Alle ballen in de lucht! Voorbereidingsweek 2

Het is nu woensdag de 28e augustus. Vandaag is de medical briefing (09.00 UK time). In afwachting daarop een blog geschreven over de afgelopen week van voorbereiding.

Laatste nieuws: startdatum 30 september. Nog even afwachten wanneer ik dan vlieg......er moeten nog wat go's afgegeven worden voordat het ticket geregeld kan worden.

Hoe hou je alle ballen in de lucht, was de vraag.

Dat lukt me aardig door per dag/dagdeel te focussen op wie ik op dat moment moet zijn: de leerkracht/ collega (die nog 16 dagen werkt), de VSO-er in training, de TEFL-student, de reizigster die checklisten naloopt om haar koffers in te pakken, de regelaarster die nog van alles moet rondbellen en regelen om de boel thuis goed en verzekerd achter te laten. Daar de volle energie in te stoppen en mocht er toch wat anders voorbij komen in mijn hoofd, op een lijstje schrijven en weer door waar ik mee bezig was. En tussendoor ook de boel aan de kant gooien om in de tuin te zitten/werken, boeken te lezen, mijn huishouden doen, ergens even lunchen, een workout te doen etc. Dit is wel wanneer ik op mijn best ben: het "druk" hebben, geeft me juist overzicht en energie en dan lukt ook (bijna) alles. Als ik niets te doen heb, komt er ook niets uit mijn handen. Dan word ik lui en heel ontevreden!

Donderdag 22-08: dagje werken, startvergadering en klussen voor collega's. Documenten scannen voor VSO Nederland/ Rwanda en 's avonds de 1e prikken halen. De medische keuring laat op zich wachten......... en die kan nog roet in het eten gooien. Maar ik moet nu toch wel beginnen met vaccineren omdat er herhaalinjecties tussen zitten en ik dat anders niet red voor vertrekdatum. Mocht het toch niet doorgaan, dan kan ik voor de rest van mijn leven beschermd de hele wereld rondreizen. En Au! De 1e (meningitis) was een héle gemene, hepatitus B en rabiës waren te doen. En die mogen volgende week nog een keer en eind september mag ik nog een keer, joepie!! Voor malaria ga ik een proef uitproberen. Dezeheeft ook veel bijwerkingen (met name op je stemming) en dat is handig om van tevoren te weten. Zit daar natuurlijk niet op te wachten! Het is er wel 1 die maar 1x in de week hoeft, dat is dan weer een voordeel.

Vrijdag 23-08; Skype-training met Wim, wat heel gezellig én zinvol was. Wim heeft veel ervaring in het buitenland, heeft lang voor buitenlandse zaken gewerkt in diverse culturen, is vlak na de genocide in Rwanda geweest om de Nederlandse politieteams die onderzoek deden voor het Rwanda tribunaal, te ondersteunen. En zelf voor diverse organisaties uitgezonden geweest: Cordaid, Mensen met een missie en VSO: 3 jaar Tanzania, 7 jaar Guatemala en korte periodes in Oeganda, Equador en Vietnam. Hebben zo'n anderhalf uur ervaringen uitgewisseld en de zes culturele dimensies van Nederland en Rwanda besproken. Met name de verschillen, wat die voor mij persoonlijk betekenen én wat dat dan voor mijn werkstijl zou betekenen. En huiswerk meegekregen voor maandag, waar we in een groepje aan de slag gaan met faciliteren. Wat mijn voornaamste taak zal zijn: mensen daar hebben iets nodig en hoe kan ik daaraan bijdragen.Dus niet als een professor je kennis daar lopen spuien en vinden dat het zó moet, maar kijken en luisteren waar behoefte aan is en dan daar een bijdrage aan leveren (faciliteren), samen met de lokale staff en teachers. Dat is waar VSO voor staat: voor mensen, door mensen, lokale, nationale en internationale volunteers en lokale organisaties laten samenwerken. Juist die combinatie van mensen met verschillende achtergronden, kennis en ervaring zorgt voor innovatieve oplossingen. Op basis van gelijkwaardigheid.
Verder documenten opgestuurd, ingeschreven voor de medical briefing voor woensdag, ingeschreven voor de online training die een week later start. Deze duurt 2 weken en zal elke dag 1 uur in beslag nemen, waarbij je moet deelnemen aan discussies met alle andere internationale volunteers die wereldwijd voor VSO gaan werken.
Tandarts gevraagd om het dental medical formulier in te vullen en een uitgebreide controle te doen om eventuele voorziene problemen voor te zijn. Huisarts op Urk gemaild of hij de medische keuring wil doen, omdat hij ook keurt voor de scheepvaart. Ik heb een afspraak met de Travel Doctor in De Meern op 11 september, maar dat vindt VSO erg laat. En dus heb ik toestemming om het ergens anders te proberen waar het wellicht eerder kan.
Mailtje naar Maaike in Rwanda. Heb inmiddels al contact met 2 Nederlandse collega's daar die me al goede tips hebben gegeven qua cultuur en inhoud van mijn koffers. Sjanne werktvoor hetzelfde programma en Gerjanne is er al 3 jaar, zij werkt in het onderwijs in early childhood. Sjanne zit 1,5 uur van Kigali en komt graag die kant op als ik er ben, zodat ze me in contact kan brengen met andere vrijwilligers. Begrijp dat de internationale vrijwilligers veel contact hebben met elkaar en regelmatig samen wat ondernemen. Goed om te weten!
Contact met de belastingdienst (3x in de wacht én een terugbelafspraak voor dinsdag) om uit te zoeken wat de gevolgen zijn van wel/niet uitschrijven bij de gemeente. Hierna ben ik dus 5 uur verder en wordt het hoog tijd om van mijn stoel af te komen. Heb inmiddels flink last van een houten kont. Op de fiets naar de apotheek om de malariatabletten te halen. En dan hou ik het voor gezien. Met kinderen, aanhang en moeders even lekker gegeten bij oudste dochter.

Zaterdag: geen collega, geen VSO of TEFL en geen geregel. Gewoon even een dagje andere dingen doen.
Zondag: aan de slag met het huiswerk voor de training van morgen. Leeswerk en een sessie facilitating voorbereiden die geoefend moet worden met de groep. Onderwerpen Skills and Qualities of a Good Facilitator en Participatory Principles en Approaches. Tussendoor nog even shoppen met jongste dochter omdat het hier koopzondag is: ik koop alvast wat spullen voor Rwanda op advies van mijn Rwanda-collega's en Ilse spullen voor het huis voor het komende jaar. Het voorbereiden van de facilitating oefening gaat in stukjes: ik heb mijn tool al uitgekozen, materialen gezocht, maar moet nog bedenken wat voor sessie het gaat worden, wie zijn dan de deelnemers en wat is het onderwerp? Om 21.30 uur weet ik het nog niet en vertrouw er maar op dat ik morgen wakker wordt met het "gouden" idee. Tot mijn verbazing slaap ik als een roos!

Ondertussen vind Facebook het nodig om me steeds aan Thailand te herinneren door de hele week al met foto’s van vorig jaar te komen. Maak je geen zorgen, Facebook. Ik kan me niet voorstellen dat ik daar nooit meer naar toe zal gaan. Dus..... stop maar met dat algoritmegedoe.......komt goed!

Maandag: training in Utrecht. Prima begintijd om 10.30 uur en het lukt me om een kwartier te laat te komen! Hm, dat was niet de bedoeling. Maar ben bij vertrek zo'n 5 keer het huis weer ingelopen: zat eerst in de verkeerde auto, dus weer naar binnen om de andere autosleutel op te halen, zonnebril vergeten, weer naar binnen, waterfles vergeten, oplader zit nog in de 1e auto, dus weer naar binnen om de goede autosleutel op te halen en weer naar binnen om die sleutel daar te laten. En ja, dat kost dus meer dan 10 minuten....... te laat komen is overigens wel een goede gewoonte in Rwanda. Sjanne vertelt dat zij zeer relaxed is en ook meestal ergens te laat aankomt, maar dat haar team nog steeds zegt: Relax, Sjanne, patienced, patienced...

Weer een interessante training: conflicthantering (hiërarchie is echt nog een ding in deze landen) geweldloze communicatie en het faciliteren oefenen. Floorke gaat naar Tanzania voor 3 maanden, Merel gaat voor 4 maanden naar Oeganda en Mirjam gaat met 2 kleine kindjes en man ook naar Oeganda voor 5-6 maanden. Ze werken alledrie voor Randstad en gaan aan de slag met werk en inkomen daar voor jonge mensen. Worden veel verhalen uitgewisseld en Wim heeft ongelofelijk veel ervaring. De faciliteringsoefening ging goed: mijn deelnemers waren allemaal teachers en ik wilde uit de sessie een 1e opzet wat er gebeuren moet om leerlingen met Special Educational Needs de school in te krijgen. Mijn doel was om vanuit de teachers werkpunten te krijgen waar ze zelf al invloed op kunnen hebben zonder te hoeven wachten op stappen van directie/overheid. Begeleiden van de sessie ging op zich prima. Valkuilen: te grote aap op mijn schouder, m.a.w. ik neem zelf teveel verantwoordelijkheid én eerst zorgen voor commitment. Ik kan dat wel willen (is ook mijn stokpaardje) maar zitten die leraren daar ook op te wachten? Het zalstraks de kunst zijn om te balanceren tussen de opdracht die ik meekrijg van de opdrachtgever (klein aapje mag) en wat de lokale bevolking wil en kan (commitment).

Tussendoor contact met werkgever Aves: onbetaald verlof lukt niet (ivm pensioenafdracht), maar ontslag natuurlijk wel. En ik krijg daarbij de schriftelijke toezegging dat ik bij terugkomst 0,8 baangarantie heb. Fijn!! Ik schrijf vanavond mijn ontslagbrief.

Huisarts op Urk mailt dat ze keuring niet willen doen, punt. Wat kan ik nu nog verzinnen om die keuring naar eerdere datum te krijgen ..........Tandarts pakt het wel op en wil dat zo snel mogelijk.Zodat er nog tijd is om "herstel"werkzaamheden te kunnen doen, mochten de overzichtsfoto's dat laten zien. Zit er niet echt op te wachten, maar is een eis van het medical team.
Training is mooiop tijd afgelopen en met 30 graden weer terug naar Flevoland; de auto die ik heb meegenomen is van mijn moeder. Deze rijdt veel beter dan mijn eigen auto, schakelt soepel en trekt snel op! Enige minpunt: van de airco merk ik wel de "air", maar de "co" is nergens te bekennen. Verbeterpuntje, moeders! Maar verder is het een topautootje!

Dinsdag: weer collega voor een dagje op mijn eigen school. Tandarts wil een afspraak op korte termijn en de belasting belt terug met bericht over uitschrijven en eigen woning. Ik heb een uitzonderingspositie als ontwikkelingswerker. En mailtje van Maaike uit Rwanda, weer een stukje info rijker. Ze heeft net haar contract met een jaar verlengd en komt voor 1 maand even terug. Iets samen afspreken hier lukt helaas niet, ik heb een te vol programma. Maar ze gaat kijken of mijn voorgangster me wat meer wil vertellen over het dorp en het team waarmee ik ga werken. Super! Maar ik hou er ook rekening mee dat ik bij aankomst ergens anders geplaatst blijk te zijn. Be flexible! Van de foto’s op haar Insta krijg ik de kriebels: wat een mooi land qua natuur! Haar teachers zijn erg enthousiast en kids zien er heel erg vrolijk uit. In de ondertiteling lees ik geregeld: flexible, change of plans, patience...... Leuke voorpret in ieder geval. En straks ervaren hoe het echt is....

Woensdag: Blog getypt in afwachting van de medical training......

Van Monique naar Cornelia.......? Oeps!

Na 2 weken relatieve rust een update!
Want de voorbereidingen zijn sinds vandaag in volle gang....

Even in het kort:
Documenten; voor zowel VSO Nederland als VSO Rwanda moeten er nogal wat documenten/formulieren worden ingeleverd en getekend. Pasfoto's, mijn Academic diploma (PABO) in het Engels (die had ik al, maar er moet een notaris naar kijken en dan met een korte Engelse tekst én stempel verklaren dat hij hem heeft gezien), mijn CV nog weer eens ondertekenen en opsturen, een referentiebrief van mijn werkgever (op officieel briefpapier in het Engels en met mijn officiële naam; waarover later meer) en een Verklaring Omtrent Gedrag natuurlijk. En daarnaast nog allerlei verklaringen aangaande allerlei policy's qua veiligheid, vertrouwelijkheid, discriminatie, gezondheid, verzekeringen, communicatie, gegevensbescherming etc. etc.

Medische keuring en vaccinaties: Dat is best nog spannend! Want hier zou het nog op af kunnen ketsen: VSO Medical Team is superstreng! Wat ook goed is, aangezien je in Rwanda niet echt dicht bij een ziekenhuis of specialist zit en soms uitgeweken moet worden naar Nairobi, Kenia. En ook al ben ik goed gezond, voor zover ik weet, er zit bij mij toch enige spanning of ik hier door heen kom.
Formulier voor VSO Medical Team is online ingevuld, nu moet er nog een medisch onderzoek plaats vinden in De Meern én vaccinaties gehaald. Een aantal vaccinaties gelden voor mij al levenslang, maar er moeten er nog wat bij, ook vanwege het strenge beleid van VSO Engeland. Waaronder hepatitis B, rabiës (en dit zijn er 3!). TBC en natuurlijk aan de malariatabletten. Vrees dat ik niet weg kom met een noodkuur hiervoor, zal waarschijnlijk wel een jaar lang moeten slikken. En alle voorzorgsmaatregelen nemen om geprikt te worden te voorkomen. Evenals het ebola-gebeuren; op zich is besmetting voorkomen heel simpel: goed en regelmatig handen wassen met zeep en water, contact met zieke mensen vermijden, gebieden waar Ebola is vermijden, ongepeld/ongewassen fruit eten vermijden en wild, rauw vlees is ook not done. Er is nog meer over te vertellen maar dat laat ik maar even. Ebola is niet het primaire risico wat ik ga lopen, maar wel goed dat er briefingen over zijn.

Trainingen: met kunst- en vliegwerk kan ik nu ook met mijn trainingen beginnen. De eerstvolgende 3-daagse training is in oktober. Dat red ik niet, want het is de bedoeling om eind september daar al te starten...... Kort dag hoor! Ik doe dus nu ook allerlei voorbereidingen tegelijk en in een afwijkende volgorde om de datum maar te halen. De ene dag denk ik: lukt makkelijk én de andere dag: haal ik nooit! En vervolgens zet ik mijn denken weer uit en ga gewoon weer door, zie wel of én wanneer het schip dan strandt.
Morgen schijn ik flink wat huiswerk te krijgen! Om dan vrijdag in een Skype-sessie van 9 tot 12 een 1 op 1 training te krijgen: Skills for Working in Development. De trainer is Wim, woont in Breda. Door het online te doen, hoeven we allebei niet naar Utrecht te komen. Benieuwd of dit in het Nederlands of Engels zal zijn. Dan maandag een training Participation and Facilitation Techniques with practice ? Working with colleagues – Relationship building, negotiating, communication. In Utrecht met 3 anderen die voor Randstad naar Tanzania en Oeganda gaan. En dan woensdagochtend nog een Health and Security briefing via Skype.
En woensdag start dan ook nog een online-training van 2 weken:?Development and VSO’s Theory of Change ?Understanding culture ?Power and Empowerment ?Good Governance and Anti-corruption. Veel leeswerk én opdrachten inleveren met een deadline, samen met anderen.

Keer op keer krijg ik de bevestiging dat VSO een zeer professionele organisatie is die niets aan het toeval over laat. Vooraf, tijdens én na aan alle kanten hele goede begeleiding! Er zijn allerlei teams (in Nederland, in Engeland én in Rwanda) die hun eigen deskundigheid hebben en voor je klaar staan.

Heb mijn TEFL even aan de kant gelegd: alle theorie heb ik geleerd en was net toe aan de eindtoets en het schrijven van een lesplan met achtergrond. Maar trek nu eerst maar even het sprintje voor Rwanda, wellicht daarna weer ruimte voor het TEFL-gebeuren.
En tussendoor loopt mijn werk nog 4-5 weken door, 4 dagen per week. Maar heb al gemerkt dat ik alle ruimte krijg om het allemaal te gaan halen. Ik zeg het nog maar een keer: bedankt collega's en AVES!

Maria gaat alvast de 3 Nederlanders die nu al in Rwanda zijn, mailen dat ik er aan kom. Zou heel leuk zijn als ik daar nu al contact mee kan leggen. En tijdens het typen van deze blog, krijg ik al het 1e berichtje terug van Gerjanne: Ja hoor, mail me maar! Dat ga ik zeker doen!

Oh ja, en de titel van deze blog: van Monique naar Cornelia.......? Het zou zó maar kunnen dat ik tijdens mijn Rwanda-periode Cornelia! moet gaan heten........ ehm, daar ben ik niet zó enthousiast over .......... Maria vertelt mij namelijk het verhaal dat instanties daar het nogal moeilijk vinden om te dealen met geboortenamen en roepnamen. Daar snappen ze helemaal niets van: op het paspoort, een heel belangrijk document!, staat Cornelia Maria. Dus hoezo zeg ik Monique tegen mezelf? Dat staat er toch niet!
Er is zelfs een ex-volunteer die familie én een notaris in moest schakelen in Nederland, om te bewijzen dat hij/zij toch echt anders genoemd wilde worden, maar wél dezelfde persoon was als degene die op het paspoort stond. En ja, het wordt allemaal heel anders als een notaris er even naar kijkt en een verklaring afgeeft. Wel met stempel natuurlijk!!
Hopelijk werkt mijn roepnaam in mijn voordeel: Monique is namelijk een Franse naam en Rwanda is van oorsprong Frans. Het zal ze waarschijnlijk daarom niet vreemd in de oren klinken, gok ik maar.
Over andere talen gesproken: ik moet ook de lokale taal leren spreken: het Kinyarwanda. En joepie!! Ook dit is een toontaal, pfff, net als het Thais. Maar ga natuurlijk mijn stinkende best doen, want de taal spreken, levert je nogal wat voordelen op in het sociale en dagelijkse leven. Er staat al een basiscursus in de trainingen van Rwanda: als alles echt geregeld is, ga ik toch proberen daar alvast naar te kijken. Maar weet ook dat ik in Rwanda ook taaltraining krijg, als het even lukt, wil ik daar echt wel wekelijks les in. Hoop dat die mogelijkheid er is in mijn district.
Overigens, officieel is de verklaring voor het overschakelen naar Engels: ter bevordering van de integratie van het land in de Oost-Afrikaanse gemeenschap en de handelspositie met het westen. Maar onofficieel is de reden dat het huidige regime zich wil distantiëren van Franse invloeden omdat de Franse regering het Hutu-regime steunde in de tijd van de genocide. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

In het kader van mijn Rwanda-weetjes rubriek, deel ik met jullie ook nog even het verhaal van de vlag van Rwanda (zie foto's).
De huidige vlag van Rwanda is in gebruik sinds 25 oktober 2001. De reden dat er een nieuwe vlag aangenomen werd, was dat de Rwandese regering wilde dat de bevolking zich zou concentreren op de toekomst en niet op het verleden van geweld tussen de bevolkingsgroepen, het hetgeen geleid heeft tot de Rwandese genocide van 1994. Om diezelfde reden werden het volkslied en het wapen van het land veranderd. De vorige vlag (en dan voornamelijk de kleuren rood en zwart) zouden teveel aan donkere tijden herinneren.
De huidige Rwandese vlag bestaat uit de kleuren blauw, geel en groen. Blauw staat voor hoop, geluk en vrede; geel voor de noodzaak van economische groei en groen staat voor de toekomstige voorspoed. De gele zon rechtsboven staat symbool voor de verlichting die eenheid zal brengen.
Vind ik dan weer een mooi, positief verhaal!

En voor wie het interessant vind om wat wat informatie te zien over de omstandigheden van verschillende volunteers van VSO nog een linkje: https://www.youtube.com/watch?time_continue=424&v=_C3cSXAPs6E.

Tot snel!

3x = scheepsrecht?

Er zijn weer 2 weken voorbij, Gregory (Rwanda) is terug van vakantie en heeft op zijn 1e werkdag meteen weer actie ondernomen. Let op..... ik heb dus gister voor de 3e keer (hihi) een kopie van mijn paspoort opgestuurd naar Rwanda....... Ha! Zo blij dat ik een Stier ben...... koppig en vasthoudend ....

Na vorige week nog anderhalve dag op school gewerkt te hebben, viel ik daarna even uit de flow. Gewoon omdat ik in de wachtstand zit en niet weet wanneer ik iets te horen krijg en wat het antwoord dan zal zijn. Want het kan nog steeds gewoon niet lukken, ook al heb ik er voor mijn gevoel alles aan gedaan om het te laten slagen.

Maar de knop ook weer omgezet en dus nu al weer een paar dagen bezig met de studie Teaching English as a foreign language. Waar ik de eerste dagen alles hardop aan het lezen was (is natuurlijk allemaal in het Engels), merk ik dat ik het nu gewoon kan lezen en dat het dan ook binnen komt. Aantekeningen maken doe ik ook in het Engels, grappig om te merken dat het op een gegeven moment een 2e natuur aan het worden is.

En samen met Ilse het huisje aan het opknappen zodat zij er straks een jaartje goed bij zit zonder dat iets stukgaat omdat het al te veel jaartjes heeft gedraaid: nieuwe apparatuur in de keuken, woonkamer verven, nieuwe kasten boven (want mijn boeken en materialen moeten nu hier een plekje i.p.v. op school).

Veel mensen vragen mij of Rwanda wel een veilig land is. Deze vraag heeft natuurlijk te maken met de genocide van 1994, waarbij naar schatting 500.000 tot 1 miljoen Hutu’s en Tutsi’s (70% vd toenmalige totale bevolking) in een periode van 100 dagen zijn vermoord.

Mijn antwoord is dan dat juist door deze verschrikkelijke gebeurtenis Rwanda nu het meest veiligste Afrikaanse land schijnt te zijn. De rebellenleider die er toen voor heeft gezorgd dat de genocide stopte, is sinds 2000 president van dit land: Paul Kagame. Ik weet dat ik straks tijdens de in-country training daar uitgebreid te horen zal krijgen over de genocide en de gevolgen daarvan voor het huidige Rwanda. Het wordt zeker niet beschouwd als niet gebeurd en praten we niet meer over.
En ja, het grensgebied met Burundi is onrustig én er wordt van alles gedaan om de uitbraak van ebola in Congo niet in Rwanda te laten komen. Maar elk land heeft zijn eigen risico's, zelfs Nederland heeft tegenwoordig een risico in verband met terrorisme.
Maar in het dagelijkse leven merk je daar niet veel van én probeer je zoveel mogelijk met gezond verstand je eigen keuze te maken om ergens wel of niet te zijn of iets wel of niet te doen. En meer kun je niet doen, behalve dan het leven leven! Live life!

Toevallig kwam ik vandaag een bericht tegen van HumansDimensions waarin een Rwandese inwoner zijn mening geeft over de hulpverlening van de westerse wereld in die tijd. Jitske Kramer is een cultureel antropologe die de wereld rondreist om te leren van traditionele healers, leiders, verrassende innovators en willekeurige voorbijgangers. Sinds zij op een studiedag van Aves een lezing gaf over diversiteit en inclusie ben ik haar gaan volgen en heb o.a. Deep Democracy van haar gelezen: de wijsheid van de minderheid. Heel inspirerend.
Het bericht dat ik vandaag tegenkwam, raakte me omdat het iets zegt over de veerkracht van een bevolking die haar eigen manier van omgaan met een gebeurtenis als de genocide heeft.

The Rwandan prescription for Depression: Sun, drum, dance, community. “We had a lot of trouble with western mental health workers who came here immediately after the genocide and we had to ask some of them to leave. They came and their practice did not involve being outside in the sun where you begin to feel better, there was no music or drumming to get your blood flowing again, there was no sense that everyone had taken the day off so that the entire community could come together to try to lift you up and bring you back to joy, there was no acknowledgement of the depression as something invasive and external that could actually be cast out again. .” ~A Rwandan talking to a western writer, Andrew Solomon, about his experience with western mental health and depression. (source: underthebluedoor)

Zie de link: https://www.instagram.com/p/B0QGzMsA4r6/?igshid=i641yimmrfwj&fbclid=IwAR15iTFTA5ATlO664FU3deTsPQqgNW-JlVyCuKljOFGUCaSotqCgJJpAyDY voor de geweldige bijhorende foto! (kan helaas geen foto's in mijn berichten zetten).

Ik laat weer van me horen!

Update Rwanda

Allereerst iedereen ontzettend bedankt voor alle reacties, via deze blog, via Whatsapp of in de wandelgangen.
Even leuk om te delen: een aanbod van een ouder om, mocht ik om de één of andere reden straks of later niet in mijn eigen huis terecht kunnen, bij hun te komen bivakkeren. Mijn antwoord ontlokt later paniek bij haar dochter thuis. "Mama, hoe kan je dat nu zeggen? Straks moet ik thuis ook nog leren!" Haha, nee hoor, Katja, maak je maar geen zorgen!
Het is zeker weten heel gezellig bij jullie thuis en als ik kom, kom ik voor de gezelligheid. Leren doe je op school!

Helaas heb ik niet nog meer zekerheid dan in mijn vorige verhaal, maar voel toch even de behoefte om weer wat weg te schrijven.
Nadat ik op verzoek van Gloria (Rwanda) mijn CV heb aangepast en ondertekend heb gemaild, evenals een kopie van mijn paspoort, met spoed!, blijft het vervolgens twee weken stil. Op een mailtje van Gregory (Rwanda) na, die me een week later verzocht om mijn CV aan te passen en naar hem op te sturen zodat hij deze even kon bekijken............... Ehm, Gregory? Je loopt achter, Communicatieproblemen? Eerste voorbeeld van bureaucratie? Ook hij wilde dit graag zo snel mogelijk.
Heb hem gemaild dat ik een week eerder al documenten had verstuurd naar Gloria en dat ik ervan uitging dat ze daar dus nu ook zijn. En mocht dat niet zo zijn, dan graag weer een berichtje, want ik stuur ze met alle liefde nog een keer.
Vervolgens...... weer doodse stilte.

En bij mij gaat het kriebelen en krijg ik een wat onbestemd, onrustig gevoel.
Ondanks alle hectiek van het afsluiten van het schooljaar en geloof me, het is 2 weken lang megadruk! Met gezinsviering, afscheid van directeur, liedjes instuderen en dirigeren, toneelstukje spelen, verkleedpartijtjes, schoolreisje naar Kameleondorp (dus beide films met de kids nog eens bekeken), nog weer afscheid van andere collega's, rapporten schrijven, rapporten bespreken, alle voetbalwedstrijden van de Leeuwinnen volgen, alle administratie op orde maken, musical van groep 8 bekijken, afscheidsavond van groep 8, overdracht naar nieuwe collega's, nog weer een afscheidsetentje van de directeur, lokaal en materiaal op orde maken én puinruimen omdat ik alles achter ga laten...... wil ik toch ook graag weten waar ik aan toe ben. Ga ik wel of niet naar Rwanda en wanneer zal dat dan zijn?

Hoe gaat mijn zomervakantie eruit zien? Weken van regelen? Want er ligt een lange waslijst klaar met alles wat dan nog geregeld moet worden en geloof me nog maar een keer, ook dat is heel veel. Studeren, trainingen bij wonen, beetje conditie nog opbouwen, medische keuring, pensioen, verzekeringen etc. etc.
Of kan ik er ook nog even tussenuit? Wat me ook wel weer even lekker lijkt, om bij te tanken voordat ik toch nog weer moet werken in Nederland, wachtend op vertrek. Bij deze gedachte moet ik Thailand ver weg duwen, want tjonge, ik heb gewoon heimwee!!
Dan wordt het waarschijnlijk een weekje Waddeneilanden of paar dagen citytrip: Amsterdam of Rotterdam....

Dus, vandaag er toch nog maar een mailtje aan besteed. Richting Heidi, de recruiter van VSO Nederland.
Met de boodschap dat ik wat onrustig word, en hoe het ermee staat.

Antwoord van Heidi: de documenten zouden nu moeten liggen bij de Education Board ter goedkeuring. Ze vraagt het even na en ontdekt dan dat Gregory t/m 19 juli op vakantie is. Dus is ze nu op zoek naar zijn vervanger. Heeft ook gevraagd hoeveelweken!het normaal gesproken duurt voordat er goedkeuring is.Weken! Ik heb nu al meteen in mijn hoofd dat 1 oktober dan ook vast geen haalbare datum is........
Verder gaat ze zelf vanaf donderdag ook 3 weken op vakantie, maar collega's gaan het verder overnemen.
Oh ja, en de training is 9, 10 en 11 augustus in de UK, zegt ze.

Oeps, dat is even schakelen. Betekent dat dan dat ik in plaats van naar het altijd gezellige Brabantse Boxtel nu naar Londen moet?
Haha, dat vind ik ergens een grotere uitdaging dan naar Bangkok, Arusha of Kigali vliegen.
Maar ok, wat moet....... dat moet.......

En verder heb ik een Nederlandse blog ontdekt van Roosanne die sinds oktober 2018 in Rwanda het project draait waar ik ook zal gaan werken. Zij heeft een paar leuke filmpjes van het project gepost die ik, voor de belangstellenden, onder deze blog zet. Om een indruk te krijgen.
Vanuit haar blog begrijp ik dat ze in oktober is gestart, na een maand pas een huis had met als extraatje een kakkerlakkenplaag, in plaats van Powerpoint presentatie maakt op rijstzakken én pas in maart echt met het project is gestart...... Oei, dat is 4 maanden later...... Haar laatste bericht is van maart 2019, ik hoop dat ik contact met haar kan krijgen om te horen hoe het er dan nu voor staat en hoe haar ervaringen zijn.
Van de door haar gedeelde filmpjes word ik ook weer heel enthousiast......!

Ben benieuwd wat jullie daar van vinden.

Over de werkwijze van VSO:https://youtu.be/uGE2cayHvEQ
Over het Building Foundation Learning Project:https://youtu.be/K-jrFJh7oYU
En over Strenghtening Education in Rwanda:https://youtu.be/eNKnxTkuJyg

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Monique