zorgen dat we bij elkaar zitten, geen noodzaak, we redden het allebei ook op ons uppie, maar wel heel gezellig.

Dus, appje op de Rwanda Ladies app.
Eerst even informeren of het visum voor Mieke al is gelukt.
Mieke wil 6 weken reizen en heeft een East Africa visum aangevraagd. Hiervoor moest ze vanuit Nijmegen naar Den Haag, waar de Rwandese ambassade zit. Dus... op een dinsdag die kant op. Maar dat ging niet zo vlekkeloos als bedacht.
Eenmaal daar willen de medewerkers haar visum printen. Maar de printer doet vreemd waardoor er vreemde streepjes op het visum komen. Dat zou voor 'problems' kunnen zorgen in Rwanda.
Of ze volgende week terug wil komen. Ze snappen dat het heel vervelend is en hebben daarom dan voor haar een cadeautje.
Mieke is flexibel, die duikt de stad in én bezoekt ook even het strand.

Nu is het gelukt! Ze heeft van de ambassademedewerkster én een goed visum gekregen én een tasje met opschrift Visit Rwanda én 3 dozen Rwandese oploskoffie. Top!
Ook Mieke heeft nog geen stoel geboekt én dus gaan we dat samen nu even regelen.
We bedenken dat we allebei aan het gangpad willen zitten. We duiken allebei virtueel het vliegtuig in én dan begint het.
De stoelprijzen voor Mieke zijn anders dan de stoelprijzen voor mij. Die van mij zijn goedkoper!
"Help, zitten we wel in hetzelfde vliegtuig", vraag ik?
Dat is natuurlijk een domme vraag, hoeveel vliegtuigen gaan er op die dag en dat tijdstip naar Rwanda.
Maar goed, Mieke maakt een schermopname van de stoelindeling én ik deel een foto. De indeling en bezetting van de stoelen is hetzelfde, dus ja, dat kan het niet zijn .
Er volgt eerst een gesprek over hoe een vliegtuig is ingedeeld? Waarom heeft stoel 39 t/m 42 in het midden maar 3 stoelen ipv 4.
We komen uit op draairuimte voor de keukentrolleys, want de keuken zit daarachter. Kan! Maar kan ook plek zijn voor reizigers die in een rolstoel moeten reizen? (Wie het antwoord weet, kan een reactie achterlaten). Wij hebben nog geen rollator nodig, dus laten we dit verder voor wat het is.
Vervolgens gebeurt er niets.......
Ik vraag na een tijdje of we nu op elkaar aan het wachten zijn. Mieke zegt: mijn koffie werd koud! Aha, de Rwandese oploskoffie had even voorrang. Ehm Mieke, het was al wel 21.45 uur! Heb je nu niet de halve nacht liggen stuiteren van de cafeïne?

Maar goed, ze komt met een voorstel. Ze wil halfweg rechts, niet direct achter de wc, dus in rij 34 of rij 20.
Ik kies dan voor 34, zat de vorige keer in 33, geen idee waarom, maar daar kom ik meestal terecht. Lekker dicht bij de keuken, hoef je niet zo lang naar die karretjes te kijken voordat je iets krijgt.
Oh, tussendoor nog afgesproken dat we allebei aan het gangpad willen, dus de één in een rij van 4 en de ander in een rij van 2.
Zitten we toch naast elkaar om te kunnen kletsen. Prima, ik vraag welke stoel zij dan wil 34B, 34D, 34G of 34H?
Oh nee, ze wil rechts, dus wordt het G of H.
Zegt Mieke: "hoe tel jij? A,B........ C,D,E,F ........G, H????
Ik niet! KLM doet dat! Haha, wat is dit nu weer?!
Ik stuur weer een foto mee, KLM telt A,B.......D,E,F,G..........H,J. (Waarom is er geen C én geen I, iemand daar een antwoord op?)

Mieke wil stoel 34H, van haha!
Dus neem ik stoel 34G, van .........gezellig? Oh nee, van goedkoper natuurlijk!!
Maar verdorie....... als ik hem boek, blijk ik een duurdere stoel te hebben gekozen (scheelt wel 1 euro en 42 cent!!).
En Mieke heeft hem gratis, want die heeft Miles.
Die heb ik niet (later blijkt weer van wel, maar dat is zo'n uitgezoek dat ik dat dan maar aan mij voorbij laat gaan).
Ik ben niet van sparen met zegeltjes, punten en stempels. Ik vind dat gedoe en als ik het wel doe en er iets mee wil, blijkt de actie voorbij óf het ligt thuis als ze erom vragen. In winkels vraagt ook niemand meer aan mij of ik er zegels, punten etc bij wil, ik zeg altijd nee!
Wilt u dit......? Nee,....... Heeft u een spaarkaart? ........ Nee!!. Doet u wel mee aan de actie........? Nee!!!!
Niet gezellig, dus beter kun je niets aan mij vragen.

Miekes stoel is snel geboekt, maar ik krijg een error!! Hoezo?!
Na een half uurtje tig keer proberen, krijg ik toch ook een bevestiging. Van mijn stoel én van de extra koffer die meegaat voor Gerjanne.

Ik ben echt aan het aftellen, ook al staat mijn hoofd nog steeds op het werk en doe ik alle voorbereidingen echt hap snap tussendoor. Volgende week vrijdag 14 april tekenen we de oprichtingsakte van Stichting Twiga Dukina Nederland. Een stichting die wordt opgericht om Gerjanne in Rwanda te ondersteunen bij haar werk én de continuïteit van haar centrum te waarborgen. Ze financiert nu ook veel vanuit giften én met haar eigen geld!. Maar door er een stichting aan te koppelen, met straks hopelijk ook nog een ANBI status, hopen we op meer óf grotere giften. En kunnen we ook gaan samenwerken met fondsen en sponsoren.
We zijn op 27 april 2022 begonnen met de 1e vergadering, het heeft ons dus bijna een jaar gekost om dit voor te bereiden!
Maar nu zijn we zover dat we volgende week vrijdag de akte kunnen gaan tekenen.
En....... nog leuker, Gerjanne kan er bij zijn!!! Die vliegt de volgende dag terug naar Rwanda!

Ik ga dus terug áls voormalig inwoner van Rwanda, als vakdeskundige én als bestuurslid van Stichting Twiga Dukina nl.

Voor wie nieuwsgierig is én alvast een kijkje wil nemen op de website, ga naar https://stichtingtwigadukina.nl/.
De stichting heeft nu nog de status in oprichting, maar dat duurt dus niet lang meer.
De website werken we nog aan, maar hij is al wel de moeite waard. Feedback is welkom!

Tot blogs!

Rwanda ladies reisplan!

Terug van een dagje met Gerjanne en Mieke bij Kas van Kaat in Zwolle (leuke locatie!) om onze reisplannen te bedenken.
Gerjanne is sinds zondagavond in Nederland, Mieke is met de trein vanuit Nijmegen gekomen.

Gelijk maar even wegtypen, want mijn hoofd zit vol en als ik dat nu niet wegschrijf, blij ik daar maar mee bezig.
Wegtypen is ordenen, ordenen is mijn hoofd leegmaken, dingen regelen en dan weer over tot de orde van de dag.

Typ dit nu voor de 2e keer, want ik wilde even tussendoor iets checken, heel mijn verhaal weg! Argh! Nou, nog maar een keer dan.

Plan was om vandaag koffie te drinken, wandelen, bijkletsen, lunchen, plannen maken en Gerjanne wilde met Kas van Kaat in gesprek over haar tassen die ze in Rwanda samen met de kleermaker uit het dorp ontwerpt en maakt om geld binnen te halen voor haar activiteiten van Twiga dukina. (Lange zin!!)
Alles gelukt, behalve het wandelen. Na al dat bijpraten blijkt het al ver in de middag én Mieke moet nog weer terug en Gerjanne heeft nog andere afspraken. Maar geeft niet! We hebben een soort van richting voor mijn 2 weken.

Ik ben nu eigenlijk héél blij dat KLM vorige week mijn vlucht annuleerde. En dat we besloten niet een dag later te gaan, maar om te boeken naar een dag vroeger. Want nu heb ik 2 hele weekenden in Rwanda én dat maakt het plannen een stuk makkelijker.
Het worden geen toeristische tripjes, maar gewoon weer even ruiken aan mijn leven van toen.
We willen namelijk meedraaien bij het project van Gerjanne en zaterdag is daar een belangrijke dag: sport- en speldag voor 300 kids.
En ik wil Elie ontmoeten én die wil heel graag dat ik zijn gezin ontmoet, dat moet ook in een weekend. Want dan is hij bij zijn gezin.
Elie was, net als ik DTA en wij hebben heel veel samengewerkt. Rwandese vriendschap, wat eigenlijk niet kan tussen man en vrouw, maar omdat we collega's , kon het wel. Inmiddels werkt hij niet meer voor VSO, het BLF-project is afgeschaald. Nu werkt hij als leraar Engels voor een Rwandese internationale school. Van maandag tot donderdag is hij in Kigali, van vrijdag tot zondag in Kaborondo.

Mieke wil in ieder geval kijken bij Emannuel, die in haar team zat. Hij woont in Kabarore, waar zij en ik allebei ook hebben gewoond. En werkt nu voor een andere NGO. Ze wil daar gaan kijken en evt paar dagen meelopen. Ik ken Emmanuel niet, die was al weg bij VSO voordat ik daar kwam. Maar heb wel contact met hem via Facebook.

Dus... het plan is nu. Donderdag 20 april vliegen, laat in de avond aankomen, overnachten in Kigali. Volgende dag daar dingen regelen en door naar Kayonza of de volgende dag (altijd slag om de arm houden,he!). Daar zit het VSO office waar ik met Elie en zijn team veel heb gewerkt en we meetings met andere teams hadden in Silent Hill hotel.
Vanuit Kayonza kunnen we diverse kanten op. Naar Kabarore (uur met de bus) om daar langs onze huizen te lopen, de winkeltjes en/of de markt, misschien een school. Kennen ze ons nog? Zit Anna in haar winkeltje? Samosa eten? Er komen steeds meer details, herinneringen, gevoel bovendrijven tijdens dit getyp. Wees gerust, ga ze nu niet allemaal met je delen.
Naar Kaborondo, op bezoek bij Elie en zijn gezin (is 20 minuten met de bus vanaf Kayonza).
Misschien nog wat teamleden ontmoeten die nog in de buurt zijn daar?

Dan in de loop van de week terug naar Kigali. Koffers oppikken én dan naar Shangi (6 uur met de bus).
Logeren bij Gerjanne en meedraaien in haar project. Wandelen daar, wie weet een schoolbezoek, wie weet naar Seth, de Duitse man die afstamt van de Duitse ontdekkingsreiziger Richard Kandt die heel belangrijk was voor Rwanda. Hij woont in het huis van Kandt, op een prachtige plek. Alsof je even in de film Out of Africa zit.
Plan is om alle activiteiten van de week mee te doen, in ieder geval de Adult Literacy op vrijdag en de sport- en spel op zaterdag.

Aan het eind van die week moet ik weer terug naar Kigali, omdat ik op zaterdag dan weer terug vlieg.
Ik ben nu al jaloers op Mieke, die 6 weken tijd heeft om te reizen.

Komende weken zie ik Gerjanne in ieder geval nog een paar keer. Ze gaat 2 presentaties geven, even kijken of ik nog aansluit.
En...... we gaan vrijdag 14 april de handtekeningen zetten onder de oprichtingsakte van Stichting Twiga dukina Nederland.
Waarna Gerjanne de 15e terugvliegt.

Nog 1 dingetje schiet me te binnen. We gaan voor Gerjanne natuurlijk extra koffers meeslepen, die hopelijk goed gevuld zijn. Ze is op zoek naar nog goede voetbalschoenen in alle maten én smartphones in goede staat. Dus..... heb je iets liggen, geef me een seintje.

Zo! Verhaal op getypt, hoofd is weer leeg.

Fijn weekend allemaal en tot de volgende blog!

Hier baal ik van...... (maar dat hoefde maar even).

Ik weet....... er zijn veel ergere dingen...... maar toch......

Stap net de voordeur in van lunchen en bijkletsen met zoon Jasper, een berichtje op onze Rwanda ladies whatsapp.
De vlucht van Mieke(die ook is aangesloten bij mijn reisplannen) is geannuleerd en verplaatst naar een dag later.

Gerjanne reageert gelijk dat ook haar terugvlucht straks naar Rwanda is geannuleerd en verplaatst .....

Het zal toch niet dat.....? Maar eigenlijk weet ik het antwoord al, Mieke en ik hebben dezelfde vlucht....
En dan zie ik ook het bewuste mailtje...
Vlucht geannuleerd en omgeboekt naar een dag later. Een vlucht waarmee ik langer onderweg ben, om 10.15 uur vertrekken en om 22.20 uur landen in Kigali.
Een hele dag verliezen op een reis van 2 weken, vind ik best wel vervelend, merk ik.

Terwijl de sneeuwlaag steeds dikker wordt in mijn tuin, schiet ik in de dubstand op de vervolgstapppen.

Dub, dub, dub........

Yes!!
Kan het verhaal nu al aanpassen!
Wat heen en weer ge-app met de Rwanda ladies (ik vanuit Emmeloord, Mieke vanuit Nijmegen en in de file en Gerjanne vanuit Rwanda), bedachten we om te kijken of we een dag eerder konden vertrekken. Dus op donderdag ipv zaterdag. Die had ik al vrij geregeld, dus in principe moest dat kunnen. Dan heb ik het wat drukker daarvoor, maar dat heb ik er nu wel voor over.

En toen kwam Mieke in actie!
Nadat ze uit de file kon, heeft ze KLM gebeld en overlegd. Op de vlucht van donderdag waren in elk geval nog 2 plaatsen beschikbaar. Kon omgeboekt worden zonder extra kosten.
Ik had 2 secondes nodig om te zeggen: ik denk dat we dat maar moeten doen.
Het is wel een laaaange vlucht, 12,5 uur, met een tussenstop in Zanzibar. Maar dat moet dan maar!

Vervolgens is Mieke weer in de telefoon geklommen met onze boekingsnummers bij de hand.
Dat ging iets minder vlot dan het vorige telefoontje.......
In de wachtstand. Na een uurtje appt ze: nog steeds in de wachtstand, met afgrijselijke wachtmuziek...
Gelukkig is Mieke een actieve dame, dus heeft ze ondertussen gekookt, gegeten, opgeruimd en de was gestreken. Multitasker!
Half uurtje later weer een appje.

Gelukt!!
Ze kreeg een verdrietige jongeman aan de telefoon, die al een uur was stijf gescholden omdat alle vluchten vanavond waren geannuleerd vanwege de sneeuw. Nadat ze hem geestelijke bijstand had verleend (kan ze dus ook!) , heeft hij onze vluchten omgeboekt!
Ik blij! Dat scheelt me een dag.
Gerjanne blij, want die bedacht dat we dan zaterdag al bij haar sport- en speldag kunnen zijn om haar 300 kinderen en 20 coaches in actie te zien.

Haha, we hebben nog helemaal niet bedacht hoe en wat in die 2 weken, maar wie weet!!
Volgende week vrijdag is de Rwanda ladies dag! Dan komen we naar Zwolle om de koppen bij elkaar te steken en eens te bedenken wat wel en wat we niet gaan doen.

Bedankt voor wie al snel reageerde op het 1e stuk van deze blog. Top!
Tot de volgende blog!

Rwanda 2.0 voor 2 weken

Je leest het goed! Ik heb gisteren een vlucht geboekt naar Rwanda! In mijn iets langere meivakantie (met dank aan collega's) ga ik voor 2 weken terug. Yes!

Heb net mijn laatste verhaal weer doorgelezen, van 1 september 2020. Inmiddels zijn we bijna 2,5 jaar verder.
En daar is veel gebeurd. Twee kleinkinderen verder en een hele leuke nieuwe baan. Op een NT2 school met in mijn klas verschillende culturen uit de volgende landen: Somalië, Turkije, Marokko, China, Syrië, Pakistan, Polen en 3 Nederlandse kinderen. Heel erg leuk!
Maar goed, ik dwaal af.

In 2022 was ik al van plan om terug te gaan, maar toen ik over die plannen vertelde, bleek er een kleinkind onderweg te zijn. Met een geboortedatum rond de weken dat ik terug wilde. Ja, dat risico ging ik natuurlijk niet nemen.
Maar nu lijkt er niets in de weg te staan.

Een heel concreet uitgewerkt plan is er nog niet. Wel is het de bedoeling dat ik naar Gerjanne ga, die daar inmiddels een geweldig project heeft. Zo megaknap, eigen consultancybedrijfje (met klussen voor o.a. Unicef en Right to Play) én een Play Center & Community Library in haar woonplaats. Van daaruit draait ze een ondersteunend programma op 4 middagen voor kinderen die op school niet goed mee kunnen komen en elke zaterdag kunnen kinderen meedoen met het Sport- en Spel gebeuren (er komen 150 tot 250 kinderen!).
Een aantal keren per week komt er een groep jongvolwassenen om op speelse wijze Engels te leren of Kinyarwanda te leren lezen en schrijven. En elke 2 maanden is er een ouder-kindgroep die komen om samen te spelen en samen te leren met als doel op een positieve manier kinderen op te voeden.
Ze heeft het voetbalteam zo gek weten te krijgen dat ze haar helpen met de begeleiding van de kinderen. Zo gaaf om te zien, 20 van die lange slungels die er helemaal voor gaan. En het megagoed doen!
Morgen krijgen al deze jongelui een 8 daagse voetbalcoachtraining van de Rwandese voetbalbond en zijn ze daarna officieel voetbalcoach. Ook dat heeft Gerjanne voor elkaar gebokst. Geweldig!
Om haar daar te ondersteunen zijn we hier in Nederland bezig met het oprichten van een stichting, Stichting Twika dukina Nederland, spelend leren in Rwanda. Ze doet dit namelijk vrijwillig en ondersteund door wat giften uit Nederland. Om de continuïteit te waarborgen en wat vaste financiële inkomsten te hebben, richten we een stichting op.
Ik kan niet wachten om daar een paar dagen mee te gaan draaien.

Verder wil ik in ieder geval Elie en zijn familie bezoeken. Elie is inmiddels niet meer werkzaam bij VSO, het Building Learning Foundation project loopt op zijn eind. En hij heeft, gelukkig!, op tijd een andere baan gevonden. Hij geeft nu Engelse les op een Rwandese internationale school in Kigali.
Mijn team en andere Rwandezen zijn heel enthousiast en willen me allemaal zien, maar verwacht dat dat niet allemaal gaat lukken.
Ze wonen her en der in het land én ik heb maar 2 weken. Ik kan dus niet overal naar toe reizen en om ze nu allemaal naar Kigali te laten komen, is beetje te kostbaar idee. Maar we gaan het zien! Het loopt toch altijd anders dan gepland.

Ter voorbereiding ben ik bezig met Kinyarwanda te leren, wat niet makkelijk is...... Maar het doel is nu in zicht en dat zorgt wel voor meer motivatie en drive.

En natuurlijk ga ik bloggen als ik er ben!
Voor de lezers die me al volgen, laat het even weten als je uit de maillijst wil. Dan zorg ik daar voor, no hard feelings.

Kugeza ubutaha!
(Tot de volgende keer!)

Van anders vasthouden naar echt loslaten........ einde Rwanda avontuur

Aan deze blog ben ik al 3 keer begonnen, blijkbaar is het toch een heel proces om te komen van anders vasthouden naar echt loslaten. Mijn plan om in 2021 terug te gaan naar Rwanda, heb ik moeten laten varen.

Om verschillende redenen die vooral bij mij persoonlijk spelen. Ik weet van mezelf dat ik als ik ergens voor ga, ik me alleen maar voor 100% in kan zetten. Nu de scholen weer begonnen zijn en ik op een nieuwe school met nieuwe collega's en een nieuwe groep 7/8 sta, merk ik dat mijn aandacht daar naar toe moet. Ik werk nu 2 dagen, wat niet veel lijkt. Maar met 2 dagen ben ik er niet, er moet voorbereid worden, dingen uitgezocht, wat cursussen erbij gepakt (moet wel blijven ontwikkelen natuurlijk). En voor de financiën ga ik er straks, na de opstart, nog invaldagen bij pakken.
Half iets doen, heeft nog nooit gewerkt bij mij. En 100% Rwanda en 100% nieuwe school betekent voor 200% aan de slag en dat kost teveel energie en geen tijd meer voor andere dingen.

Verder spelen ook financiële zaken mee: mijn huis moet her en der aangepakt worden, kan dat niet langer meer uitstellen. En dus moet er geld in het laatje. Medisch gezien heb ik, vanwege mijn VSO avontuur, o.a. een staaroperatie uitgesteld maar ook daar merk ik dat het moet gaan gebeuren. Krijg er nu echt last van en ben nog wat andere ongemakken aan het oplossen, hopelijk gaat dat lukken.

Het is ook lastig om vooruit te kijken. In Rwanda lopen de coronagevallen ook weer op. Mijn team was voorzichtig in het veld gaan werken, bijeenkomsten met leraren om samen met hen de toolkits te bestuderen en bijeenkomsten met schoolhoofden om van elkaar te leren en zich voor te bereiden op de opening van de scholen. Die opening is weer uitgesteld. Waar eerder gezegd werd, scholen blijven dicht tot september, zijn ze nu nog steeds gesloten. En een termijn wordt niet genoemd. De coronagevallen lopen in Rwanda op, tot nu toe zijn er 16 mensen overleden (niet te vergelijken met hier), en de maatregelen worden weer strenger. Met als gevolg dat mijn team weer vanuit huis moet gaan begeleiden omdat in Gatsibo coronagevallen zijn geconstateerd.

Met Juan, mijn collega in Spanje, de afgelopen weken druk bezig geweest om het welzijn van de nationale Rwandase collega's te behartigen. Hun onkostenvergoeding was al aan de lage kant, zij krijgen het zelfde als de internationale volunteers, maar daar gaat nog belasting van af. De kosten van levensonderhoud zijn de laatste jaren gestegen, maar de vergoeding is niet mee gestegen. Nu, in deze Coronaperiode, vliegen de prijzen van voedsel en huisvesting weer omhoog. Omdat de grote sponsor vanuit Engeland genoodzaakt is het budget aan te scherpen, heeft het management bedacht om een verzekeringsfonds voor de tablets op te zetten. Wat op zich een goed idee is, maar om dit fonds te vullen wordt er maandelijks een flink bedrag ingehouden op de vergoeding die al niet toereikend was. Verschillende voorstellen geschreven, nu afwachten of er iets mee wordt gedaan. Mijn Rwandese collega's maken zich ondertussen grote zorgen: er wordt al gezocht naar een andere baan (wat niet mee zal vallen) of ze gaan een lening aan bij de bank om hun gezin en/of familie te onderhouden.

Het online platform, wat we aan het opzetten zijn, vordert gestaag.

Leentje, Maaike en Gerjanne zijn inmiddels terug in Rwanda. Leentje heeft een baan op een Montessori school in Kigali weten te bemachtigen. Bij haar 1e poging om naar Rwanda te vliegen, is ze door de Belgische douane tegengehouden. Ze moest reizen op een toeristenvisum (werkvisum kan pas in Rwanda worden geregeld), de Belgische autoriteiten vonden dat haar reis daarom niet noodzakelijk was. Arme Leentje, alles ingecheckt, bijna bij de gate en dan teruggestuurd worden. Een week later heeft ze het vanuit Amsterdam met KLM opnieuw geprobeerd en dat is gelukt! Zo fijn voor haar, de baan was reden 1. In de tijd dat ze de vorige keer in Rwanda was, is ze namelijk verliefd geworden op een Rwandees en dat was reden 2. Of andersom!
Op dezelfde vlucht zat ook Gerjanne, die inmiddels twee weken succesvol training voor Unicef heeft gegeven en sinds afgelopen vrijdag weer in haar eigen huis zit. Wat nog weer heel erg spannend was of dat wel zou lukken, want bussen in en uit Kigali zijn afgelopen week weer verboden. Maar gelukkig kon ze met bekenden mee in de auto.
En Maaike is een week later ook terug gevlogen naar Kigali, naar haar Engelse vriend én haar nieuwe baan op een internationale school.
Zo blij voor alledrie! Heel veel geluk daar!

Het valt me niet mee om dit allemaal los te laten.......
Heb het steeds wat uit lopen stellen, maar gisteren kreeg ik per mail mijn exit procedure toegestuurd, eind september loopt mijn contract af. In een "normale situatie" was dat ook het eind geweest van mijn jaar onbetaald verlof.
Tijd om VSO Rwanda, mijn team, David en Theo, en Elie op de hoogte te gaan brengen.......

En dan kan de focus echt op hier: hier mijn draai weer vinden, in een ritme komen. Me richten op de dingen die vast staan voor nu, voor mij. Pas als die stabiliteit op verschillende vlakken weer terug is, verder kijken naar andere mogelijkheden.
Over op welke termijn dat zal zijn, is niet te voorspellen.......

"Vakantie" ....... hoe is het nu in Rwanda?

“Vakantie”…….hoe ziet die eruit?.......... Rwanda blijven volgen …….. hoe gaat het nu?

Heb de 1^e vakantieweek achter de rug. Een week met regen en met bijna dagelijks heen en weer rijden naar het ziekenhuis in Sneek. Mijn moeder blijkt een zeer, zeer laag HB gehalte te hebben en dat moest én verholpen worden én er moest uitgezocht worden hoe dat gekomen is. Ze heeft er een dikke week gelegen maar sinds gisteren zit ze weer op haar eigen stekkie, weten we nog niet waar het eventueel vandaan komt, maar kan ze er waarschijnlijk voorlopig weer even tegen én ondertussen wordt ze goed in gaten gehouden.

Dus nu kan ik starten met mijn vakantie én dat doe ik met eerst even wegschrijven om de boel te ordenen…… dat moet af en toe…….
Het is nu eind van de middag en de zon schijnt! Ik zit lekker in mijn achtertuin die door schoonzoon is voorzien van sfeervolle verlichting. Hopelijk kan ik de komende weken genieten van warme avonden in mijn tuin, boeken, films, wijntje en alles wat daar bij hoort. Af en toe even bijkletsen met anderen, lekkere maaltijden, uitjes in de omgeving én proberen weer in een sportritme te komen. Ik hoef nu niet op vakantie om vakantiegevoel te krijgen, wat me goed past.
Het nieuws in het land én in de wereld volg ik op afstand en verbaas me regelmatig. Het roept best wat vragen op: waar gaan we naar toe? Maar vervolgens keer ik weer terug naar de orde van mijn dag en mijn eigen wereld, waarbinnen ik de touwtjes grotendeels wel zelf in handen heb.

Mijn hoofd vraagt zich nu regelmatig af hoe het er voor mij op de langere termijn uit zal gaan zien. Geen Rwanda voorlopig, wel mijn 1^e kleinkind straks begroeten (ong. nog 5-6 weken) en wat verbeteringen in mijn huis, als ik tenminste een bouwbedrijf ga vinden die het werk wil aannemen! Straks voor de klas tot de Kerst in een groep 7/8, waar ik erg veel zin in heb.

Maar ondertussen blijft Rwanda door mijn hoofd spoken. Ik had beloofd om hier te melden óf Rwanda akkoord gaat met mijn terugkomst in januari 2021. Inmiddels wacht ik nog steeds op antwoord en dat maakt het wel lastig. Ik vind het lastig om zo lang in de wachtstand te staan en wil het leven hier ook volop op pakken, stilstaan is achteruitgang namelijk. En uit ervaring weet ik dat ik daar nog steeds niet happy van word! Kan wel leven bij de dag (hoe Rwandees) maar hoe langer het antwoord uitblijft, hoe groter de kans dat er iets anders voorbij komt waar ik geen ‘nee’ tegen wil zeggen. Me teveel vastleggen wil ik in ieder geval niet, heb ik gemerkt. Tijdelijke klussen zijn prima, maar ik wil een vorm van vrijheid houden om buiten de schoolvakanties weg te kunnen of iets anders op te kunnen pakken. Het buitenland blijft in beeld, wel met voorwaarde dat het hier met iedereen goed gaat én dat ik bij nood z.s.m. weer terug kan. Dat zou best nog lang kunnen duren. Internationale vliegvelden zijn/gaan weer langzamerhand open (Kigali per 1 augustus) maar vluchten zijn nog sporadisch en niet gegarandeerd. Hoor om me heen menig verhaal over vluchten die toch weer gecanceld worden of overboekingen naar andere datums etc. Gerjanne moet in augustus een training geven voor Unicef in Kigali, maar het wordt nog heel lastig om daar veilig én op tijd te komen. Spannend voor haar! Ze wil zó graag terug naar haar eigen huis in Rwanda, waar op dit moment van alles gebeurt: Jado opgepakt, onterecht en door jaloezie, en dus ook weer vrijgelaten én er is ingebroken in haar huis waarbij Jado de 3 inbrekers het huis uit heeft moeten werken met geweld. En ze woont in de buurt van Rusizi waar op dit moment nog lockdown is……… spannend.

Het is ontzettend lastig om je vanuit hier te verplaatsen in de situatie daar. Via via (van Nederlanders daar en via Gerjanne) kan ik een beeld schetsen: er is Corona, weliswaar niet op zo’n grote schaal als we hier hebben meegemaakt en tot nu toe zijn er 4 mensen overleden. Maar de maatregelen zijn op bepaalde plekken nu pittig én de gevolgen zijn groot! Gebieden gaan in complete lockdown met de politie voor je huis, markten gesloten, geen bussen of motors, deur aan deur testen en in quarantaine in een school of kerk als je milde Corona hebt of in contact bent geweest met iemand die Corona heeft. Het virus lijkt zich daar wel anders te gedragen dan hier, mensen worden niet zo ziek.
In deze gebieden hebben mensen grote moeite om aan voedsel te komen én ook het uitdelen van voedselpakketten wordt niet altijd toegestaan. Er wordt steeds meer ingebroken én gestolen. Van andere landen komen signalen als het toenemen van kind huwelijken, huiselijk geweld en verkrachtingen. Daar zal ook Rwanda in bepaalde gebieden vast mee te maken hebben. Doordat het onderwijs plat ligt én pas in september van start gaat, lopen de gemoederen bij de armere bevolking op. Er is honger en de armoede neemt toe. Dat geeft een beeld van flinke terugval én straks weer bij 0 beginnen. Overigens heeft Kenia besloten om de scholen pas in januari weer open te doen in plaats van in september (wat ze eerst van plan waren). Ik mag toch hopen dat Rwanda dat niet gaat besluiten! Hoe langer de scholen dicht zijn, hoe groter de gevolgen voor de kinderen en hun families.

Elie vertelt dat het bij hem in Kabarondo redelijk normaal is. Alles is open, behalve kerken, scholen en bars. Ze kunnen boodschappen doen, bussen rijden en motoren mogen passagiers vervoeren. Wel alles met mondkapjes op.
Ook mijn team laat niets blijken van bovenstaande struggles. Zij zijn nog steeds bezig met het op afstand begeleiden van de leraren via de telefoon. Ze doen dit trouw gezien de rapporten die ik krijg, ook al zijn ze er goed zat van en willen het liefst face-to-face gaan begeleiden. Ik hoop dat dat moment er nu bijna is! Headteachers komen nu al wel bij elkaar in de scholen (mét social distancing en mondkapjes) om zich voor te bereiden op de opening van de scholen in september. Het wachten is nu op het moment dat BLF groen licht gaat geven om leraren te ontmoeten op de scholen.
BLF……… daar beginnen bij mij ook vraagtekens te komen. In mijn recente positie als chairperson (voorzitter) van de VOLCOM (volunteerscommissie) van de Eastern Province heb ik een paar dagen geleden een ZOOM meeting gehad waar ik me best zorgen over maak. De grote sponsor DFID in Engeland is samengevoegd met een andere instantie en er wordt flink gekort in de budgetten. BLF is voortdurend bezig met bewijzen aan DFID dat we nog steeds aan het werk zijn in Rwanda. Een ander VSO project voor dove en slechthorende mensen ligt al sinds het 1^e Coronageval stil (heel logisch; je kunt deze mensen niet begeleiden met telefoontjes). Er wordt dus niet gewerkt, en dus wordt er ook niet uitbetaald. Het is maar de vraag of dat project straks weer van start kan, dat ligt geheel bij de sponsors. Maar deze vrijwilligers worden nu al 4 maanden niet meer betaald. En weten nu niet of ze ontslagen zijn of dat ze straks weer verder kunnen.

BLF is een groot project waar niet alleen geld in zit van DFID, maar ook van het ministerie van onderwijs daar (MINEDUC) en de regering (Rwandan Education Board), wat zomaar omvallen misschien gaat voorkomen. Maar toch…..
Op dit moment worden er in heel het land 21000 klaslokalen bij gebouwd, omdat ze niet meer met 60-90 leerlingen in een klas willen zitten. Goed streven, maar…… waar halen ze per september 21000 leraren vandaan ?!! Er is, ook daar, nu al een lerarentekort en laat staan dat er opgeleide leraren zijn. Mensen van straat plukken en voor de klas zetten en dan maar zien hoe het komt, lijkt mij nu de enige optie. Bij terugkomst zou ik geen 95 scholen, maar 134 scholen hebben. Haha, hoe moet ik dat in vredesnaam vorm geven! Het is me al niet gelukt om bij 95 scholen 1 bezoekje af te leggen!! Mijn manager lag al in een deuk omdat ik, naast 2 extra SLFs en 1 extra SNECO, ook om een extra DTA (mijn functie) vroeg.
VSO is op het moment wel druk aan het werven voor nieuwe vrijwilligers in Rwanda, Myanmar en Mozambique. Zonder daar datums aan te koppelen omdat nog niemand weet wanneer er weer gereisd en gewerkt mag worden in deze landen.

Ondertussen staat de begeleiding van mijn team wat op een laag pitje, waar ik me af en toe best schuldig over voel. Maar ik kan niet meer 24 uur per dag beschikbaar zijn, omdat het leven hier ook doordraait en ik daar gewoon deel van uit maak. Heb ze nu wel in een goede structuur gekregen met een schema van 2 weken waarin ze alle scholen 1x een begeleidingsmoment kunnen geven, rapportages redelijk op tijd aanleveren en werken aan hun eigen vaardigheden. Met Google Classroom zijn ze nu bezig met een cursus van British Council: Lessons and Teachings. Heb heel die cursus van 4 weken omgezet in 33 kleinere opdrachten waarvan ze er elke week 3 van moeten doen. Ik wil natuurlijk best sneller (nu duurt hij 11 weken!), maar moet het opbouwen, merk ik. Heb ze nu wel bijna allemaal in de leermodus. Alleen Jean de Dieu en Bigabo deden weinig tot niets en daar heb ik van de week wat van gezegd. Eerst complimenten voor de anderen en mijn grote teleurstelling uitgesproken over beide mannen (inderdaad, ‘blame and shame’ in de groep, maar inmiddels weet ik dat ze zich daar wel iets van aantrekken en mijn privé appjes hierover gewoon negeren). Of je gaat aan de slag óf je komt met een goede reden! Iets vertellen over je persoonlijke omstandigheden is eigenlijk ‘not done’. Maar het is gelukt. Jean de Dieu heeft een deadline gekregen voor zijn Master Special Educational Needs en moet een voorstel inleveren over de implementatie van inclusief onderwijs in Gatsibo District en is daar heel druk mee. Snap ik! Ook heel interessant!!
En Bigabo zat in de frustratie en stress omdat zijn jongste broer was opgepakt en in de gevangenis is gezet. Die maakte deel uit van een grote vechtpartij. Zijn broertje heeft daar 2 maanden gezeten en is pas gisteren vrijgelaten. Bigabo is hoofd van de familie en dus verantwoordelijk voor het reilen en zeilen. Hij heeft me in het begin verteld dat hij ook graag als internationale vrijwilliger wil werken en zich daar ook voor aangemeld. Maar inmiddels vraag ik me af of hij daar wel geschikt voor is: hij kan eigenlijk niet weg bij zijn familie als familiehoofd. Hij belooft van alles, maar vervolgens moet je hem continu achter de broek zitten. En bij elke vorm van stress of tegenslag gaat hij onderuit met kwellende hoofdpijnen en depressieve buien.

Het is dus nog steeds de vraag óf ik straks terug ga, maar ook óf ik tegen die tijd terug wil. De bal ligt nu nog steeds eerst bij VSO Rwanda, en ik moet ook eerlijk zeggen: ik kan alleen terug als mijn persoonlijke omstandigheden én mijn financiën het toelaten. Maar dat is natuurlijk een basisvoorwaarde die altijd geldt. Wat gebeurt er in de wachttijd in mijn eigen leven hier? En het hangt er ook vanaf welke voorwaarden VSO Global gaat stellen. Gaan ze een vaccinatie tegen Corona verplichten, net als alle andere vaccinaties die nodig zijn om te reizen/werken in deze landen en die ik dus ook braaf heb laten doen. Want….. hoe lang duurt het nog voordat dat vaccin er is en… nóg belangrijker, wil ik die dan ook?!

Wordt dus wederom vervolgd………