Zes uur verder: Shangazi

Deze blog schrijf ik liggend in mijn bed in Guesthouse Gerjanne (ideetje, Gerjanne?)

Toch weer memory lane want de vorige keer heb ik mijn Kerst en Oud&Nieuw bij haar doorgebracht. Ze heeft nu een ander huis maar het voelt gelijk weer als toen.

Het bed met de klamboe en beestjes op de muur roept ook herinneringen op aan mijn eigen bed met klamboe in Kabarore.

Maar laat ik bij vanochtend beginnen. Gerjanne stuurde gisteravond een hele lijst met “instructies”. Die zijn we vanmorgen gelijk op gaan volgen.

Stap 1. 08.30 uur in de taxi zitten. Gelukt! Guido bestelt de volgende keer wel een grotere taxi, zei hij, want we slepen nogal grote tassen mee en het is beetje gepuzzel waar ze te laten.

Stap 2. De taxi moet ons afzetten voor het kantoor van Omega, bagage eruit zodat ze kunnen bekijken hoeveel stoelen er nodig zijn. En we moeten ons melden bij de oudere man die in het midden zit.

Deze meneer heeft zich aan de familie een keer voorgesteld als de papa van Gerjanne , dus zo spreek ik hem ook aan.

“Hallo Rwandese papa van Gerjanne”. Ah Monica, zegt hij. Mieke staat bij de tassen te wachten. Met de buschauffeur bepalen ze dat er 2 stoelen nodig zijn voor onze bagage. Dus kopen we 4 kaartjes.

We mogen zelfs de stoelen uitkiezen. 17 en 18 naast elkaar of 1 en 2 achter elkaar. Die kiezen we! Dan zit je voorin en heb je goed uitzicht.

We zitten ruim voor vertrek in de bus, dus die opdracht hebben we ook voltooid.

We vertrekken goed op tijd en gaan onderweg naar de pitstop. Dat is 2,5 uur verderop. Gaat soepeltjes allemaal. Mieke zit lekker voorin op stoel 1. En dat is ze natuurlijk ook. Ik zit ook prima op stoel 2!

We zijn als 1e bus bij de pitstop waar je wat kunt eten én even naar het toilet. Nou ja, even kunt hangen boven het gat in de grond. Tjonge, dat was lang geleden. Op de scholen moest ik soms echt wel plassen. En dan moet je echt gaan, gat of geen gat. Anders krijg je blaasontsteking en dat wil je echt niet. Die instructie had ik al gehad van Louise tijdens de vorige keer in Rwanda.

Ik blijk nog steeds goed te kunnen mikken én Gerjanne had ons de tip om wc papier mee te nemen gegeven. Stap 3: Dus dit vinkje was ook binnen.

Hierna moeten we nog 3,5 uur verder. Naast mij zit een moeder met 2 kleine jongetjes. Wat een lieve kids! Ze hebben geen kik gegeven, zo’n 4 uur lang. Het grootste mannetje heeft een sta-plek. Af en toe hou ik even mijn hand in zijn buurt zodat hij niet omkukelt bij de scherpe bochten. Hij heeft soms zijn hand op mijn been.Toen het klapstoeltje naast Mieke weer vrij was, heeft hij daar heerlijk op gelegen. Soms op de rug en soms op de buik. Af en toe zingt of neuriet hij iets. Helemaal tevreden met de situatie. Mieke geeft hem 2x een koekje wat hij lekker opknabbelt.

Ze stappen iets eerder uit de bus en moeder zegt, zeg maar bye. En dat doet hij keurig. Buiten de bus draagt moeder het kleinere joch en ons manneke de tas van moeder.

Wij moeten opletten want we moeten op 2 plekken (stap 4 en 5) aan Gerjanne doorgeven dat we daar zijn. Zo kan zij inschatten wanneer ze Mutoyoba naar de weg moet sturen om ons te ontvangen.

Dus dat doen we braaf! Check en check.

En dan de laatste instructie (stap 6) als we het bord Shangazi zien, moeten we heel hard roepen: Dusigare I Shangazi. Of hard op het raam kloppen. Nu zitten we naast de buschauffeur, dus dat hard roepen vinden we ietwat overdreven. Mieke zegt gewoon stop en ik klop voor de zekerheid toch maar op het raam. Het lukt! De bus stopt.

Ik heb vanuit de bus al oogcontact met Mutoyoba.

We klimmen uit de bus en schudden hem de hand op zijn Rwandees. Daarna klimt hij door het achterste raam de bus in en tilt de 4 zware tassen door het raam buiten en klimt er dan zelf ook weer uit.

Vervolgens wordt bekeken met hoeveel motoren we de rit naar Gerjanne moeten maken. Er gaan 3 tassen op 1 motor, gewoon stapelen en vastsjorren, moet kunnen. Mieke achterop bij een andere motor. Mutoyoba heeft mijn backpack voor op zijn motor en mij achterop. Ik heb een rugzak op mijn rug en hou zelf nog mijn andere rugzakje vast.

De weg naar Gerjanne is niet makkelijk!! Het gaat omhoog en er zitten veel stenen en gaten in de weg. Nog een geluk dat hij wel droog is.

Maar het is wel leuk om al even met Mutoyoba te kletsen, hij begint zelf heel sociaal met een paar vragen.

Als we bijna bij Gerjanne zijn, knapt de spanband van de bagage en kukelen alle tassen er af.

Mutoyoba zet mij af en gaat dan terug om te helpen.

De “papa” van Gerjanne vraagt of we goed zijn aangekomen. Dus Gerjanne stuurt een foto van een zwaaiende mij en hij stuurt een selfie terug, zwaaiend. Haha, attent!

Gerjanne en ik hebben elkaar anderhalve week geleden nog gezien! Maar het voelt als veel langer geleden.

Er is ook al een andere bezoeker. Een Nederlander die hier 40 jaar geleden 2,5 jaar heeft gewerkt in een landbouwproject. En nu met een auto en driver/gids Rwanda rondrijdt om vrienden te bezoeken. Hij wil morgen naar Manfred Seth (wie mijn vorige Rwanda blog heeft gevold, weet wie dat is) én is ook nieuwsgierig naar wat Gerjanne hier doet.

Hij blijft 2 nachtjes in de gastenkamer die bij het huis hoort. Leuk om ieders ervaring in Rwanda uit te wisselen!

Tot slot: tijdens de busreis app ik een hele tijd met Astrid. Ze vraagt heel erg geïnteresseerd naar Leopold en onze ervaringen met hem. Ze stuurt een profielschets en die gaat, volgens ons, gewoon over Leopold. Ik ben iets te enthousiast want hij spreekt niet zo goed Frans, zegt hij. Maar verder herkent hij zichzelf er wel in.

Het idee is dat hij komend jaar een interne betaalde opleiding doet én dan het jaar daarna adviseur is voor 13 scholen waar kinderen zijn met speciale intellectuele behoeften. Wat een interessante baan!

Ze, Astrid en haar partner Charles, willen hem wel ontmoeten! Dus, geef ik Leopold het Whatsapp nummer van Astrid zodat er een afspraak gemaakt kan worden.

Wordt vervolgd!

End of memory lane met alweer een traantje

En weer zit ik in de bus, nu van Kabarore terug naar Kigali voor 1 nacht. Morgen gaan we de lange reis maken naar Gerjanne (6 uur).

We zitten prima in ‘mijn’ Excel-bus met een chauffeur die rustig rijdt én ondertussen naar rustige christelijke muziek luistert in het Engels en Kinyarwanda. Het ademt rust.

De ochtend begon toch weer met tranen. Ik had afgesproken met Bigabo, één van mijn SLFs. De naam Bigabo vertelt al dat het een grote man is. Die zou op de motor naar Kabarore komen. De kosten zouden we delen en samen een koffietje gaan drinken. Ik app hem dat ik in het Cactushotel zet.

Hij vraagt hoe laat we willen vertrekken.

11.00 uur, zeg ik. Ik ga het niet redden, zegt hij dan. Ik vraag of dat door tijd komt of door geld. Hij heeft nog geen baan. Tijd heb ik geen oplossing voor, geld wel.

Tijd, zegt hij, hij kreeg vanmorgen het aanbod om ergens te werken vanmorgen.

Dan houdt het op. Dat is belangrijker dan elkaar ontmoeten. Hij heeft een familie om voor te zorgen.

Rationeel sta ik hier helemaal achter, maar het raakt me ook. Hij was er één om op te bouwen, ik kon altijd op hem rekenen en omgekeerd. We waren altijd de eersten op een vergadering of training om spullen klaar te zetten en coachten samen Auguste. Had hem zó graag even willen knuffelen. Hij baalt er ook van.

Sorry buschauffeur (ik zit achter hem in beeld) ik moet dit nu even op typen om de emotie een plek te geven. Anders blijft dat de hele tijd in mijn hoofd zitten. Ik kan de tranen niet bedwingen, dus zet ik een zonnebril op en Mieke verzorgt een zakdoekje.

Eenmaal in Kigali hebben we bedacht dat we met de motor gaan naar Tea House. Dat is maar 1,1 km. Motorrijders in Kigali mogen geen passagier én bagage tegelijk vervoeren, dus hebben we er 3 nodig.

We spreken een prijs af. Vervolgens doen we een toeristische route, haha! Ze weten de weg weer eens niet. Mieke navigeert op de telefoon, ik ben druk met het vasthouden van mijn helm die veél te groot is. Maar haar motorrijder is eigenwijs en luistert niet. Wij zien onszelf rondjes rijden.

En natuurlijk wordt er meer gevraagd dan is afgesproken. Guido van Teahouse komt er ook niet doorheen. Dus gaan we maar overstag voor deze keer (2 euro per bike ipv 1 euro).

De rest van de middag houden we audiëntie in de tuin. Haha, ze zullen hier wel gedacht hebben dat we aan het recruiten zijn.

Als eerste komt Leopold langs. Die bleek toevallig in Remera te zijn, waar wij ook zijn. Mieke heeft veel met hem gewerkt en ik regelmatig als we voor trainingen samen waren. Ontzettend leuke kerel!

Lag goed in de smaak bij de Rwandese dames (hij is nogal gespierd) maar nu is hij vorig jaar toch getrouwd en heeft 2 kindjes.

Ook nog geen nieuwe baan, verdorie. Deze man heeft zoveel ervaring! Zelfs nu bellen scholen hem nog of hij alsjeblieft een dagje wil komen om ze verder te helpen of iets te demonstreren. En dat doet hij dan ook.

Ondertussen sluit ook Doutzen aan. Zij komt een pakketje afgeven dat we meenemen voor Gerjanne. We kletsen een tijd met zijn vieren. Doutzen oppert een idee om Leo te introduceren bij Astrid. Astrid ken ik ook, zij is getrouwd met een Rwandees en ook oud VSO collega (lang voor mijn tijd). Ik heb paar keer in haar guesthouse gelogeerd. Door COVID konden ze dat niet volhouden, helaas. Nu heeft ze een bedrijfje samen met iemand waarin ze scholen begeleiden in het speciaal onderwijs.

Goed idee! Ik stuur Astrid ter plekke een berichtje. Afwachten maar.

En tot slot komt mijn achterbuurjongen Alexi langs. Die woont alweer 3 jaar in Kigali. Zag dat ik in Rwanda was en vroeg om een ontmoeting. Heel erg leuk!

Tijdje lekker zitten kletsen en dan loopt hij mee naar de Simba waar we nog wat spullen willen halen voor de busreis morgen. Erg leuk om in het donker door de stad te lopen. Doordat Kigali op verschillende heuvels ligt, en overal verlicht is, hebben we mooi beeld.

Alexi neemt afscheid bij de Simba, wij doen ons ding en besluiten ook weer terug te lopen. Om te voorkomen dat we weer rondjes moeten rijden met verdwaalde motordrivers. Het is een heerlijke avond qua temperatuur.

Gerjanne stuurt nog een hele lijst met instructies om ervoor te zorgen dat we haar huis gaan vinden. Ze woont echt in het binnenland in een klein dorpje.

Moet goed komen morgen!

Memory lane 2

Slapen is nog aardig gelukt, wel om 04.00, 5.00 en 6.00 uur wakker. Bij de 1e en 2e keer draai ik me gewoon om, de 3e keer blijf ik maar gewoon wakker. We ontbijten om 07.15 uur.

Ik ga om 07.48 even buiten kijken of Auguste er staat. Ik zie niets. Dus ga ik eerst nog naar het toilet. Maar ook daarna is hij nergens te bekennen.

Gisteravond heeft Damascene hem nog gebeld om de tijd door te geven en de prijs te bespreken. Het duurt even voordat hij snapte dat we geen VSO prijs betalen, het is nu een privé-ritje. Ik snap ook wel dat hij dit verwacht en het waarschijnlijk niet echt begrijpt. We betalen hem hetzelfde wat Emmanuel ook zijn driver betaalt.

Ik gok dat hij liever andere ritten pakt, waarschijnlijk heeft hij ook bedacht dat hij bij school moet wachten en dat zou hem ook niets opleveren.

Ik vind het heel jammer, had graag weer even achterop zijn motor gezeten. Nu ga ik met een driver die Emannuel ter plekke regelt. De jongen rijdt prima en toch is dat anders.

Het schoolbezoek is leuk!

Emmanuel werkt nu voor een andere organisatie die steeds meer scholen bedient. Het is géén NGO. Ze werken hier met tablets voor de leraren en de headteacher.

Ze klokken hiermee in en uit, registreren of de leerlingen aanwezig zijn, het lesrooster zit er in met daarbij de bijbehorende lesplannen, leraren kunnen deze exact volgen: nu zeg je dit, nu doen de studenten dit, alles is uitgeschreven en je hoeft alleen maar de tablet te volgen. Dat wordt wel geregistreerd. Als de tijd om is van je les, moet je die bewaren. Data verzamelen is zo heel gemakkelijk!

We zien echt wel voordelen in dit systeem. De school is rustig, leraren zijn op tijd, er is veel structuur in de les, iedereen is in de klas, klassenmanagement is op orde, ze gebruiken energizers en aandachtssignalen.

Een les begint met kennis opfrissen, dan nieuwe stof (kleine doelen), oefenen en dan nog herhalen van basiskennis. De lessen duren 40 minuten.

We doen 2 korte observaties: een rekenles en een spellingsles. We hebben al snel door dat het nog steeds gericht is op voor-en nazeggen. Terwijl we dat er met BLF juist uit wilden halen.

De rekenles levert een probleem op.’ Wat zijn de tientallen, wat zijn eenheden. Dat weten ze niet, begrip mist hier. En in de tablet staat niet wat je dan moet doen. Ze probeert het met de vraag herhalen, maar dat heeft geen effect. Beetje sneu voor haar én voor de kinderen.

Bij de spellingsles moet ook een tekst gelezen worden. We slaan het boek open en zeggen gelijk:’jemig, wat moeilijk. De leraar leest voor en de kinderen zeggen na. Die komen niet verder dan de 1e 2 woorden, de rest zijn ze al vergeten. Betekent: ze kunnen het niet lezen.

Lastig hoor!!

Het is zo jammer dat er hier niet wordt samengewerkt door alle organisaties.

Omdat deze school nu werkt met dit systeem, kan BLF daar niet meer werken.

Terwijl de inhoud van BLF een geweldige combi zou zijn met het systeem van deze organisatie. We zien ook niets meer van inclusief onderwijs, zo jammer!

In de pauze hebben we alle kinderen om ons heen. Het is al weer 3 jaar geleden dat ze Muzungus hebben gezien. Dus zijn we mega-interessant.

Ik start met het klappen van ritmes en dat kunnen ze natuurlijk feilloos! Daarna doen we hoofd, schouders, knie en teen. In het Engels. Niet zo’n succes met meer dan 100 kinderen die elkaar staan te verdrukken. En dan doen we in de maneschijn met gebaren wat wel een groot succes is. Ze doen mee , zingen gewoon het Nederlands mee en met name het gebaar bij dikke, dikke tante Kee levert grote hilariteit op.

We zijn rond 13.30 uur weer in Kabarore en nemen Emannuel mee voor de lunch. Die gaat daarna thuis verder werken en wij doen een memory lane langs onze huizen.

Alles plopt weer op! Helaas doen ze bij mijn huis niet open. Mieke kan wel haar poort in lopen, maar er zijn nu Rwandese bewoners die zij niet kent.

Tot slot kijken we of Anna thuis is. Dat is ze! We worden hartelijk ontvangen, ze is erg blij. Ik heb het bewust spontaan gedaan zodat het niet een officieel bezoek zou zijn. Volgens haar ben ik “big” geworden. Vrees dat dat wel klopt.

We kletsen bij en tot slot kan ik ook nog de nieuwe baby even vasthouden die al gezellig probeert te kletsen.

Terug naar het hotel stuiten we weer op Auguste. Waar was jij vanmorgen? We missed you! Around, zegt hij. Hij heeft waarschijnlijk wel rond het hotel gereden maar kreeg een rit en is dat gaan doen. Ik snap het ook wel.

Zie aan zijn gezicht dat hij het ergens ook wel lastig vindt. What about tomorrow, zegt hij dan.

Helaas gaan we morgen weer terug naar Kigali. Bigabo komt om 09.00 uur nog wel een knuffel halen en wat drinken. En dan met de bus terug!

Memory lane 1

In de bus van Kayonza naar Kabarore komen veel herinneringen aan al die ritten terug. Onderweg zie ik ook verbeteringen, nieuwe huizen en gebouwen, nieuwe buspleinen en haltes en er zijn lantaarnpalen geplaatst langs de weg (die het nog niet doen..)

De busdriver heeft zijn tijd verprutst in Kayonza. Het duurde heel lang voor hij zijn bus vol had. Ondertussen bewoog hij richting uitgang, maar er waren nog steeds discussies wie er mee mocht in de bus. Dat lijkt wel erger geworden. Elkaar aftroeven met geld, terwijl tarieven gewoon vaststaan. Het duurde 45 min voordat we eindelijk vertrokken. En ik gok dat hij die tijd weer in moest halen want hij ging veel harder dan mocht. Haalde best te vaak ietwat onverantwoord in en na de zoveelste inhaalactie probeerde hij een andere bus in te halen die dat niet pikte en ook harder ging rijden. Daar reden we dan met zijn tweeën. Onze bus moest bakzeil zeilen en weer achter de andere bus gaan rijden. Ik had al een paar keer hoofdschuddend gekeken.

Er kwam een opmerking: This bus is the best. En daar heb ik op gereageerd: I don’t need the best, I need a safe drive.

Leek erop dat hij daarna wat rustiger ging , maar kan ook suggestie zijn.

Tijdens stops schuiven de jongens die wat willen verkopen soms de ramen open. En dan hoor ik ineens mijn naam: Monica Hello! Huh, wie weet mijn naam?

Een van de jongens was zo slim om mijn naam op de bagagelabel van mijn rugzak te lezen. Haha, goed gedaan. Ik koop natuurlijk niets, maar hij krijgt wel applaus en “flowers”. Wat hij ook prima vond.

Ik heb onderweg contact met Damascene. We zijn er over 6 minuten, maar hij leest dat niet volgens mij.

De bus rijdt ons busplein voorbij, dat is een gek gevoel?! En draait na het nieuwe hotel aan de weg het nieuwe busplein op. Wow! Het ziet er megastrak uit!

Vooruitgang is natuurlijk goed, maar ik mis mijn oude busplein ook al gelijk. Dat plein is er nog, maar de bedrijvigheid en het sfeertje zijn weg.

We kunnen lopend met onze nieuwe spullen naar het hotel wat ze al begonnen te bouwen toen Mieke hier woonde (5 jaar geleden). En nu is het nog steeds niet af, maar al wel open. En daar is dan ook alles mee gezegd. We hebben een twin room op de hoek op de 2e verdieping.

Even een opsomming: er zijn goede handdoeken en mooie gordijnen, punt.

Verder is de wc lek, loopt het water in de douche niet weg, hebben we licht zo fel als een schijnwerper, de boxspring zit nog in plastic, geen bedlampjes, koud douchewater, het echoot in de gang en qua geluid klinkt het alsof we geen ramen hebben. Elke vrachtwagen dendert door de kamer inclusief de benzinelucht. Kortom, DRAMA.

Later krijgen we nog de slappe lach omdat Mieke een hele strook klittenband ontdekt in haar bed en we geen idee hebben wat daar de functie van is.

Denk dat we voor geen meter slapen!

Terug naar Damascene. Na het inchecken willen gelijk even langs de winkeltjes. Die zitten naast het hotel, maar Damascene staat al voor onze neus!

Ooit twee muzungu’s zien gillen en springen op straat om daarna een Rwandees plat te knuffelen? Kabarore heeft het gezien!

We kletsen wat bij op straat en willen dan even de winkeltjes langs. Op zoek naar Anna, waar ik altijd even ging kletsen in haar winkeltje. Ze woonde achter mij, maar was altijd in het winkeltje.

Het winkeltje is weg! Er staan 2 take-away coffee tentjes en sommige winkeltjes zijn groter geworden.

Maar we hebben Damascene, die met het Whatsapp nummer wat ik nog had, gaat rondvragen. Ze is er nog, heeft nu een winkeltje op het nieuwe busplein. Dus… op weg daarnaar toe.

Maar op de hoek staat een motordriver met een grote glimlach op zijn gezicht. Auguste!! Die stond er net nog niet.

Dus weer geknuffel!!

We kletsen even kort, maken foto’s en spreken af dat hij morgen ons gaat brengen naar de school die we gaan bezoeken.

Hij is nu de driver van Damascene. Gelukkig! Meike vraagt gelijk of hij wel op tijd komt. Zijn blik spreekt boekdelen, haha.

Daarna weer op zoek naar Anna. Damascene gaat weer vragen. En komt dan vertellen dat ze een baby heeft gekregen en thuis is om voor de baby te zorgen. Ik vraag waar het winkeltje dan is. Damascene wijst en zegt; haar man is daar wel.

Maar die ken ik ook! En dan zie ik hem al naar ons toe lopen. Dus maken we een praatje en hij vraagt maar meteen of we op bezoek komen thuis.

Dat wordt heel lastig qua tijd en ik wil geen officieel bezoek, want dat duurt echt veel te lang. Dus zeg ik dat ik het ga proberen, maar niets kan beloven. Hij gaat in ieder geval mijn groeten aan Anna doorgeven.

Wij nodigen Damascene uit om met ons te eten en natuurlijk bij te kletsen.

In het kort: BLF zit in de afrondingsfase, eind mei stopt het. Het budget is weg.

Damascene is er druk mee om alles in goede banen te leiden.

Wel leuk is dat Mieke aan het begin stond van alles 5 jaar geleden. En we dus het project helemaal kunnen bespreken.

Zowel Damascene als Tharcille hebben nu onze functie overgenomen.

Als ik Damascene moet geloven wordt ons Gatsibo team als heel bekwaam beschouwd doordat zij 3 internationale volunteers hebben gehad: Mieke, Minke en Monique. Allemaal vanuit Nederland.

BLF staff heeft zelfs gesproken over ons terug halen! Leuk om te horen.

Het platform op Google dat ik met Jessica en Joan heb ingericht tijdens COVID wordt ook nog steeds gebruikt, nu binnen de scholen.

Voordat ik in nog meer technische details ga verzanden, wij zien echt vorderingen door BLF. En zijn ontzettend trots op Damascene en Tharcille. Zij is helaas niet meer in Kabarore, maar in Rwamagana. Dat ligt op de terugweg naar Kigali, even kijken of we uit de bus kunnen stappen om haar een knuffel te geven.

Noot: het is nu 06.00 uur vanmorgen. We hebben op zich nog best redelijk geslapen. Er is nu geen water in het hotel, maar ja, dat hoort ook bij onze beleving van toen.

We gaan straks op pad met Emannuel, een SLF van Mieke. Veel SLFs van BLF werken nu voor Rwanda Equip. We zijn benieuwd en en school bezoeken is ook superleuk!

Om 07.15 uur staat het ontbijt klaar.

Auguste moet hier om 07.45 uur zijn, zou het hem lukken?

Bosco’s team en plan

Het uiteindelijke verhaal van Bosco’s team.

Bij het samen nog wat drinken vraag ik wie wat doet in het team. Bosco is de baas, Alexi zijn rechterhand (en op school was het zijn leraar Engels), River de chauffeur, Anacleth is van de PR animatie”. Die zorgt voor de foto’s op de website en voor live muziek. Delphine was de enige vrouw in het gezelschap en die had ik al grappend ‘ the boss of the guys’ genoemd.

Nu vertelt Bosco dat ze zijn vrouw is.

Bij Akagera vertelde ze dat ze 2 kinderen had. Bosco zei toen, nee, 10! En ging een filmpje zoeken waarop je haar een spel zag doen met meer kinderen. Een andere Rwandees, zei: hij kan het weten, hij was deel van het maken van ze.

Iedereen dubbel van het lachen.

Geen idee of dat toen een grapje was, maar nu klopt het wel.

Zij en het hele team zorgen ook voor 10 kinderen die op straat leven.

In kleine stapjes zijn ze ze gaan helpen.

Eerst door ze snacks te geven zodat ze die niet in hun winkeltje zouden gaan jatten. Bosco vertelde dat hij op een gegeven moment met ze naar de markt is gegaan en daar hebben ze voorgedaan hoe ze als groep het eten gingen jatten. Daarna mocht dat natuurlijk niet meer.

De kinderen zaten al op school, maar gingen heel vaak niet. Omdat ze geen schooluniform hadden en geen geld voor de lunch. Dus zijn ze de lunch gaan betalen. De 1e week waren ze er 2 dagen. De tweede week 3 dagen. En de derde week volledig! En alle kinderen bleken goede leerlingen te zijn! Hier werken ze met een ranglijst en iedereen zit gewoon tussen de 2e en 8e plek.

In de weekenden en vakanties houdt Devine ze bezig. Kids vroegen wat ze moesten doen als het vakantie was. Want dan hebben we geen eten en niets te doen. Bosco vroeg: wat hebben julllie nodig? Ze wilden leren én eten. Dus hebben ze een leraar gevraagd ze les te geven overdag én ‘s avonds zitten ze bij elkaar om verhalen te vertellen, te dansen en te zingen. Op zondag eten de kids bij het gezin van Bosco en Devine en helpen ze met de afwas en klusjes.

Omdat we zondag naar Akagera Park gingen, hadden ze dat verplaatst naar zaterdag.

Ze wilden namelijk kijken wat de lokale bevolking maakt en verkoopt net voor de officiële ingang van het park. En welke prijs ze dan vragen. Want ze hebben ook een plan voor de moeders.

(Alexi had iets geroepen over dat ze gids wilden worden en wilden leren én observeren door wat de gids aan ons ging vertellen. Denk dat dat verhaal niet helemaal klopt, maar wat geeft het).

De moeders hebben ze opgespoord en willen ze coachen. Het idee is om ze traditionele dingen te laten maken (ieder zijn eigen talent) en die dan te verkopen. Om hun eigen boterham te gaan verdienen, zodat ze beter voor hun kinderen kunnen zorgen.

Waar wij hebben ze geslapen, hebben ze 4 kamers. Ze huren dit gebouw. Simpel maar mooi schoon én heet water. Leuke zitplekjes buiten op een binnenerf en tuin. Vooraan de weg hebben ze een winkeltje, een bar en een kraam waar ze aardappels poffen én brochette maken. Geiten noemen ze hier ook brochette (een stok met geitenvlees).

Ze hebben mooie plannen. Er is al een Home stay bij hun thuis. Een groot huis met 6 kamers waarvan de familie er 2 gebruikt en 4 verhuurd. Er is in de loop van de jaren land gekocht. Voor het huis heeft hij nu 2 hectare land. Daar is nu nog landbouw, maar daar willen ze meer kamers nog bouwen, zwembad, pouletafel, een plek voor tenten. We zijn er geweest. Het heeft een geweldig uitzicht!! Je kan tot 5 districten kijken, bij goed weer zelfs de vulkanen in het noorden bij Muzanse.

Ik durf alleen niet op de grote rotssteen te staan om dit te filmen, hij is me te puntig. Geef de tip om dan straks een plat uitzichtpunt te maken. Later begrijp ik nog dat ze wel 10 winkeltjes hebben.

Het is een goed team. Ze denken overal goed over na, gebruiken elkaars talenten en doen het stap voor stap na gedegen onderzoek. En samen!

Zo leuk om te zien.

Vanmorgen hebben we nog een wandeling gedaan van 2 uur met Alexi. Die van alles vertelt en laat zien. Af en toe maken wij een foto van iets of iemand. Als daar op gereageerd wordt, geeft hij ze wat geld. Zo deelt de community mee in dit stukje toerisme.

Onze tijd hier zit er op. Mieke gaat waarschijnlijk nog terug in de 5 weken die ze nog hier is. In mijn hoofd zit al een vaag plan om van de zomer nog eens terug te gaan. Ze willen ons wel als adviseurs, haha.

Bosco heeft ons naar de ATM gereden zodat we hem kunnen betalen. Het kan namelijk nog niet met pin, ook een aandachtspuntje. En ons afgezet bij het busstation waar we in no-time in een bus zitten. Dat wordt alltijd snel geregeld!

Ik zit nu in de bus van Kayonza naar Kabarore. Mijn thuisbasis. Dus …. Ik gooi de blog erop en ga beginnen aan mijn memory lane.

Hoeveel geluk kan je hebben……

Het is 17.42 en ik zit in de safarijeep, op weg naar de uitgang. We hebben een uur door het park geracet om op tijd de uitgang te halen. En nu willen ze nog de luipaard en de leeuw zien te spotten in de laatste 10 minuten!

Dat lukt niet, maar we hadden een onverwachte en ongelofelijke dag!

Ik snap nog steeds niet hoe dit nu weer kan, hoeveel geluk kun je hebben? Ook Mieke is er helemaal daas van.

De emoties van gisteren zitten er nog als ik wakker word. Maar ik heb niet veel tijd want het is nu half zes en om zes uur hebben we ontbijt. Want om 06.30 uur vertrekken we met de Safaricar.

Onverwacht!

Gistermiddag bij terugkomst van Elie heeft Alexi (van ons stekkie) een plannetje bedacht. Hij wil heel graag met wat mensen van het team naar Akagera park. Hij is zelf nog nooit geweest! Ook de anderen gaan nooit, simpelweg omdat het veel te duur is. Rwandezen hebben voor de entree wel een goedkoper tarief, maar alles eromheen (gids, auto, COVIDtest, lunch) maakt het onbetaalbaar voor ze.

Maar als wij meegaan kunnen we de kosten delen. We vragen even bedenktijd. Maar we zijn nu zo dichtbij (24 km) en vinden het ook slim van hem.

We gaan wel onderhandelen, want hij wil alles door twee delen ipv door 7. Dat doen we dus niet. Wij betalen onze eigen entree voor toeristen én de rest delen we door 7.

Hij gaat akkoord. Dat hoort wel bij Rwanda, ze proberen even maar als je beetje tegengas geeft, laten ze het los.

Dus…… we eten snel een simpel ontbijt, samen met Alexi, Bosco, Silver, Delphine en Anacleth. Daarna vertrekken we en pikken onderweg onze gids, Amour, op.

En vervolgens hebben we een ongelofelijke dag!! Even heel kort het verhaal van het park. Voor de genocide had het park een oppervlakte van 10% van Rwanda . Na de genocide hebben ze een groot stuk van het park teruggegeven aan de mensen die waren gevlucht. Zij kwamen terug met hun vee. Toen kwam er gedoe omdat het door elkaar ging lopen. Het vee kwam terecht tussen de wilde dieren en andersom. Dat hebben ze aangepakt door er een 120 km lang hek omheen te zetten aan de westkant. Heel simpel, gewoon met stroomdraad. Aan de oostkant is de rivier tussen Rwanda en Tanzania de grens. Er is nog veel met over te vertellen, maar dan wordt de blog echt te lang. Het park wordt nu goed beheerd in samenwerking met de lokale community.

We moeten eerst een COVID test doen. Een sneltest die ze een beetje rondroeren in een neusgat. Iedereen wordt negatief bevonden en dus mogen we het park in.

Eerst langs de receptie om te betalen én toiletbezoek. En wie komen we daar tegen…….. precies, Chase! Mijn buurjongen uit het vliegtuig. Het schoot vanmorgen al door mijn hoofd, zal je zien dat hij daar ook is vandaag. Had ik al iets gezegd over toeval?

Mieke en ik kopen eerst take away cappuccino’s voor iedereen. Wat erg wordt gewaardeerd.

Na een halve dag rondrijden in het park hebben we al veel dieren gezien: zebra’s impala’s, apen, heel veel mooie vogels, buffels, nijlpaarden. We lunchen op een kampeerplek met het eten dat we hebben meegebracht. Prachtig uitzicht.

Na de lunch rijden we zo ver mogelijk door naar het noorden. Daar is het landschap anders dan in het zuiden. Amour vraagt wat ons lievelingsdier is: voor Mieke is dat de giraf en voor mij de olifant.

Dus die gaan we zoeken. De giraf komen we als eerste tegen, wat een statige dieren zijn dat toch.

Daarna gebeurt er niets meer. We rijden nog verder naar het noorden en komen de eerste auto’s die teruggaan al tegen. Voor 18.00 uur moet iedereen het park uit zijn. De uitgang aan de noordkant kunnen we niet gebruiken, daar is teveel water gevallen. Dus moeten we helemaal door het park terug. Denk dat we al zeker 10 auto’s zijn tegengekomen en met elke driver wordt even gecommuniceerd. De elfde auto is van Chase. Die vraagt of we ook olifanten hebben gezien. Nee, dus. Zij rijden verder en wij rijden door. Nog geen 2 minuten daarna ontdekt Delphine een olifant!! Dan is het eerste wat een gids altijd doet de andere gidsen texten of bellen. Er is echter geen netwerk op dat moment, dus keert River om en we sjesen achter de auto van Chase aan. Ik heb die rit gefilmd, we gingen ontzettend hard.

Die bereiken we én samen draaien we weer om op zoek naar olifanten.

Met succes! Ik heb weer prachtige foto’s en filmpjes van ze, ben weer zó blij!

Daarna moeten we zo snel we kunnen terug naar de ingang om 18.00 uur te halen. Maar onderweg komen we nog 5 witte neushoorns tegen én even verderop komt er een hele grote giraf rustig op ons aflopen. Dat kost tijd en die neemt Amour.

Daarna moeten we nog een hele afstand overbruggen naar de uitgang. Amour spoort steeds River aan om de snelheid op te voeren. En vertelt ondertussen zijn ervaringen als gids. Elie appt nog hoe onze dag was en ik maak een foto van een dansende Alexi en Bosco op de achterbank van de jeep. En een foto en filmpje van de olifanten én vertel dat ik de volgende keer hem mee ga nemen. Hij moet dit toch 1x in zijn leven hebben gezien, het is zijn achtertuin!

En dan zijn we weer bij het begin van deze

blog aangekomen. We komen weer bij de receptie en mogen nog 5 minuten gebruiken voor het toilet. Om 17.59 uur rijden we dan het park uit.

We nemen afscheid van Amour nadat ik, ook namens Mieke, even “speech”. We klappen voor ieders aandeel in deze trip en geven ze “Flowers”. Mieke en ik krijgen een klap en zang aubade.

We nodigen ze allemaal uit om samen nog wat te drinken.

Daar hoort ook nog een heel geweldig verhaal bij, maar dat ga ik nu niet delen.

Kort: dit team had een hele andere reden nog voor het bezoeken van dit park.

Het is nu 22.59 uur en ik ga er een eind aan breien.

Slotconclusie: ik snap dat dit Elie’s vrienden zijn. Het zijn ontzettend lieve en bijzondere mensen met een groot hart en prachtige dromen die ze samen stapje voor stapje aan het realiseren zijn.

Wordt vervolgd.

Rwandese vriendschap met tranen

Op tijd er uit, we willen om 08.00 uur ontbijten en dan op weg.

Ik heb gisteravond Elie geappt dat de plannen verandert zijn en dat we iets hebben geboekt op de weg van Kayonza naar Kaborondo.

Vanmorgen reageerde hij: Akegera Neighbours is my neighbour. The owner is my friend….. Haha! Toeval bestaat niet, he!

Later leg ik hem nog wel uit dat als wij neighbour zeggen dat je dan naast elkaar woont. Haha, hij zegt dan dat als je aan dezelfde wet woont, ook al is het 25 minuten lopen dat het je dan neighbour bent.

Maar de owner is wel een vriend van hem.

We krijgen businstructies en blijkbaar brengt die bus ons rechtstreeks op ons nieuwe stekkie.

We laten 3 tassen achter bij Tea House. We verwachten daar woensdag weer terug te komen.

De taxi brengt ons naar Remera buspark en we boeken de bus bij Stella. We kopen 3 stoelen, ook één voor onze bagage. Hier krijg je altijd kaartjes op naam, dus op die van ons staat: Mike, Monic en bag. Luggage was te moeilijk.

De busjes zien er pico bello uit, redelijk nieuw. Er is geen laadruimte, dus een stoel kopen voor je bagage is heel normaal.

Als we een uur onderweg zijn, appt Elie. In welke bus zit je? Dus ik app de maatschappij en kenteken door. Hij keurt het goed. En dan zegt hij: ik denk dat je nu vlakbij Rwamagana bent, weet je nog!

Haha, Pietje Precies! Elie rekent altijd precies uit hoe lang je onderweg bent en hoe laat je er dan bent. En het klopt exact of je nu met de bus, de motor of lopend gaat.

Rwamagana was de plek waar Elie op de terugreis van Kigali naar onze woonplaatsen uit de bus stapte om een fles water te kopen. Dat duurde beetje lang en de bus ging alweer rijden…… en ik werd wat ongerust. Toen hij bijna het plein af was, riep ik door de bus: ho, ho, ho. Wat iedereen hilarisch vond en ook ging doen. En Elie gewoon in de rijdende bus sprong.

Na Kayonza wordt het de kunst om de busdriver ons bij de goede plek af te zetten. Elie appt: You say Turasigara ku Kagera Neighbours. Ik hoor mezelf dat niet door de bus roepen, dus vraag ik mijn buurman om hulp. Die vraagt de man die voor hem zit weer om hulp. Ondertussen houdt Mieke op Google Maps de route bij.

De beide mannen hebben niet helemaal door waar we naar toe willen, die horen Akagera en dat is het safaripark. Wat hier in de buurt ligt. We rijden dus Akagera Neighbours voorbij. Joekel van een bord langs de weg.

Dus stappen we maar uit op Kaborondo buspark. En onmiddellijk staan er 10 motordrivers om ons heen. Die hebben we waarschijnlijk zo meteen wel nodig, maar ik app eerst Elie. Ik ben er met 5 minuten, zegt hij. Ondertussen maken we lol met de motordrivers. Twee spreken er een beetje Engels. Dus kan ik uitleggen dat ik eerst my friend ga appen. Ze wachten, we testen ondertussen even hun landenkennis. Waar denken ze dat wij vandaan komen: Amerika, UK, Portugal, Turkije, Finland. We proberen het met Amsterdam en Ajax, dat kennen ze wel, maar het land niet. Een van hen zegt, bel je friend even want Rwandese mensen komen nooit op tijd. Ja, maar deze wel!! En ja hoor! Ineens staat hij naast me met dochtertje Dorcas. Zo blij! Ik spring hem om de nek., wat niet echt hoort, maar dat kan me even niet boeien. Ze kunnen er wel om lachen. We moeten met de motor naar Neighbours. Mieke en ik hadden al overlegd welke motordrivers we gingen uitkiezen. Dus op weg.

Het is nog geen 5 minuten, denk ik. We installeren ons. Simpele kamer, maar alles is er én een gloeiendhete douche als je de boiler even 3 minuten van tevoren aanzet.

Daarna gaan we lopend naar Elie’s huis, Pacifique zijn vrouw is met de lunch bezig. We moeten een paar keer schuilen voor de regen waardoor we er zeker een uur over doen in plaats van 25 minuten. Ik vergeet Mieke eigenlijk een beetje want Elie en ik zijn onze herinneringen aan het ophalen. Het is als vanouds, samen lopen en praten. Elie checkt gelukkig wel af en toe hoe het met haar gaat.

Vanaf dit stuk in de tekst wordt het voor mij toch wat lastig om het op papier te zetten (voel de tranen alweer op komen) maar ik doe een poging.

We hebben een geweldige lunch met alles erop en eraan. Rijst, bonen, groentes, vlees met tomatensaus, eieren, ifiriti en uien. We scheppen ons bord natuurlijk niet vol. Wat maakt dat Elie, als we bijna klaar zijn met eten , zegt dat het buffet open is voor de 2e en 3e ronde. We doen een 2e, maar gaan echt geen 3e doen!

Daarna deel ik mijn kadootjes uit en spelen we het mikadospel dat ik heb meegenomen als kado.

En dan gebeurt er iets onverwachts. Ze hebben een kado voor mij en ik krijg een oprechte en prachtige speech van Elie.

Toen ik halsoverkop terug moest naar Nederland vanwege COVID, wilde ik persé afscheid van Elie nemen. Mijn FOO wilde dat niet, daar was geen tijd voor. Maar die hebben we genegeerd en Elie was op de motor precies op de plek en de tijd die ik met hem had afgesproken. Dat afscheid duurde nog geen 5 minuten. Maar dat was prima. Ik heb hem toen het bankpasje van mijn Rwandese rekening gegeven. Ik kon het geld dat daarop stond niet meer pinnen. Dus heb ik gezegd: jij krijgt mijn bankpasje en je gaat zsm het geld eraf halen. Dat is voor jou en je gezin. En over 2-3 weken nog een keer kijken of er geld opstaat en ook dat eraf halen. VSO stortte daar mijn vergoeding op. Ik had geen idee hoeveel het zou zijn maar op dat moment was alles onzeker. Hoe lang gaat dit duren, kan het project wel door én kan hij dan zijn baan wel houden én wordt het leven niet onbetaalbaar met alle prijzen die omhoog gingen.

Ik wist zeker dat Elie het geld goed zou gaan inzetten.

En dat heeft hij gedaan: er bleek 500 euro op te staan. In Kinyarwanda zeggen ze hier een half miljoen tegen. Het voelt zoals het klinkt!

Daarmee kon hij zijn leningen aflossen, voldoende eten kopen tijdens COVID en een wat groter huis huren en die huur 10 maanden lang betalen van mijn geld.

Let op: het is nog steeds een klein huis voor 5 personen. Niets geen luxe gewoon de basis.

Tijdens zijn speech komen de emoties. De kids kijken heel serieus en Elie zegt ineens tussen neus en lippen door: Look at Pacifique, this is how she feels. Dat doe ik dus. Ik zie dat ze geëmotioneerd is en daar ga ik dus ook. Ik zeg nog: Elie, je maakt me aan het huilen. Hij kan het zo goed onder woorden brengen, vanaf onze eerste ontmoeting tot het afscheid. Ik heb al eerder gezegd dat vriendschap tussen man en vrouw niet kan hier. Maar dat is wel wat wij hebben: een gelijkwaardige hechte vriendschap die we beiden al vanaf het begin voelden.

Ondertussen maakt Mieke foto’s met mijn telefoon en filmt Felicien (zijn pleegzoon) de hele speech met de camera van Mieke. Een film van 15 minuten…

Pacifique heeft een kitenge voor me uitgezocht als kado. Een flinke lap Afrikaanse stof waar je kleding van kunt laten maken. Groots gebaar.

Uiteraard hou ik ook een speech, die het niet haalt bij die van Elie. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben enorm blij en dankbaar voor de vriendschap met hem en de uitstraling die het heeft op zijn gezin.

Ik kom hier niet voor het toerisme maar om een cirkeltje rond te maken én mijn mensen te ontmoeten. Vandaag is dat voor meer dan 1000% gelukt.

De hele familie begeleidt ons, zoals het hoort hier, naar het busstation vanwaar we met de motor weer teruggaan naar Neighbours. Ik druk ze allebei op het hart dat ze, als ze me nodig hebben, me dat moeten laten weten. Dat ik er voor ze ben.

Ik ga ook geen afscheid nemen: we zeggen we meet again, somehow, somewhere. Mensen die in je hart zitten, blijven daar, always.

Op de motor vloeien natuurlijk wel mijn tranen. Ik hoop maar dat de driver niet teveel in de spiegel kijkt……

Regel, regel, regel en daarna in de chillmodus

Lekker geslapen! Douche op solar: Mieke heeft koud water, ik krijg warm water daarna. Mazzeltje.

Heerlijk ontbijt: gewoon fruit, omelet, toast. Met African Tea (gemberthee met melk en honing). Rustig plekje in de stad en buiten ontbijten.

We melden ons aan bij de Nederlandse ambassade. Zodat we geregistreerd staan en ze ons kunnen bereiken ivm veiligheidissues in het land. Of om Koningsdag bij ze te vieren!

Dan de stad in: geld pinnen en een SIM kaart kopen. Geld pinnen gaat niet soepel, we proberen een aantal keer een ATM machine (die zijn ongeveer om de 50 meter te vinden) maar het lukt nergens. Vreemd, zeg ik, ik heb hem toch echt op wereld gezet. Oh, zegt Mieke, dat ben ik vergeten!

Dus eerst weer terug naar Tea House waar Mieke op haar tablet de boel omzet. Weer de stad in, nog paar uitproberen, even goed kijken naar een machine die goed vermeldt welke kaarten ze accepteren.

En dan lukt het bij beiden wel!!

Er zit nu 100 euro in de portemonnee, dat zijn dan dus 30 briefjes!

Vervolgens naar de MTN voor een Simcard en internetbundel. Kost wat tijd, maar het lukt!

Mieke heeft een coffeehouse gespot en daar gaan we lekker even zitten!

Ondertussen heb ik app contact met de diverse Rwandese collega’s die nu weten dat we er zijn.

Even uitzoeken waar iedereen nu zit en hoe we iets kunnen afspreken.

David (onze manager) is enthousiast. Wooooooow, how long will you be there, I really want to hug you. En hij wil nog steeds zijn zoontje uithuwelijken aan mijn kleindochter. Ligt aan de bruidsschat!! Hij werkt niet meer voor VSO, maar voor zichzelf. Hij wil zeker iets afspreken en daarna wordt hij vaag. Maar dat is te verwachten. Ik hou hem op de hoogte wanneer we in Kigali zijn. Een koffietje drinken op onze kosten moet te regelen zijn. Zij hebben al de kosten van het vervoer om naar ons te komen.

Theo (mijn Field Operations Officer) is mogelijk nog enthousiaster en soort van beledigd dat we niet bij hem en zijn gezin logeren maar in een hotelletje zitten.

Dat zou ik nooit hebben gevraagd, maar hij zegt dat het de Rwandese cultuur is om ons als gast te ontvangen. Goed om te horen, maar gaan we niet doen. Die probeert ook op de koffie te komen als we in Kigali zijn.

Met Elie al afgesproken dat we morgen maar Kayonza komen en bij hem op bezoek. Aan Elie heb ik al een paar keer gevraagd of hij zeker weet dat hij een Rwandees is. Hij is zó punctueel en van de zorgvuldigheid en afspraken. En dat blijkt ook nu weer: hoe laat denk jij aan te komen in Kayonza. En zijn vrouw vraagt wat ons favoriete eten is.

Dat is een lastige vraag die wel beantwoord moet worden. Hun gastvrijheid ‘weigeren’ kan natuurlijk niet en aan de andere kant willen we ze niet op kosten jagen. Dus zeg ik: water en thee is prima, ifiriti (patat) (aardappelen zijn minder duur dan rijst) en groente is prima.

En hoop ik maar dat dit een goed antwoord was.

Mieke heeft contact met Leopold en Emanuelle, dus die regelt dat verder. Wordt vervolgd.

En Damascene, die mijn werk heeft overgenomen na mijn vertrek, blijkt nu in Kabarore te wonen! Dat scheelt reizen en maakt iets afspreken makkelijker. Wordt ook vervolgd.

Als we teruglopen naar ons hotelletje willen we een foto maken van het uitzicht. Daar valt mijn oog op een tuin met kunst erin. Van flessen en stenen. We lopen daar naar binnen, prachtige geschilderde muren, het blijkt een gallery te zijn. Iteme Art Space.

Van jonge artiesten(kunst, muziek, dans) die op deze manier hun brood willen verdienen (niet makkelijk). We raken aan de praat met één van hen. Vindt zijn schilderijen en ander werk echt heel gaaf. Zijn motivatie is de kracht van vrouwen te laten zien. Hij vertelt dat ze ook op overheidsscholen met kinderen aan projecten werken. Dat is heel bijzonder want dit zit niet in het curriculum van het Rwandese onderwijs. Maar dit was op initiatief van iemand of een organisatie uit Engeland.

En hij vertelt dat hij vorig jaar naar een Afrikaans festival was in Duitsland. Als hij zelf het vliegticket betaalde, kon hij daar verder gratis als gast zijn. En daar op een school met leerlingen overal vandaan (a la Carrousel) een project had gedaan van vier weken in het thema Thuis. Wat betekent dat voor jou? En dat natuurlijk met kunst en beeld uitgewerkt. Waar iedereen een andere beleving bij had: Netflix , WiFi, een dak boven het hoofd, familie etc.

Ik neem hem denk ik mee naar Nederland naar school! Even een potje met geld vinden nog,. Francien?!?

Ik vind het centrum en hem later op Facebook en stuur hem een berichtje dat we helaas niet bij het avondgebeuren zijn geweest, maar dat we wel genoten hebben van de muziek vanaf ons terras.

Als we in de tuin zitten van Tea House (met nootje, biertje en samosa’s) hoor ik een klap. Even verderop is een motor onderuit gegaan. De motorrijder staat zelf op en hinkt naar de kant van de weg. Van alle kanten komt hulp. De motor laten ze echter op de weg liggen, echt wel 20 minuten! Ik ben dus aan het wachten op de volgende klap, maar alle auto’s en motoren rijden er rustig om heen. Terwijl hij net aan het eind van de bocht ligt.

Ze bedenken gewoon niet dat het handig is dat die motor van de weg gaat.

Er gebeurt niets. Voor zover ik kan zien, pakt de motorrijder uiteindelijk zelf zijn motor én rijdt weg.

Mieke boekt ondertussen ons volgende stekkie: Silent Hill in Kayonza. Daar had ik regelmatig een training of presentatie.

Eerst 1 nachtje, kijken we dan weer verder.

Om 20.30 uur zegt Silent Hill onze reservering weer af. Ze zitten vol.

Dus, weer het internet op en speuren naar iets anders.

Uurtje later lijkt het gelukt. Reisleidster Mieke boekt bij Akagera Neighbours, ergens aan de weg van Kayonza naar Kaborondo waar Elie woont.

Ik krijg steeds meer het idee dat Kaborondo ook best een grote plaats is.

Morgen weten we of we daar ook echt terecht zijn gekomen.

Noot: foto’s delen is hier wat lastiger. Die plaats ik op Facebook.