Week 1: training - cultuur - ontmoetingen

Een andere vorm van bloggen! Er gebeurt van alles, had het al elke dag weggetikt op mijn telefoon, maar dat worden wel hélé lange verhalen! Heb bedacht dat ik het ga wegschrijven in rubrieken, zodat een ieder kan lezen wat hem interesseert. Hoor graag wat jullie er van vinden.

Werk/onderwijs
De afgelopen dagen stonden in het teken van korte én lange (pfff) sessies door verschillende mensen van de VSO-staf. Wel leuk om met ieder even individueel te kunnen zitten. En ook wel goed om per onderdeel nog meer info te krijgen: het concept van Building Learning Foundations, financiën, hygiëne en gezondheid, veiligheid en transport, monitoring en evaluatie, safe-quarding en child protection en ik vergeet er vast ook nog een paar. Ik moet in mijn huis een voorraad aanleggen voor 1-2 weken van water en voedsel, voor het geval dat. Telefoon 24/7 aan om altijd bereikbaar te zijn en zorgen voor opgeladen powerbanks voor het geval de stroom uitvalt. In elk district zijn er safehouses waar je bij emergencys zoals natuurgeweld of onrust naar toe moet. Niet schrikken; dit is in alle landen waar VSO werkt standaardprocedure.
Verrassing! Ik blijk 90 scholen onder me te hebben! En eigenlijk is het de bedoeling dat je ze allemaal ook bezoekt; dat kost me minstens 3 maanden om ze 1 keer te zien. Maar wellicht zitten ze dicht bij elkaar en kan ik er een paar op 1 dag doen? Het team wat ik moet aansturen, zijn er waarschijnlijk 6, zij hebben allemaal 15 scholen waar ze teachers trainen. Heb ook al begrepen dat er veel meetings zijn die 'very important' zijn. Als ambassadeur van VSO moet je het visitekaartje zijn en dat betekent veel belangrijke mensen ontmoeten, zoals de minister van Onderwijs.
Heb voordat ik wegging al gevraagd of ik eerst een paar dagen kan mee lopen met een andere DTA. Uitgelegd dat me dat waarschijnlijk veel tijd gaat besparen en dus sneller doorheb hoe het werkt. Is goed opgepakt, bij mijn eindgesprek komt de countrymanager er al op terug. Nu kijken of het ook echt uitgevoerd kan worden. Ik begin in een rustige tijd: half november zijn examens en gaan de scholen dicht tot januari. Dat geeft mij hopelijk de gelegenheid om o.a. Gerjanne (10 uur reizen) te bezoeken en misschien wat te reizen. En volgens mij krijg ik in die periode ook zelf weer trainingen, o.a. over inclusief onderwijs.
De afgelopen dagen zijn er in mijn hotel interviews gehouden om nieuwe nationale volunteers te werven. Het BLF-project heeft een verlenging gekregen (inclusief onderwijs) en dus zijn er nieuwe mensen nodig. Het is volle bak! Ze willen er 60 in een vacaturebank hebben én er zijn er meer dan 200 die willen. Er is geen voorselectie, al deze mensen krijgen een interview! Heb het assessment gezien, 8 kantjes met vragen, die in een persoonlijk gesprek worden besproken. Tijdrovend, hoor! Starten 's ochtends al om 08.00 uur, terwijl ik op mijn VSO-auto zit te wachten en zitten tot 's avonds 20.00 uur nog steeds in de tuin te interviewen. Het is me een raadsel hoe ze de selectie gaan maken: het is namelijk niet de bedoeling dat je antwoorden geeft, die out-of-the-box zijn, je moet wel de verwachte antwoorden produceren en dat doen ze dan ook. Louise en ik hebben vanmorgen bij het ontbijt één van de managers (Theophile) uitgedaagd om in het interview wel een creatieve vraag te stellen. Wat kun je doen met 10 stenen? Louise weet namelijk dat Rwandezen dan zeggen: stapelen. Verder komen ze niet. Om zich te laten overtuigen, vraagt Theophile of ik wel meer mogelijkheden weet: ik kom er op zo'n 10. Hij is stomverbaasd. Louise benadrukt dat er creatieve denkers nodig zijn. Dat is echt niet de cultuur hier. Er wordt alleen verteld wat je moet weten óf moet doen. Zelfinitiatief, zelf ontdekken, spelend leren, fouten mogen maken en oplossingen zoeken is nog steeds 'not done'. Executieve functies zijn hier nauwelijks ontwikkeld. Deze verandering gaat vast nog 1 of misschien wel 2 generaties duren.
Terwijl ik wacht op mijn VSO auto komen er allemaal VSO mensen binnenlopen. Ze weten allemaal wie ik ben, geven me een hand en begroeten me enthousiast. Ik heb de grootste moeite om ze te plaatsen, heb al zoveel mensen gezien.
Mijn trainingsweek wordt afgesloten met een eindgesprek met Philbert, de country manager. Hoe heb ik het gevonden, heb ik iets gemist, heb ik nog vragen? En ja, die heb ik. Ik heb nog geen VSO-card (nodig ter identificatie o.a. voor het ziekenhuis), simkaart, bankaccount, helm en waterfilter. Maar misschien komt dat pas volgende week? Zijn blik wordt wat donker, Aimable aan de overkant van de tafel wordt verzocht Theo te bellen en die komt gelijk opdraven met een notitieblok. Ik zie al dat hij op zijn hoede is. Philbert vraagt hem eerst of alles voor mij geregeld is, dan volgt een gesprek in het Kinyarwanda…… en vervolgens van alle kanten actie.
Theo en Albertine moeten gelijk aan de slag, Pascale moet met mij naar een fotograaf rijden, de helm moet uit de opslag in Kigali worden gehaald, bankpapieren worden uitgedraaid en die moet ik in het weekend invullen, aanvraag sim-card wordt gestart. Niemand is blij omdat het laat op de vrijdagmiddag is. Maar ik ben wel blij dat Philbert dit nu nog geregeld wil hebben!

Wonen/dagelijkse leven
Louise woont in mijn toekomstige woonplaats Kabarore. Een huis delen is niet gebruikelijk. Ze vertelt dat ik een groot huis krijg waarschijnlijk omdat in grote huizen elektriciteit en water beter geregeld zijn. Zelf heeft ze een huis met 3 slaapkamers, badkamer, woonkamer en "keuken". Keuken is gewoon een kamer waar je je kooktoestel en waterfilter neer zet en dat noem je dan de keuken. Het heeft geen kranen of gootsteen. Water moet uit de badkamer komen of van buiten. De inrichting is verder heel summier: 1 bed, eettafel met 3 stoelen, een woonkamer stoel, salontafel een boekenkastje, een tafel in de keuken (hoop ik, als aanrecht). Elektriciteit en water moet ik per maand zelf inkopen.
Met Theo ga ik vast wat inkopen doen. Heb in cash mijn 1e maandvergoeding gekregen (218000 Rwfr) en shopping money voor het huis (120000 Rwfr). Omrekenen is makkelijk, je haalt de laatste 3 nullen er af en dan heb je euro's. Helaas is het grootste briefgeld hier 5000 Rwfr. Ik heb dus echt een gigantische bundel aan briefjes gekregen! Berg het op verschillende plekken in mijn tas op. Ik ga beddengoed en wat keukeninrichting aanschaffen. De rest doe ik wel in Kabarore, daar is het goedkoper, op advies van Louise. Theo gaat mee, pik hem om 15.10 uur op met mijn driver en dan vertelt hij dat hij om 16.00 uur een meeting heeft met de countrymanager.... Mijn conclusie: ok, dan moeten we even snel. Zijn conclusie; nee hoor, ik ga met je mee en ga weg als het tijd is. Nou, dat dacht ik niet!! Ooit gewinkeld in Afrika? Grote shoppingmal: eerst moet je door een poortje en je tas door de scanner. Vervolgens naar de juiste afdeling en daar lever je je tas in. Die gaat in een kluisje en je krijgt de sleutel mee. Ik jaag Theo door de winkel, terwijl hij van alles aan mij vraagt: wil je dit? wil je dat? Nee, ik wil gewoon wat er op mijn lijstje staat! Maar soms heeft hij toch goede ideeën: wasteiltjes voor mijn was, spons voor de afwas, peper- en zoutvaatje, een bezem. Vervolgens naar de kassa: het hele gebeuren kost me 154147 Rwfr. Vervolgens gestuntel met al die briefjes! Had 100000 in mijn portemonnee gestopt, is dus niet genoeg. De bundel uit mijn telefoonhoesje erbij, nog niet genoeg. Vervolgens mijn tas uit de kluis, briefjes uit mijn brillenkoker. Voel me een behoorlijke kluns. Betalen, krijgt een kassabon in twee voud, dan doe je 5 stappen, je geeft 1 kassabon aan de inpakkers die vervolgens alles gaan controleren aan de hand van de bon. Je krijgt de bon weer terug, alles gaat in een grote doos die wordt afgeplakt met tape en dan op het hoofd van 1 van de jongens mee naar buiten naar de pick-up.
Het is best een grote doos en ik vraag me hardop af of die mee moet naar mijn hotelkamer. Theo bedenkt dat hij wel in de pickup kan blijven tot maandag. Bij de auto zegt Augustin, de driver, dat het niet kan, want hij moet er nog 3 dagen mensen mee vervoeren. Dus gaat hij mee naar het hotel waar hij dan wel in de opslag kan. Ondertussen gooien we Theo eruit die met een motorcycle naar kantoor vertrekt (het is dan 16.20 uur). Bij het hotel zegt het personeel dat het niet in de opslag kan (of die is er niet) en of het op mijn hotelkamer kan. Haha, ja joh, zet maar neer. Was ook een domme vraag!

Ontmoetingen/mensen
Verschillende drivers gehad met verschillende verhalen: Alexis, lange rustige stille man en de vaste driver van kantoor. Safari, driver van het project van Gerjanne en Louise; als hij je komt halen, bromt hij: Office, we go! Is net zo breed als hij lang is, bijna vierkant en echt een brombeer. Maar stopt bij elk zebrapad om voetgangers over te laten steken (geen voetgangerslichten hier). Toetert als ze niet opletten en gebaart: hup, oversteken! Geeft vaak voorrang aan andere auto's en dat levert hem een opgestoken duim op. Brombeer met een klein hartje, denk ik dan. Augustin is een vrolijke jonge jongen en de driver van BLF voor mijn district, praat heel goed Engels. Af en toe wordt er personeel achter hun bureau vandaan gehaald (omdat ze me zijn vergeten..... en ik Theo dan bel) en die moeten dan in hun eigen auto mij ophalen.
Pascale is gister achter zijn bureau vandaan getrokken om mij naar de fotograaf te rijden (die er niet was en dus heb ik maar een pasfoto afgegeven). Hij komt van Congo en heeft dus al zijn onderwijs in het Frans gehad. Engels praten is lastig voor hem. Dus doen we het als volgt: hij praat Frans en ik Engels. Zo begrijpen we elkaar en kunnen we toch praten.

Andere internationale volunteers: Gerjanne en Louise zitten bij een andere project van VSO en zijn deze week in mijn hotel voor trainingen. Ik had van tevoren al contact met ze. Zij hebben beiden een niet zo'n vlekkeloze start gehad en zijn dan ook heel blij dat het bij mij tot nu toe best goed verloopt. Hebben al veel ervaringen uitgewisseld, erg leuk! Het is nu zaterdag en zijn ook nu nog steeds bezig met training geven in de zaal onder mijn werkplek. Ik hoor af en toe geklap, veel zingen en lachen (Vader Jacob in het Frans o.a.) Mocht het vandaag niet af zijn, dan moeten ze morgen ook nog. Gerjanne is al 2 weken van huis voor meetingen en trainingen en Louise 1 week. Gewerkte dagen in het weekend compenseren ze wel op een ander moment, goed om te horen.
Louise komt uit de UK en vertrekt eind december. Haar drive: ze kan met haar pensioen niet rondkomen in Engeland en is dus op zoek naar een goedkoper land om in te leven. Ze ziet dit als tussenstap, uitvinden waar ze zou willen wonen. Doet nu het project van VSO op het gebied van spelend leren en vroege educatie. Maar is ook speltherapeut en wil hierna door om getraumatiseerde kinderen in vluchtelingenkampen te helpen. Heeft lijntjes uitstaan naar Myanmar en Ethiopië. Gerjanne is hier al 3 jaar en wil, als het kan, zeker nog niet weg. Is, zeker het 1e jaar, tegen veel dingen aangelopen, veel frustraties door het cultuurverschil, maar Rwanda is een prachtig land, zegt ze. Door alles wat ze allemaal vertelt, is het me wel duidelijk dat ze hier nu helemaal op haar plek zit. Ze heeft allerlei lijntjes uitgezet om toch op de één of andere manier hier te blijven wonen én werken. Ik heb het gevoel dat dat ook zeker gaat lukken.

En ik lever het pakketje van Jean-Claude af aan zijn vriend Noël. Heb hem gevraagd naar het hotel te komen om het op te halen. Leuk gesprek! Zij kennen elkaar al 27 jaar uit hun studietijd. Of ik iets mee terug wil nemen voor Jean-Claude? Ehm ja, maar ik blijf hier een jaar! Leg uit wat mijn doel hier is. Noël is landbouwadviseur en regelmatig in het district boven mij. We spreken af contact te houden: wellicht is er gelegenheid om op bezoek te komen in Gatsibo en hij gaat me een keer rondleiden in Kigali. Leuk!
Ik moet hier regelmatig zijn, heb ik al door.

Taal- cultuur-historie
Heb mijn eerste lessen Kinyarwanda gehad, tot grote verbazing van Louise en Gerjanne. Die hebben dat niet gehad. Ik denk dat het feit dat dit BLF project al langer loopt én groter is, in mijn voordeel is. De kinderziektes zijn er uit.
Mijn 1e les ging over begroetingen, Valenz is mijn leraar en komt van buiten VSO. De 2e dag moet ik lang op hem wachten. Ik heb tussen alle sessies door, met pijn en moeite, er 5 woordjes in weten te stampen...… Uiteindelijk komt hij niet opdagen tot groot ongenoegen van kantoor. Gisteren mijn laatste les: het lukt om de gemiste les én de les van vandaag er door te krijgen. In een uurtje. Ik zet zelf het tempo erin en kap het na 1 uurtje ook weer af. Anders blijft hij maar in herhaling vallen.
Maar hij leert me hoe ik een taxi kan nemen en legt het systeem van tellen uit.
En heb een dealtje met de jonge ober van het hotel: ik leer hem Nederlands en hij mij Kinyarwanda. Top joch: komt regelmatig checken of ik nog iets moet eten/drinken.

Donderdag was mijn bezoek aan het Kigali Genocide Memorial centre: a place for remembrance and learning. Wat een indrukwekkende plek! Om stil van te worden, sta regelmatig met tranen in mijn ogen. En ik zie af en toe ook bij andere bezoekers tranen rollen. Massagraven (hier zijn 250.000 mensen begraven), gedenktuinen, foto-exposities, gedenkkamers. De kinderkamers aan het eind halen me bijna onderuit...….. Wel fijn om in mijn eigen tempo met een audiotour in het Nederlands dit te bezoeken. Zoveel respect voor de Rwandese bevolking van nu, die ondanks alle trauma's het leven weer willen oppakken en in staat zijn om die mensen die hun ouders, opa's en oma's, broertjes en zusjes hebben vermoord, te vergeven. De jonge mensen waar ik mee ga werken, dragen allemaal de gevolgen van de genocide met zich mee. Wat een kracht!
Voor wie mee meer wil weten: www.kgm.rc. Ik koop in de shop nog een boek met verhalen over hoe nabestaanden omgaan met de gevolgen van de genocide: verhalen van hoop en verzoening. De Ubumuntu Humanity pin (zie de foto's) krijgt een plekje op mijn werkrugzak.

Kigali is de hoofdstad van Rwanda en het economische en bestuurlijke centrum van het land. Kigali is op enkele heuvels gebouwd en heeft nu ruim 2,5 miljoen inwoners. Kigali is opgebouwd rond vier geografische centra, die overeenkomen met voormalige dorpen Nyarugenge, Kanombe, Mutamba en Butamwa. Vanaf mijn werkplek in het hotel, heel fijn zo'n buitenkantoor!, kan ik, zo ver als ik kan kijken, 3 grote heuvels zien. Tot op de top van die heuvels zijn de huizen gebouwd.
De stad is megagroot, schoon en mooi aangelegd met grote rotondes, goede wegen en veel groen. Overal lopen mensen, vaak hand in hand. Dat betekent vriendschap; zowel jongens als meiden doen dit. Een koppel zal niet in hand in hand lopen. Veel kinderen in schooluniformen. Om bij mijn hotel te komen, moet je van een hoofdweg af. Dan kom je in een achterbuurt, althans zo doet het aan: kleine, slecht onderhouden winkeltjes en barretjes, een weg die bestaat uit rode aarde en flinke gaten. En dan na 700 meter ga je een hoek om en daar staat dan Hotel Lebanon. Een oase in dit stukje stad. Met prachtige uitzichten van de verschillende terrassen.

Vooruitblik
Heb het weekend vrij en blijf eerst maar eens in het hotel. Heb gezelschap met het eten van Louise en Gerjanne. Met name met Gerjanne kan ik hele gesprekken voeren, echt leuk. Morgen maar eens een poging wagen om mijn TEFL-cursus af te ronden. Ik moet alleen nog een lesplan met bijlagen inleveren. Tijdens het typen van deze blog kreeg ik al een mailtje van I-to-I Tefl hoe het ermee staat. Het zou zonde zijn om dit nu niet af te maken, na mijn hele zomervakantie ermee bezig geweest te zijn.

Maandag vertrek naar Gatsibo: huis "uitkiezen", zorgen dat ik een voorraad eten en drinken aanleg, leren hoe ik met mijn waterfilter om moet gaan en mijn gascoocker (en in noodgevallen moet het op een kolenstoof!). VSO field-office in Kayonze bezoeken (is weer een ander district) en vrijdag in ieder geval een grote meeting in het Akagera Hotel, in Kabarore, wat volgens mij uitzicht heeft op het Nationale Park Akegara. Inderdaad, Gerjanne, prachtig land!

Wie nog meer wil lezen over BLF; laatste persbericht van VSO over het project:
https://www.vsointernational.org/fighting-poverty/where-we-fight-poverty/rwanda/building-learning-foundations
(even kopiëren en plakken).

Noot:
The views expressed in this blog are the author's own and do not necessarily reflect those of VSO.

Interview met/voor VSO Community

VSO gaat me volgen gedurende dit jaar. Voor vertrek telefonisch interview met Bert Vos gehad.Over een aantal weken het vervolg. Wordt gepubliceerd op de VSO community website. Ik deel de link zodat jullie het ook kunnen volgen. Het interview is wel in het Engels.

https://community.vso.nl/news/monique-spijk-from-the-polder-to-rwanda/

Rwanda-Kigali

Laatste avondje: samen eten, samen inpakken, samen Expeditie Robinson kijken: lukt ook via de laptop op het bed waar alles uitgestald ligt. Wegen, te zwaar, boeken overpakken, wegen nog te zwaar, gooi er wel wat zaken uit, uiteindelijk lijkt het goed. Laatste zaken op de laptop, de rest doet Marloes. Iedereen moet naar bed, moeten vroeg op.

Dagje reizen: half vijf wakker, gedoezeld, half zes er uit, koffie zetten, aankleden. Ondertussen wordt de rest ook wakker (ik heb beter geslapen dan de rest, hoor ik) en komt in actie. Iets na half zeven zitten we in de auto, goed zo. Schoonzoon Bart rijdt in een streep naar Amsterdam. Geen echte files ondanks de ochtendspits en wegwerkzaamheden. Mooi op tijd om bagage te droppen. Dat gaat iets minder soepel: andere weegschaal, denk ik?. 600 gram te veel in de koffer.... dus overpakken van koffer naar backpack, want het bagagegeval accepteert nu mijn koffer niet......backpack 2 kilo! te zwaar...... weer overpakken(heel fijn dat de hele rij gezellig in mijn koffer kan kijken). Maar dan klopt het...... beide zijn nu 23 kilo.

Dan terug naar de kids die gezessen staan te wachten. Blij dat iedereen mee kon, aanhang mede voor de emotionele backup. Samen nog even koffiedrinken. Dan toch maar de laatste knuffels en tranen.....tot over een jaar. Dag 1 van de 365 is al begonnen, gewoon dag voor dag afkruisen, kom je vanzelf bij de 365. Of terug tellen werkt misschien nog beter?

De rest gaat soepel, zit al vlot bij mijn gate.

De vliegreis is niets bijzonders, hebben vertraging van 20 minuten. Om 17.30 uur is het al donker, dat doet raar aan.

Theogene staat te wachten met een rood en witte sjaal om zodat ik hem kan herkennen. Ik was al zo benieuwd wat een “ red and white carf” zou zijn.

Klein overzichtelijk vliegveld, moest wel heel lang wachten op mijn bagage maar gelukkig zat het bij de laatste 10 koffers, pff. Inchecken in het hotel en dan nog even buiten koffiedrinken met Theo.

Prima geslapen,koude douche!, opgepikt door een VSO auto en nu de hele week in training op kantoor, elke dag van 08.00 tot 17.00 uur. Individuele training, ben de enige international volunteer die is aangekomen. Vind het prima, al indrukken genoeg.

BLF programma met Special Educational Needs als pilot, alles over veiligheid, de cultuur, elke dag taaltraining (hoor nog veel Franse invloeden) monitoring en evaluatie, financiën regelen, formulieren invullen, Kigali tour,shopping and Genocide memorial visit, gezondheid, planning van meetings, corruptie, kinderbescherming, het dagelijkse leven. Dacht dat ik ook zou gaan kijken in Gatsibo district, maar zie het niet op mijn programma staan, dus wacht ik dat maar af. Hoor later dat ik maandag richting Gatsibo ga.... weet niet of dat voor 1 dagje is, maar dat merk ik vanzelf.

De stad doet op zich niet vreemd aan: het helpt dat ik al eerder in Afrika ben geweest(Zambia en Tanzania). De stad is wel mooier en schoner dan Arusha, heel groot, alles op heuvels gebouwd, uitzichten!, relaxt sfeertje. Op de terugweg is dat anders...... er is een wedstrijd geweest (football?)en het is ontzettend druk. Alexis moet omrijden, kost ons een half uur.

Volgepropt met informatie door allerlei verschillende mensen en woorden en zinnen in het Kinyarwandaans heb ik nu een zwaar hoofd.

Nu lekker in de tuin van het hotel, dineren. Chicken tikka massala, ben benieuwd.

Moet vanavond nog studeren op de woordjes en zinnen, maar ik beloof niks..... gewoon slapen is ook ok.

Klaar mee! Niet klaar........ Klaar voor! Op naar Rwanda!

Toch nog wat weggeschreven.....

Zondagavond: nog een week voor vertrek. Het lijkt er op dat dit het laatste weekend nazomeren is voordat de herfst intreedt. Het is om 21.30 uur nog 21 graden! Net als ik met een wijntje nog even buiten wil zitten en wat wil gaan wegschrijven, begint het zacht te regenen. Jammer. Het begint steeds meer in te dalen: ik ga voor een jaar weg...... tussen de bedrijven door ben ik voortdurend bij mezelf aan het aftasten hoe dat voelt.

Er is geen twijfel en er zijn ook geen grote verwachtingen: ik heb me zo goed mogelijk voorbereid en ik stap er weer blanco in. Een nieuwe uitdaging, nieuwe mensen, nieuwe ervaringen.

Heb de afgelopen week met al mijn zintuigen de overgang van zomer naar herfst beleefd: de luchten ‘s morgens en ‘s avonds, de nevel boven de weilanden, de geur en het geluid van het rooien op het land, de zachte temperatuur, het tikken van de regen. Hoop herinneringen die boven komen drijven.... maar ook klaar voor iets nieuws.

Hoop met al mijn zintuigen ook Rwanda te beleven!

Vul mijn dagen met nog een dagje Amsterdam bij Jasper en Sanne, regelen,interview voor VSO, spullen halen en tussendoor lunchen of koffiedrinken met goede reis wensers voor de ontspanning. Inmiddels merk ik ook dat ik steeds meer gespannen wordt....... logisch, maar voelt niet fijn.....

Wel fijn zijn de contacten die ik nu al heb in Rwanda: Sjanne, Maaike en Gerjanne. Ze reageren ook steeds snel op mijn vragen, heel fijn! En via Gerjanne ook in contact met Louise uit Engeland die in mijn district woont. Benieuwd hoe dicht bij elkaar. En die mij net nog een berichtje stuurt als support voor dit laatste weekend. Super leuk! En Minke, mijn voorgangster die haar ervaringen heeft gemaild en al veel foto’s heeft gestuurd. Fijn om ook al aan de achterblijvers te kunnen laten zien en om mijn eigen drive erin te houden! Want echt!!!Al dat geregel!! Daar ben ik nu wel een keertje KLAAR MEE! Alleen...... het is nog steeds NIET KLAAR: er plopt elke keer weer iets nieuws op, wat ook nog even moet......... ineens 4 opties voor mijn auto, een koffer die 2 cm te groot blijkt, toch nog maar een extra vrijwillige verzekering, gedoe met malariatabletten (die ik bijna vergat op te halen!), machtigingen, geld halen en nog aantal andere zaken. Dank aan Maria van VSO Nederland die met mij het overzicht houdt en super veel regelt via de mail en telefoon tot op het allerlaatste moment. ‘s Avonds om 11.00 uur nog mailen? Geen probleem. Skypecall met VSO Rwanda voor de laatste info, waar ik dan wel de hele middag voor in de wachtstand heb moeten staan. Had in een uurtje klaar kunnen zijn, maar ging in 2 stukken omdat de line manager er eerst niet bij was en daarna nog weer een uur later belde dan afgesproken. Maar.......was wel weer een gezellig gesprek. Murakaza neza! You are most welcome! Met, op de valreep, de emergency numbers van VSO Rwandaen het whatsapp nummer van Theogene die me bij het vliegveld moet oppikken op zak, ben ik er volgens mij wel KLAAR VOOR!!

Morgen de laatste kans om de laatste zaken nog te halen: heb ook echt het gevoel dat ik voor een jaar inkopen heb gedaan.....ben de laatste 2 weken in net zoveel winkels geweest als in de 2 jaar daarvoor! Auto stallen (dankBerry en Jannie), online nog de laatste zaken regelen.

En dan houdt het echt op: koffers definitief inpakken,zondag afsluitend avondje met familie, maandag vroeg vertrekken naar Schiphol, afscheid nemen met tranen, denk ik(aanhang gelukkig mee voor de emotionele ondersteuning van de achterblijvers) en dan de knop om: OP NAAR RWANDA........!!!!!

"Afscheid" met Afrikaanse ritmes én tot blogs uit Rwanda!

Het "afscheid" nemen, is begonnen. Ik vertaal het liever naar het toewensen van een goede reis en het opdoen van een hoop ervaringen in Rwanda. Iedereen die zegt, het gaat je goed, krijgt als antwoord: ik kom ook weer terug, he!
Daar twijfelen sommige aan en anderen komen me halen als het te lang duurt, zeggen ze. Leuk! Iedereen is welkom in Rwanda voor een bezoekje.

Zaterdagochtend maak ik een start met mijn assessment voor Teaching English as a Foreign Language. Dat is echt blijven liggen met alle andere voorbereidingen. Het 1e deel (weer een test!) gaat prima, ik moet 75% halen en ik haal 89%. Het vervolg is lastiger en dat lukt me de komende tijd niet, vrees ik. Het maken van een lesplan met een essay. Dat kost tijd. En ik heb nog 8 dagen om het af te ronden. Dus boek ik maar een verlenging van een maand en hoop ik dat ik dat wel ga halen.......

Ontvang weer wat brievenbuspakketjes en de pakketbezorger van PostNL zie ik weer met zijn armen vol uit zijn busje struikelen.... Ha, ik gooi de deur alvast open want aanbellen lukt natuurlijk niet. Vertel dat hij nog eventjes vol moet houden..... het is bijna allemaal binnen. Hij wil geen handtekeningen meer, dat gelooft hij nu wel..........
Ben alle pakketten aan het verzamelen op een bult, kan ik het straks allemaal in een keer afwerken.

Broer en schoonzus halen me op en met mijn moeder rijden we naar een hotel op de Veluwe. Lekker samen eten en bijkletsen én de gang uitlopen om je bed in te rollen. Om vervolgens 3 uur lang gewoon wakker te liggen terwijl je toch best moe bent! (ik had die Irish coffee aan het eind over moeten slaan......) Maar daarna lekker geslapen, heerlijk ontbijt en gelopen op de Veluwe metvolop zomer in de lucht en herfst op de grond in de vorm van paddestoelen en beukennootjes. Kadootje! Besloten dat we dit over een jaar gewoon weer doen.... Eenmaal thuis nog even lekker buiten in de tuin.... toch nog maar even bijtukken en dan krijg ik opdracht mee te komen met kids en aanhang...... in de auto ...... richting Almere eten en bowlen. Leuk hoor, lieverds!

En hoe neem je “afscheid” van collega’s waar je 10 jaar mee hebt gewerkt én lief en leed mee hebt gedeeld? Je werk kan nog zó leuk zijn, collega’s zijn voor mij zeker dé verbindende factor. Team Horizon staat voor collegialiteit, geborgenheid en verbondenheid. Voor je gedragen voelen bij ups én downs. Veel lachen, maar huilen mag ook. Je steeds blijven ontwikkelen, maar even stil staan kan ook als dat even nodig is. Je eigen talenten kunnen inzetten en waar jij geen talent voor hebt, springt je collega in. Hier kun je dus geen afscheid van nemen....... ga ik daarom ook niet doen..... gewoon ook allemaal in gedachten mee naar Rwanda ..... en bij terugkomst kom ik zeker weer op de koffie en de vrijmibo. In de tussentijd: Lieve collega’s, hou die teamgeest én de aandacht en zorg voor elkaar goed vast! En proost af en toe met elkaar, uit naam van mij, op elkaar en op oude én toekomstige collega’s.

En wat een supergave afscheidsmiddag! Eerst lekker broodje met de aanwezige collega’s en een toespraakje in het Frans. Ja, dat spreken ze daar ook inderdaad, dat moet ik nog beter oefenen, hoor! Taalgidsje gaat me vast helpen, Fred! Vervolgens moet ik mee naar een lokaal waar groep 8 klaar zit. En dan blijken er 30 djembé’s en een hele leuke Afrikaanse meneer uit Senegal de school ingesmokkeld te zijn! Hoe dan?! Met de groepen van de midden- en bovenbouw ben ik de hele middag Afrikaanse ritmes aan het trommelen. Genietende juf én kinderen! Tot slot zingt mijn groep van vorig jaar me in het Afrikaans toe om me een goede reis te wensen. Hilarisch moment als Moustafa 30 djembé’s in zijn auto weet te proppen voor de terugreis naar Groningen. Dan komen alle kids me nog een hand geven waarbij ik gefeliciteerd (haha) wordt met Rwanda (wat een heel lastig woord blijkt). Veel lieve briefjes en knuffels en veel kinderen zeggen: tot volgend jaar! Dat gaan we zien. Wens alle kids een fijne tijd op de Horizon! En dan nog handen, lieve woorden, kadootjes, giften voor VSO en knuffels van oud-collega’s, ouders én collega’s met een hapje én een drankje. Geen afscheid, he, maar tot ziens!

De komende anderhalve week staat in het teken van nog meer “ goede reis” wensen én de laatste voorbereidingen. Aankomstdatum 30 september in Kigali. Ik ga me daar nu verder op focussen, mijn volgende blog komt dan ook vanuit Rwanda...... Ergens in de maand oktober...... tot blogs!

P.S. Het blijkt dat er af en toe adressen uit mijn maillijst "vallen". Geen idee hoe dat kan, maar doe mij gerust een berichtje als je het idee hebt dat je niets meer ontvangt (en wel op de hoogte wil blijven). Overigens ben ik ook gewoon via mail, Facebook of Whatsapp bereikbaar, ook in Rwanda. Hou graag contact!

..........wat als ik het niet doe .........

Woensdag: 2 go’s binnen, de 3e lukt nog even niet. Het online trainingsprogramma wil me niet toelaten tot de test. Mail naar de e-moderator, mail naar Maria die weer mailt naar Grace ICT. Maar een oplossing krijg ik niet. Ik heb de hele dag al knallende koppijn, dus in die zin is het niet zo erg dat ik er nu even niet bij kan. Maar voel wel de druk dat het afgerond moet zijn, wat ook niet echt helpend is voor hoofdpijn. Hou een bankdag....iets anders lukt even niet....
VSO Nederland vraagt of ik tijdens mijn jaar in Rwanda af en toe een interview wil doen, zodat het in de publiciteit kan. Tuurlijk!

Donderdag: nog steeds koppijn. Werk afgezegd, sorry Aves! Was niet mijn plan om in mijn één na laatste werkweek ziek te zijn. Voor de buren is het gunstig: heb een mega-bestelling gedaan bij Bol.com, een jaarvoorraad aan toiletartikelen en andere zaken. En dat wordt in ongeveer 30 pakketjes geleverd de komende dagen.......... ik kan nu zelf steeds de voordeur open doen. Ga toch maar weer even achter de laptop proberen of ik nu bij de training kan. Niet dus......... maar dan ontdek ik een rood stipje bovenin en klik er op. Blijkt dat de beveiliging de test blokkeert! Ggrrr, dat had ik éérder kunnen zien... Dus hoppa, ik knutsel de beveiliging eraf (beetje ICT achtergrond heb ik gelukkig wel) en ja hoor! De test verschijnt keurig op mijn scherm. Vervolgens deze gemaakt en mijn reflectie op de hele training geschreven. Wat niet echt uit de verf komt omdat mijn hoofd niet mee wil doen. Kan dan ook niet echt de diepgang vinden en zeker niet in het Engels, maar kan het nu ook niet nog verder uitstellen. Dus, het komt er wat onsamenhangend uit maar ze doen het er maar mee.

En dan..... een flinke inzinking.......die zat er gisteren natuurlijk al: de training was pittig én confronterend en al het regelen, bestellen, gemail en gebel met belasting en verzekeringen van de laatste tijd wordt me ook echt even teveel. Ga ik dit echt doen?!!!!!! Alles achterlaten....... waarom wilde ik dit ook al weer.......? Wat als ik nu gewoon zeg: ik doe het niet........
Ik zég het ook echt: ik doe het gewoon niet, laat maar zitten, nergens voor nodig, kan alles gewoon blijven zoals het was ........... maar....... voel er niks bij.........

Vrijdag: Heb de mails en foto’s van Sjanne en Maaike er nog eens op nagelezen én bewust alle andere reacties van Rwanda-gangers teruggehaald in mijn gedachten. Om de drive weer terug te vinden. Dat lukt.....! Zou ook te gek zijn: ben er al een jaar mee bezig....... Met wegtrekkende koppijn, yes!, doe ik nog een dagje rustig aan. Beetje huishouden én de voordeur open doen. De gezichten van de bezorgers spreken boekdelen......... wat ben jij allemaal aan het doen?! Bestel nog de laatste zaken (hoop ik!) en rommel wat.

De komende week staat in het teken van “afscheid” nemen: broer/schoonzus hebben een nachtje weg geregeld, kids hebben iets??bekokstoofd en op het werk neem ik ook officieel “afscheid”. Wat mij betreft, is het “Afscheid” tussen aanhalingstekens, ik neem nooit afscheid, alles en iedereen gaat gewoon altijd mee........ dus ook naar Rwanda.......

Voorbereidingsweek 4: nog 3 Go’s te gaan

Woensdag: Opluchting! In het ziekenhuis wordt staar geconstateerd. Daar hoeft niet meteen iets aan te gebeuren; ik zie nog prima met mijn andere oog én met bril en heb verder nog geen klachten.
's Avonds merk ik pas dat het me meer dwars heeft gezeten dan ik zelf in de gaten had. Hou mezelf altijd voor dat je zorgen maken voordat je zeker weet wat er aan de hand is, geen zin heeft. En laat ik paniek en andere gevoelens niet echt naar boven komen.
Maar bij de online training merk ik dat ik met meer energie en motivatie de training doorloop: the criminal practice training. Hoop informatie over corruptie en fraude en wat je moet doen als je daar iets van merkt in je werk. 

Donderdag: De ochtend begint met een bezoekje aan de notaris die 2 hele mooie pakketjes maakt van mijn Engelse bachelor diploma van de PABO. Flink veel stempels en handtekeningen, een rood zegel en een mooi lint eraan. Als dat geen indruk maakt........
Dan door naar mijn stamschool, met de kids naar een voorstelling en de lessen draaien. En dan snel door de huisarts die me in 10 minuten goedkeurt. Top, heb ook geen medische geschiedenis, mijn bloeddruk is netjes, dus ook hij stempelt en tekent alles af.

Morgen alles inscannen en opsturen naar het medical team in Engeland. En hopelijk komt dan eindelijk de definitieve 'go' en kan de vlucht geboekt worden. Ik moet daar over 3 weken beginnen........ hoop daarvoor nog een paar dagen te kunnen ontspannen zodat ik niet het vliegtuig instuiter.
Voor nu even paar uurtjes ontspannen met een wijntje, pasta maken, en genieten van mijn warme douche. Dat doe ik nu even heel bewust; het is namelijk maar afwachten of ik daar wel warm water heb. Het kan zomaar zijn dat ik een douche heb met koud water. Nu weet ik dat het daar warm is en dus koud misschien wel prima is..... maar haren wassen met koud water heb ik wat twijfels over én warm water voelt echt heerlijk! Misschien kan ik af en toe een hotelletje of een guesthouse boeken om daar even van te genieten. Heb al een adresje in Kigala doorgestuurd gekregen: een Nederlandse ex-volunteer die daar een paar jaar in het onderwijs heeft gewerkt is nu met haar Rwandese partner een guesthouse gestart. 

Hier in Nederland kun je duidelijk de overgang van het seizoen merken, van zomer naar nazomer én herfst. De buitenlucht voelt en ruikt anders, het wordt vroeger donker, de lichten gaan sneller aan. Geeft ook weer een knus gevoel en ik word me steeds bewuster dat ik de seizoenen hier even niet zal meemaken. Er komt wat meer ruimte voor even daar bij stil staan, ook al is het geregel nog niet achter de rug. Moet nog steeds diverse checklisten af qua shoppen, verzekeringen én inpakken.
Dochter speurt Zalando af, schoonzoon gaat achter een laptop aan. Ik probeer te bedenken hoe ik mijn avonden daar zal gaan vullen: heb zelfs bedacht om mijn gitaar mee te nemen........ wel een heel gedoe met inchecken, maar misschien kom ik dan eindelijk eens aan het opnieuw oppakken van gitaarspelen toe. Zou wel leuk zijn! 

Vrijdag: dagje werken op mijn stamschool. Toch fijn als je de kinderen kent, de gesprekken met de collega's (ga jullie missen!) en de weg weet in de methodes en materialen. 's Avonds geprobeerd de medische formulieren te uploaden naar Engeland, grrr, lukt niet! Gemaild naar VSO en nu maar weer wachten op reactie. 

Zaterdag: op tijd boodschappen, jongste dochter viert morgen haar 20e verjaardag! Nieuwe bril gehaald en nog even naar de kapper. Benieuwd hoe dat gaat in Rwanda........ 's Middags weer volop in de training gedoken: the iceberg of culture, power and empowerment. Vond de volgende omschrijving over cultuurschok: een gevoel van ontworteling, soms zelfs van frustratie en verwerping, van opstand en angst; of op een positieve noot een staat van verwondering, van fascinatie (ga wel voor deze laatste). Kortom, een tegelijkertijd emotionele en intellectuele ervaring die voortkomt bij al wie in contact komt met het/de vreemde (Margalit Cohen-Emerique). Er zijn 5 fases: van honeymoon naar desintergratie (verwarring), reïntegratie (hier valt een keuzemoment in: terugkeren of oplossen, de autonomie-fase en als laatste de onafhaneklijkheidsfase. Goed om je er bewust van te zijn; zal ze ook vast allemaal moeten doorlopen, hopelijk duren die lastige fases niet te lang.  En dan als je fase 5 hebt ervaren, is er ook nog fase 6: de Reverse Culture Shock als je weer terugkeert naar je thuisland. Het hebben/ontwikkelen van culturele competenties helpt je en dan gaat het om je bewust zijn van het belang van communicatie, in staat zijn tot zelfkritiek (kennis van je eigen cultuur en de vooronderstellingen van je eigen denken en handelen), een teamspeler kunnen zijn, in staat zijn tot conflictbeheersing, geloven in het opzetten van partnerschap, je plan kunnen trekken, creatief en inventief kunnen zijn en out of the box denken. Heel pakket dus, ik ga gewoon mijn best doen. 

DHL bezorgt de medische zaken én ik shop op internet verder voor kleding en werk weer mijn checklisten verder af. Doe het voornamelijk nog op de automatische piloot en dat is wel raar....... Zou dat zijn omdat ik nog steeds de definitieve 'go' nog niet heb én er dus nog niet echt naar toe kan leven? Heel af en toe sijpelt het wat door: ik sta, als het goed is, over 3 weken in Kigali! 

Zondag: beetje uitslapen, lekker ontbijten met de bananenpannekoekjes van Ilse en dan weer achter de laptop. Verder met  mijn checklisten, kleding en andere zaken besteld en nog wat reacties plaatsen op de training. Moet nog een test doen, maar die moet je in 1x afronden. Tussendoor stoppen kan, maar dan moet je de volgende keer weer opnieuw beginnen. Omdat Ilse haar verjaardag viert en we het huishouden nog willen doen, besluit ik deze uit te stellen tot morgenavond. Het wordt een gezellige verjaardag en ik laat de voorbereidingen even los. 's Avonds nog even Expeditie Robinson kijken en dan gooi ik mijn medische formulieren op de mail naar Engeland. Heel benieuwd wanneer ik daar iets van te horen krijg. Blog bijwerken én op tijd naar bed. Sta voor morgen nog nergens ingepland; dat wordt de Horizon óf er wordt morgenochtend nog gebeld dat er ergens een zieke collega is. 

Maandag: om 07.00 uur een appje of ik naar een groep 3/4 wil gaan op een school in Marknesse. Dat doe ik natuurlijk. Maar eigenlijk was het niet nodig want de zij-instromer die in deze groep werkt, heeft alle instructielessen voorbereid en draait de klas alsof ze er al jaren werkt in plaats van 2 weken. Top! Dus, ik assisteer, geen probleem. Ben om 16.00 uur al weer thuis.
Kijk eerst een documentaire van Simon Reeves die reist in Myanmar. Myanmar was het 1e land waar ik voor solliciteerde. Met in mijn achterhoofd dat het naast Thailand ligt en dus soort van bekend terrein. Na het kijken van de documentaire denk ik dat niet meer! Het is daar in sommige gebieden nog heel heftig met etnische zuiveringen van de Rohingya ,aangestuurd door een radicale boedhistische monnikengroep. Mijn solliciatie is daar niet gelukt, aangezien ze vonden dat ik nog te weinig internationale ervaring heb. Dit land maakt wel een positieve democratische groei door, maar het leger heeft op veel vlakken nog de touwtjes in handen. Er gaan wel 2 mede-cursisten van de online training naar toe, deze hebben inderdaad al veel meer internationale ervaring, indrukwekkende verhalen heb ik van ze gelezen; ga proberen ze te blijven volgen, want ik vind het ook een fascinerend land. Mijn plan om de test vanavond te doen,mislukt. Ik blijk er niet bij te kunnen en heb de moderator een mailtje gestuurd. Hopelijk kan het dan morgen. In plaats daarvan verdiep ik me in alle online informatie over Rwanda; uitleg over de in-country training die ik daar eerst nog krijg (duurt 2 weken), over de cultuur én er wordt verwacht dat ik de online taalcursus nog volg voordat ik in Rwanda arriveer. Help!! Ik dacht dat ik er nu bijna was met alle voorbereidingen. De taaltraining in Rwanda gaat er vanuit dat ik deze basis al heb als ze verder gaan met trainen........ Lees ook dat ze taaltraining blijven betalen als je besluit om die wekelijks vol te houden: dat is wel mijn plan! Benieuwd of het ook echt gaat zoals er wordt gezegd.
Helaas nog geen bericht van het medical team.......

Dinsdag: dagje op mijn eigen school, ondersteunen en handleidingen goed achterlaten voor collega’s.  Volgende week mijn afscheid van school.....voelt raar........ Nog steeds geen “go” van het medical team in Engeland (hoop maar dat ze mijn mail wel hebben ontvangen), goede referentiebrief ontvangen en die is nu door naar Rwanda voor de 2e “go”. Kan nog steeds mijn test niet doen, hoor nog niets van de ICT moderator....

Morgen weer een checklist regeldag. 

.. 

Kink in de kabel!

Voor de duidelijkheid: ik kan me voorstellen dat niet iedereen deze voorbereidingen even interessant vindt. De verhalen en foto's straks uit Rwanda zijn vast veel leuker om te lezen. Door het op te schrijven hou ik een planning én focus. Zoals jullie misschien merken: ik schrijf zoals ik op dat moment dingen beleef, dus ook een dip zal misschien wel eens voorbij komen. Het zal, voor iedereen herkenbaar, niet altijd van een leien dakje gaan. Ook al ben ik meestal positief ingesteld en groot vertrouwen heb dat na regen altijd zonneschijn komt , heb ik ook gewoon mijn ups and downs.
Voel je vrij om mijn verhalen wel óf niet consequent te lezen en wel/niet te reageren. Ik kan vanaf deze kant niet zien wie het heeft gelezen, dus zal er niemand op aanspreken als je niet op de hoogte bent. Fijn he! Een reactie is natuurlijk leuk en die zal ik, als ik in Rwanda zit, misschien ook wat meer nodig hebben bij tijd en wijle. Maar voel je niet verplicht!
De vraag is ook hoeveel tijd ik heb om daadwerkelijk te bloggen en te posten, eenmaal daar. Dat zal zeker niet op wekelijkse basis zijn, geen bericht = goed bericht, denk ik dan.

Woensdag 28-08; na het posten van mijn vorige blog, contact via Skype voor de medical briefing. Kath zit in Engeland, deel van het medical team, als VSO International Nurse Advisor. Verder nemen deel Shirley, Joseph en Mukasa. Shirley (Spanje) gaat naar Myanmar als Teacher teacher voor Special Needs. Heeft al een jaar Rwanda achter de rug en verzekert me dat ik het daar geweldig ga hebben! Joseph (uit?) gaat ook naar Rwanda. Mukasa (Oeganda) nu in Tanzania, straks door naar Nepal. Weer een indrukwekkend gezelschap.
Kath voorziet ons van allerlei informatie over het belang van water drinken, je rust nemen, verschillende voorzorgsmaatregelen en hoe te handelen als je je niet lekker voelt. Kortom, informatie die ik al wist en ik weet zeker de rest ook gezien hun voorgaande ervaringen. Maar deze training is gewoon verplicht en dus luister ik bijna 2 uur naar Kath die bijna onafgebroken de informatie doorgeeft. Inspannend, hoor. Af en toe even laten weten dat je er nog bent en het snapt. Belangrijkste: je krijgt een vracht aan telefoonnummers van mensen die je kunnen ondersteunen bij medische of psychologische issues, zowel mensen van VSO Rwanda als van het medical team in Engeland. Shirley heeft in haar Rwanda tijd daar gebruik van moeten maken en was heel blij met de adviezen en ondersteuning die ze kreeg.
Ik maak nog een afspraak voor de opticiën voor zaterdag, omdat ik een 2e bril mee moet.
Ga even kijken op de school waar ik even een groep 4 moet draaien en loop weer mijn medische checklist af om spullen te bestellen. Wil dat komend weekend rond hebben, zodat ik dat dan los kan laten.

Donderdag: dagje draaien in groep 4 op een andere basisschool. Raar gevoel! Methodes even ingekeken. Ik vertrouw op mijn improvisatievermogen, vind het contact met de kids het belangrijkste en weet dat mezelf zijn het beste werkt. Het wordt een prima dagje; goede ontvangst en het loopt met de kids.
Ben 's avonds wel moe van het schakelen in een nieuwe omgeving met veel nieuwe mensen en je weg zoeken. Mooi voorproefje, denk ik. Dat gaat me vaker gebeuren de komende weken/maanden.
Maar moet nog even de auto in voor mijn 2e inentingsrondje.

Vrijdag: ochtend op de invalschool en 's middags nog even nieuwe collega's helpen op mijn eigen school. Eind vd middag ontspannen bij Evelien; massages en gezichtsbehandeling. Bedankt, Marloes en Bart! 's Avonds in mijn volgende training gedoken: Volunteering and Development. Start vandaag: 2 weken lang elke dag inloggen, lezen en infofilmpjes bekjken, je eigen mening/visie geven, reageren op andere visies en zo samen kennis opbouwen en voorbereiden op je placement. Kom weer iemand tegen die naar Rwanda gaat: Maria (Duitsland) gaat werken als Gender and Resilience Advisor en is geplaatst in een naburig district. We houden contact.

Zaterdag: training 2, filmpje: .https://www.youtube.com/watch?time_continue=9&v=D-nAMmR6lks De geschiedenis van ontwikkelingshulp: van erboven staan én bepalen naar luisteren én faciliteren.
En dan........ lijkt er een kink in de kabel te komen............ bij de oogmeting blijkt mijn rechteroog slechter geworden te zijn én ze zien er troebelheid in. Denken aan staar. Dat wordt een verwijzing naar een oogarts. Maar........ hoe snel kan dat? En wat is dan de conclusie? Kan/moet er iets aan gebeuren? Of kan het geen kwaad en kan een actie over 1 jaar ook nog? Met bril zie ik verder prima. Ga huisarts maar mailen en vragen om verwijzing met spoed. De tijd dringt! Want als er echt wat moet gebeuren, ga ik 30 september niet halen. Hersteltijd is dan 6 weken, begrijp ik. Kan mijn vertrek dan worden uitgesteld óf is het dan einde verhaal?
Mijn hoofd wordt chaos en mijn gedachten schieten alle richtingen op.

Zondag: Mail huisarts alvast met het verhaal én de vraag of hij de medische keuring wil doen. Dat scheelt me hopelijk een bezoekje op het spreekuur én verkort de wachttijd. Krijg een automatisch antwoord dat hij tot 2 september vakantie heeft. Maar even later heb ik al een mailtje terug. Super! Heeft al doorverwijzing geregeld naar oogarts, kan morgen bellen. En...... hij wil de medische keuring ook doen deze week!

Dus gooi alle opkomende onzekerheid nog maar weer even aan de kant en start met training 3: VSO's Global 'Theory of Change': https://www.youtube.com/watch?v=hhKIIQIyI6s. En voor wie een uitleg wil over de duurzame ontwikkelingsdoelen voor 2030 kunnen kijken op de website van SDG Nederland. En voor de leerkrachten onder jullie; https://www.17doelendiejedeelt.nl Is wel informatie van 2017, maar deze doelen lopen tot 2030 dus nog steeds te gebruiken.

Het loopt lekker, dus training 4 doe ik ook nog: Monitoring, Evaluation and Learning. De projecten van VSO worden voortdurend gemonitord op verschillende niveau's, geëvalueerd en aangepast naar de uitkomsten. Heel belangrijk onderdeel: er gaat een hoop geld naar toe van partners en heel veel mensen steken er heel veel uren in. Is dat het dan wel waard? Is er echt verbetering op de lange termijn voor de mensen die er aan deelnemen? Zijn mensen in staat met het geleerde zelf verder te kunnen en dragen zij het ook over aan hun omgeving? In Rwanda volgt nog een MEL-training gericht op het programma waar ik in werk.

Maandag: dagje invallen in een groep 3. Tussendoor bellen met het ziekenhuis, zij werken lekker mee, kan woensdagmiddag al naar de optometrist. Die kan zelf constateren of dit een jaar kan wachten of dat er op korte termijn wat moet gebeuren.
En 's avonds nog reageren in de training op visies van anderen.

Dinsdag 03-09: Even naar mijn stamschool waar ik de komende 3 dagen groep 4/5 ga overnemen ivm ziekte van een collega. Eind vd ochtend de "dental" keuring. Tandarts heeft er lol in, mijn gebit wordt goedgekeurd! Vanmiddag vrij gepland: lessen voorbereiden voor de klas én TEFL weer oppakken, is in het slop geraakt, moet nu aan de slag met mijn eindtoets. Deadline is 21 september. En vóór die tijd moeten er nog 2 modules gedaan worden (ga ik niet redden!!!) . En om 17.00 uur richting Heerenveen voor de Oranjevrouwen: Nederland-Turkije. Mooie afleiding voor mijn bezoekje aan de optometrist.