Volop actie hier!!

Maandag

Ik moest erg lang op Zalingo en Landry wachten gisteravond. Zalingo moest zijn motor naar een vriend rijden die erop ging passen. Zijn djembé, gitaar en tas zaten al bij Landry in de auto die er achteraan reed. Maar ….. onderweg ging het ineens regenen en dan worden de onverharde wegen ineens onbegaanbaar. Het was dus beetje ploeteren geweest. Pas 3 uur later waren ze bij Tea House.

Vanmorgen om 09.00 uur stond Landry er alweer met een keurig gewassen auto. Weer grijs ipv rood/oranje. Uitgecheckt en ingeladen op weg naar het atelier/huisje van Mike om hem op te halen. Goed idee van Landry om het zo te doen, zodat ik daar even kon kijken. Het is niet groot, maar het atelier zag er zeker uit als een atelier. Mike’s broertje was er ook, die heeft Zalingo geholpen met de djembé’s van Akagera Kids. Ik heb vorige keer punch needles mee genomen en …….. is bezig daarmee een portret van Bob Marley te maken. In het zwart/wit. Echt heel knap! Er hangen wat schilderijen van dieren, Bob Marley, een vrouwengezicht, zelfportret van Mike. Leuk om er even te kunnen kijken! Hij is er klaar voor om me te gaan.

De auto zit echt vol met 3 rasta’s, gitaar, djembé, tekenmateriaal, een schilderij, een tas met tenten en slaapzakken, een grote koffer, een kleine koffer, een rugtas, tas met schoenen, tas met leesboekjes én mijzelf. Zó blij dat ik ervoor gekozen heb om met de auto te gaan.

Kigali uitkomen is niet makkelijk. Er moeten nogal wat diplomatenauto’s en busjes richten de airport worden gedelegeerd. Dan worden straten afgezet en moet je héél lang wachten! Maar eenmaal Kigali uit gaat het vlot. En begint mijn zoveelste memorylane. In Rwamagana stoppen we even voor een take away cappucino. De koffietentjes zijn echt de nieuwe hype hier, heb ik geen bezwaar tegen. In Kayonza pin ik nog even wat geld. Wilde 100 pinnen maar er zit maar 48 in. Nou ja, dat red ik wel.

We worden door de kids ontvangen met muziek en dans. Deze kids zingen en dansen heel goed. Traditionele, maar ook moderne dans. Echt heel leuk!
Daarna samen met de kids de lunch. Bakbananen met een groentensaus. Daarna pakken wij de auto uit en gaan onze kamers opzoeken. Ik krijg eerst een kamer in het guesthouse, het andere huis waar ik zal gaan “wonen” wordt nog opgeknapt. Dus eerst paar dagen hier.

Daarna start Mike met zijn 1e tekenles. Beetje nerveus is hij wel, zie ik. Maar heb al gezien dat hij makkelijk contact maakt met de kinderen. Hij start met een reactiespel waar hij de kleuren van de puntenslijpers gebruikt. Ze moet springen naar kleur die hij noemt. Wie verkeerd springt, is af.
Leuk! Daarna mogen ze 10 minuten vrij tekenen. En daarna leert hij ze een banaan en een avocado (een hele en een helft) te tekenen. Hij zet teamleiders in die o.a. verantwoordelijk zijn voor het materiaal.
Het is nog wat schools in mijn beleving, maar de kids vinden het leuk. Morgen met wat aanpassingen verder.

Het lijkt erop dat Mike hier langer gaat zijn . Bosco heeft hem gevraagd de muurschilderingen opnieuw te verven. Waarop Mike zegt: dat kan ik doen maar je vaste gasten gaan dat niet merken. Je kunt beter kiezen voor nieuwe schilderingen. Slimmerik!

Dinsdag

Ik word om 07.00 uur wakker met de geluiden van de aerobics van de kids. De installatie staat megahard! Heb dat ‘s middags maar even aangegeven in de vergadering, gasten zullen dat niet op prijs stellen. Er word de hele ochtend gesport! Aerobics, karate, acrobatiek, dans.
Van 7 tot 9 is er sport, sommige kinderen zijn hier al om 06.00 wat betekent dat het thuis waarschijnlijk niet goed gaat. Bosco gaat dat uitzoeken. Dan om 09.00 uur ontbijt (pap of melk met een broodje) van 09.40 tot 11.15 uur weer verder met de sport.
Dan kunnen de kinderen zich “douchen” en zijn er wat corvee taken.

Daarna is de lunch waar wij als vrijwilligers bij aanschuiven. Om 13.00 uur gaan ze in groepjes herhalen wat ze hebben geleerd en dan dat presenteren aan de grote groep. De Hongaarse vrijwilligers hebben ze alle continenten geleerd met wat weetjes. Die hoor ik dan ook voorbij komen. Vorige keer durfde nog niemand Engels te praten, nu kan ik met Muzungu (ben ik niet de enige meer met die naam, haha!) en Jean Baptiste kleine gesprekjes voeren. Erg leuk! Dat ik steeds vraag hoe het dan in het Kinyarwanda moet, vinden zij weer beetje gek.

En Mike begint om 14.00 uur met zijn tekenlessen. Het blijft een beetje aan de simpele, makkelijke kant nog. Hij wil eerst dat ze de goede kleuren gebruiken voor het fruit wat ze leren tekenen en goed vol kleuren. Wat gelijk een probleem is. Ik heb namelijk een inschattingsfout gemaakt. We hebben het materiaal hier gekocht én ik heb daar zelfs nog op bezuinigd. Laat ze maar delen met de doosje kleurpotloden en waterverf, ik hoor het mezelf steeds zeggen.

Ik was niet bij het kopen ervan, maar dat had ook niet veel uitgemaakt. Volgens Mike is geen betere kwaliteit. De kleurpotloodjes zijn Chinees volgens hem. Ze zijn erg klein, 10x slijpen en je potlood is op. Bovendien vallen de stiftjes er aan de onderkant uit. Baal hier zó van!! Ik had materiaal uit Nederland mee moeten nemen, los van het feit dat ik geen ruimte meer had in mijn koffers. Gelukkig is er hier nog een tas met materiaal vanuit Hongarije, er zitten zelfs tubetjes verf bij, waar Mike heel blij van wordt. Volgende keer gaat dit op mijn lijstje! Mike wil wel vaker mee namelijk. Hij heeft leuke spelletjes tussendoor en vandaag leerden ze een oog tekenen. Ik moet mijn verwachtingen wel bijstellen, zal nog eens vragen waar hij zijn lessenplan vandaan heeft en waarom hij die niet volgt. Maar de kids vinden het leuk, hij heeft ook muziek toegevoegd tijdens het tekenen en er hangt een ontspannen sfeer.

In de evaluatie is iedereen tevreden. Ik ga wel de presentatie om 13.00 uur vervangen door een uur muziek. Zalingo is er nu, met zijn gitaar. We gaan ze nog meer Zalingo/Twiga dukina liedjes leren en samen een Akagera Kids song schrijven.

In de ochtend werkt hij met de moeders. Omdat ze geen materiaal hadden, zijn ze niet doorgegaan met armbandjes maken. En moet dat dus opnieuw worden geleerd.

Woensdag

Ik sluit om 07.15 uur aan bij de ochtendsport van de kids. De muziek staat gelukkig op een normaal geluidsniveau. Drie kwartier! erobics, heel veel stretchen en spieren lang en soepel maken. De coach vouwt de kids gewoon dubbel.
De rugby coach sluit aan. Hij heet Martin en heeft zijn opleiding gehad bij Friends of Rwandan Rugby. Drijvende kracht daar is Mary Watkins, VSO collega voor mijn tijd. Grappig hoe er toch steeds weer lijntjes te leggen zijn.

Daarna een videocall met Nine die jarig is! Vier jaar! Beetje gek dat oma niet op haar verjaardag komt, maar als ik zeg dat tante Ilse het cadeau meeneemt, is het wel goed. Haha, schatje! Van harte gefeliciteerd!

Als ik met mijn laptop en de WiFi naar “mijn kantoortje” loop, is er een gezin aan het kijken bij de moeders en in het shopje. Ik hoor een Nederlandse tongval en ga kennis maken. Het is een gezin uit België. Moeder heeft vanaf 7 maanden tot 10 jaar in Kigali gewoond. Daarna is ze tot haar 19e elk jaar 2 maanden in Rwanda geweest (zomervakantie). En nu laat ze man en 2 tienerdochters Rwanda zien. Leuke ontmoeting.

Ik ga me nu storten op mijn Kinyarwanda huiswerk! Gisteren heb ik met Munga gezongen in het Kinyarwanda, en ik moet toch zeggen dat ik beter zing dan Munga, haha! De kids zingen hier vaak Izuba rirarenze van Vincent Niyigaba. Ik vind de melodie heel mooi en stond vorige keer met tranen toen ze me daarmee verwelkomden. Ik had geen idee waar het over ging! Maar het raakte.

Izuba rirarenze blijkt over de zonsopkomst te gaan.

Tot blogs!

Emoties op dag 3, doelen stellen op dag 4

(Dit verhaal moet je dus eigenlijk lezen vooraf aan het verhaal Volleybal4life en terug naar Kigali. Dan loopt het weer in chronologische volgorde. Fingers crossed dat deze nu wel geplaatst wordt nu ik vanuit Kigali over de VPN werk).

Woendag
Pittige emotionele dag én dan kijk ik er nog maar vanaf de zijlijn naar.

De ochtend start met over de streep. Zoals je dat kent van het televisieprogramma. Gerjanne doet mee, ik maak de foto’s en filmpjes. De vragen gaan van makkelijk en grappig naar je persoonlijke situatie en dan naar je gevoelens. Het hele gebeuren gaat in stilte. Wat al veel indruk maakt.

Bij de evaluatie wordt vooral genoemd “ik dacht dat ik de enige was”. Gerjanne benoemt het belang van je emoties uiten. Hier leer je al van jongs af aan dat je niet mag huilen. En wat het voor gevolgen kan hebben als je dat niet doet/kan. Ze benoemen zelf de gevolgen: alcohol, drugs, prostitutie, vechten, liegen etc). Was een mooie sessie.

Daarna volgt storytelling, je persoonlijke verhaal delen met de groep. Trainster Christine begint met het verhaal van het overlijden van haar man. Ze heeft het moeilijk, en ook bij mij lopen al snel de tranen over mijn wangen. Ik kan haar natuurlijk niet verstaan, maar zie en voel haar verdriet en dan ben ik al weg. Trainer Jean Paul ondersteunt haar regelmatig met zijn arm om haar heen.

Vervolgens vertelt Jean Paul zijn genocide verhaal. Hij heeft het echt heel erg moeilijk en kan soms gewoon niet verder. Ik zit naast hem én wacht eigenlijk op de steun van Christine voor hem (zo was het afgesproken, ze zouden elkaar ondersteunen) Maar het lukt haar niet En dus pak ik op het 2e hele lastige moment voor hem toch maar zijn hand. Met mijn nog steeds natte ogen en wangen.

Daarna zijn er wat coaches die het ook aandurven om hun persoonlijke verhaal te vertellen. Het zijn indrukwekkende verhalen die zij, anders dan de trainers, zonder zichtbare emoties vertellen. Het is wat het is, zeggen ze hier vaak. This is how life goes. Ik ga hun verhalen hier niet delen, vraag het me maar, als je het wilt weten.

Na de lunch loop ik eerst nog mee met de sessie van de kinderen om foto’s en filmpjes voor Nevobo te maken. Het is mooi om te zien hoe de coaches de kinderen hier begeleiden. En dan laat ik het even voor wat het is en ga thuis (Gerjanne’s huis dus) mijn eigen dingen regelen voor volgende week. “Mijn mensen” aansturen.

Landry moet een auto gaan regelen voor 2 dagen, Zalingo moet een Djembé repareren en materialen gaan halen, Bosco moet aangeven wat de moeders volgende week willen leren, Mike moet een materiaallijst met prijzen maken voor de tekenworkshops. Was wel even goed om dat in alle rust met mijn kop poederkoffie te kunnen doen. Werk zelfs nog even aan mijn Kinyarwanda huiswerk.

Hierdoor mis ik wel de tappingsessie die Gerjanne na afloop nog doet met coaches en kids ( was een spontaan goed idee) én een danssessie om even te ontspannen.

Veel coaches hebben de nacht erna niet goed geslapen, er was nog veel om over na te denken.

Donderdag

Dag 4 van de Volleybal4Life training! Stellen van een persoonlijk SMART doel.

Daarna spelen we het spel Obstacle Run waarbij je wordt vastgehouden door één persoon terwijl jij vooruit moet naar de finishlijn.
Dit gaat over je problemen onder ogen zien, er tegen vechten, niet opgeven, ze aangaan en je er los van maken.
Met de 4 powers: je kracht van binnenuit, de kracht van je groep, de kracht van weten wie je supporters zijn. Support van veraf, maar ook support tijdens dit pad én bij het eindpunt is belangrijk! Wees dus ook de supporter voor anderen.
In de Reflect, Connect, Apply doen Gerjanne en ik nog een rollenspel om het je los maken van je probleem (drank, drugs, vechten etc) nog eens goed uit te leggen.
Met het spel Smash the Papers (de bal tegen een papier in het volleybalnet smashen) laat je zien wat je doel is en spreek je het ook uit naar anderen. Hoe verder weg je doel, hoe langer het duurt en hoe harder je moet werken. Als je doel te ver weg is (de lijn voor het raken van de bal is ver van het net) dan moet je het in kleine stapjes proberen te halen. Met de kracht van het smashen laat je zien hoe graag je het doel wil halen.

Wederom mooie oefeningen die je goed aan de uitdagingen in het leven kunt koppelen.
Vanmiddag doen de coaches dit met de kinderen.
Tijdens de middag is er ook een cameraman en worden er interviews gefilmd.

En ondertussen wordt het Vollleybal4life festival voor zaterdag voor een deel voorbereid, waarmee de training wordt afgesloten, samen met 250 kinderen en wat belangrijke gasten.

Plaatsen van deze blog doe ik pas morgenochtend. Ik ben bijna door mijn data van vandaag heen. En dan maar hopen dat hij het niet weer als spam gaat bestempelen én ik jullie niet 4-5x een mailtje moet sturen.

Sorry!

Het is 22:47 uur, we hebben lang doorgewerkt (Gerjanne maakt draaiboek, ik schrijf certificaten) én ik wilde dit verhaal nog schrijven. Maar nu wel echt mijn bed in!

Volleybal4life festival en terug naar Kigali

Ik zit in de auto van Shangi naar Kigali. Na onze eerste stop zij ik lekker languit op de achterbank, terwijl Jean Paul en Landry voorin van alles zitten te bespreken. Doordat ze een mengelmoes van Frans, Engels en Kinyarwanda praten, kan ik het af en toe beetje volgen. Ze zijn het over veel zaken roerend eens!

Jean Paul rijdt mee naar Kigali en heeft uit zichzelf een bijdrage gedaan voor de rit. Denk dat het ongeveer een hele tank benzine is, dus dat is mooi meegenomen. Fijn dat hij dat doet.

Mijn blog ligt er dus uit, ik hoop dat ik straks over de wifi met VPN het verhaal wel geplaatst krijgt. Van het Reismee team heb ik nog geen reactie gehad.

Het is nu 16.00 uur, Landry is vanmorgen om 04.00 vertrokken vanuit Kigali en was om 10.24 bij Gerjanne. Heeft ook het kastje meegenomen wat ik in Tea House had achtergelaten en de djembé die Zalingo heeft gerepareerd. We zijn om 11.15 uur weer vertrokken.

Ik zou eigenlijk Kings Palace nog bezoeken, maar als we er bijna zijn, ben ik gewoonweg te moe om daar rond te lopen. Spreek zo’n beetje af dat we dat een keer op een vrije dag gaan doen. Misschien in mijn laatste week nog even de toerist uithangen.

Zal jullie nog even bijpraten.

Vrijdag
Na de intensieve dagen zouden we nu meer tijd hebben voor volleybal. Maar Soreye en Gerjanne delen eerst nog hun verhaal. Het verhaal van Gerjanne is anders dan die van de anderen, het is vooral een verhaal van hoe ze is gevormd door haar leven tot nu toe en hoe het komt dat ze nu in Shangi haar centrum opbouwt en invloed heeft op de community. Verhaal van hoop en van een diep weten dat ze hier moet zijn. Mooi!

Daarna doe we een oefening om te leren je grenzen te stellen en je persoonlijke ruimte te hebben. Wie laat je daar wel en niet toe. Hoever mag iemand gaan?

De rest van de tijd wordt er gevolleybald en wordt het festival van morgen voor ruim 200 kinderen voorbereid.

Zaterdag
De jongens hebben besloten om niet eerst nog te gaan voetballen voordat ze alles klaar hebben voor het festival. Bijzonder, want dat laten ze niet gauw schieten. Veld moet uitgezet, de 2 banners die ik heb meegenomen moeten worden opgehangen aan de bomen. Ze zijn 8 meter lang en 1 meter hoog. Flinke klus, maar we zijn heel blij dat ze hangen, echt een blikvanger. Er moeten 2 volleybalvelden worden gemaakt dus gaten in de grond, overigens is er een voetbaldoel ineens spoorloos verdwenen. Blijkbaar had iemand hout nodig?
Het soundsystem moet neergezet en aangesloten.

De dag loopt gesmeerd! We hebben de taken goed verdeeld, materialen waren vrijdag al verzameld. Alle spellen zijn 2x uitgezet. Didier kwam gisteren met het goede idee om de kinderen per klas te verdelen, zodat alle spelen op eigen niveau gespeeld kunnen worden, topper! Mangwende is de speaker, Isaac houdt overzicht over het geheel, Mutayoba en Didier zijn de timekeepers en troubleshooters voor elk de helft van de playground. Gerjanne is er om haar gasten te ontvangen en ze rond te leiden. En ik spring bij waar nodig is, loop heen en weer met sleutels, shirts, water etc. En natuurlijk ook om foto’s en filmpjes te maken.

Ouders zijn er de hele ochtend bij en genieten van alles. Didier neemt ze mee langs de spelletjes en legt uit wat we de kids daarmee leren aan lifeskills. Ze vinden het geweldig. We sluiten af met speeches: door 3 kids, coach Diane, lokale leiders, trainers Jean Paul en Christine en door Gerjanne. We reiken certificaten uit aan de coaches en de kinderen. En daarna is er voor de lokale leiders, trainers, coaches en kids een maaltijd (met vlees dit keer). De kids krijgen als eerste een bord vol! En daarna mogen de lokale leiders en coaches. Gerjanne en ik sluiten de rij.

We zitten met een heel tevreden en trots gevoel aan het eind van de middag op de bank. Wat een week!

Vier dagen verder

Zaterdag

Grootste deel van de dag besteed aan regelen van mijn bankaccount. Die bestond nog, maar er moest een nieuwe pasfoto op én ik moest een nieuw pasje. De pasfoto had ik in mijn kamer laten liggen. Dus die ben ik gaan halen (was om de hoek) en toen mochten we eigenlijk de bank niet meer in. Ze gingen sluiten. Maar na mijn uitleg mocht het toch nog! Gelukkig maar, want ik had alleen vandaag om dat te regelen.

Om 14.00 uur was ik daar klaar, best snel in 2 uurtjes geregeld.

Jemima van Correctbook Rwanda kwam daarna de inktpotjes ophalen. Leuke ontmoeting, mooi initiatief, goed verhaal. Meer weten? Check maar even op mijn Facebook of LinkedIn of op hun website Correctbook.com.

Daarna hele late lunch, nog uurtje gewerkt aan mijn Kinyarwanda huiswerk en op tijd slapen.

Zondag

Wekker op 05.15, uit bed, koffers nog een keer checken en Landry was er al om 05.30.

Buiten op tafel stond ons take away ontbijt, goed geregeld!

Helaas had hij een andere auto bij zich dan afgesproken. Ik had al besloten 2 koffers achter te laten in Tea House, maar nu heb ik ook het kastje van Gerjanne daar laten staan. Die moet Landry meenemen als hij me komt halen.

Hele leuke relaxte reis gehad! Onderweg de 2 volleybaltrainers opgehaald. Jean Paul is van beroep advocaat maar ook coach van het nationale volleybalteam én geeft dus ook de volley4life training die we deze week bij Twiga dukina gaan doen. Onderweg is hij nog bezig met iets van/voor het Olympic beachvolleybalteam te regelen, in het Frans, kan het daarom niet helemaal volgen. Zijn Engels is goed, leuke gesprekken. Christine is basisschoolleerkracht en dus ook trainer. Haar Engels is niet zo goed, maar dat is meer het niet echt durven, denk ik.

Het is zó gezellig in de auto dat we de afslag naar Shangi missen. Waar we pas na 20 minuten achterkomen. Doordat het netwerk slecht is, heeft Gerjanne al lang Stop!!!! Jullie zijn te ver! geappt. Maar ja, dat zagen we dus niet……

Bij Gerjanne uitladen en een kop thee voor ons en Landry die daarna de reis weer terug moet maken.

Dinsdag

Het is 18:09 uur en we zijn net binnen na de 2e dag van de volleybal4life training met coaches en kids. Hoe lekker om nu een kopje poederkoffie te kunnen drinken!

Allereerst mijn complimenten aan dit initiatief van Nevobo, maar vooral ook aan Gerjanne! Wat een organisatie is er nodig om dit voor elkaar te krijgen. Je moet overal aan denken! Van flesjes Fanta bij de lunch (die al weken niet te vinden zijn in Shangi), elke dag genoeg ingrediënten om te koken voor 24 man/vrouw, een kookteam (het eten is rijst, aardappelen, bonen en een soort prei/spianzie wat heerlijk smaakt! M), water in het centrum, water op de playground, melk en mandazi voor de 20 kids zodat ze een gevulde maag hebben bij de start, en nog tig andere dingen die ik niet allemaal ga noemen. Veel logistiek nodig voordat je überhaupt kunt beginnen.

De coaches hebben elke dag ook nog taken hierin, naast het volgen van de training.

Volleybal4life is een hele leuke, sportieve manier om vaardigheden en kennis te ontwikkelen over gender equality en gender equity, emoties, buitensluiten, eigen waardigheid. Methodieken als de vier powers: kracht van binnenuit, kracht van kennis, kracht van samenwerking, kracht van de supporters. Heel belangrijk is ook Reflect, Connect, Apply. Na elk spel worden er vragen gesteld. Reflect: wat gebeurde er in het spel, wat voelde je je, wat gebeurde er met de ander of met de groep. Connect: welke dagelijkse gebeurtenissen geven je ook wel eens dat gevoel? Welke situaties kun je linken aan dit spel? Hoe ga je daarmee om. Apply: wat kan je veranderen of toepassen als je er weer tegenaan loopt. Hoe kan het anders?

Het is echt niet makkelijk om dit te leren. Je leert dit niet van 1 spelletje. Dus oefenen we dit na elk spel. ‘s Ochtends met de coaches en ‘s middags met de coaches en de kids.

Er zit een mooie opbouw in het programma tot nu toe: elkaar leren kennen, elkaar context ontdekken (waar woon je, hoe oud ben je, hoeveel mensen ken je hier etc), het verschil tussen sex and gender, met elkaar contact maken op een positieve manier, dealen met emoties, je talent ontdekken, waar ben je trots op, waar is je familie trots op? Er gaat veel tijd zitten in het goed begrijpen en oefenen van de activiteiten en de laag eronder. We komen eigenlijk niet toe aan het eigenlijke volleybalspel, maar dat is ook niet het doel van dit programma.

Morgen wordt een hele speciale dag: dan staat Over de streep op het programma. En je persoonlijke verhaal durven vertellen en je dromen delen.

Het zijn intensieve dagen! Maar heel waardevol.

Dag 4 gaat over doelen stellen, dag 5 over je dromen en doelen durven te realiseren.

En dag 6 zaterdag wordt een afsluitende ochtend met 250 kinderen!

Verslag volgt…..

Vertrokken en gearriveerd

Vrijdag

Het is 15.30 uur.

Ik ben op de helft van de vlucht, we vliegen over de Sahara, alleen maar zand. 

Het ging allemaal lekker vlot. Bart, bedankt voor het wegbrengen en het tillen van mijn 3 koffers. Eén voor Gerjanne met vooral veel spullen van Nevobo voor de volleybal4life training en 1 banner, 22,3 kg. Heb nog geprobeerd er iets bij te doen, toch nog een judopak of een spelletje, maar dan schoot hij steeds over de 23 kg. Dus na 4 pogingen gestopt. Eén met tenten, slaapzakken en de andere banner, 22,9! Heb 1 tent en 2 slaapzakken thuisgelaten, kreeg ze niet in de tas. Ruzie met die “Turkentassen” (ik heb dit woord niet bedacht!) eerst trek ik een ritssluiting eraf, daarna trek ik een tas kapot in de poging toch 8 slaapzakken mee te nemen en daarna nog een keer overnieuw beginnen omdat ik mijn bagageweger ineens kwijt ben. Alles afgezocht…… hij zal toch niet ….. ja, hoor in de tas belandt. Grrr. En één met 50 inktpotjes voor Correctbook Rwanda en mijn eigen spullen, o.a. haken en wervels voor de schommel.

Ik hoop maar dat de inktpotjes niet gaan lekken! Ook 22,9. Yes! Heel knap van mezelf. 

Kon mijn handbagage alleen niet onder de 12 kg houden. Drie keer bedacht wat er dan uit moest, maar ik vond toch echt dat alles mee moest. Dus op hoop van zegen. Erop vertrouwend dat die niet gewogen hoefden, en gelukkig bleek dat zo te zijn. 

De vliegreis besteed ik als een digital nomad. Ben gewoon aan het werk op de laptop: nog wat dingen op papier gezet voor mijn opvolger, had ik beloofd en nu mooi de tijd ervoor. En gewoon eens een keer opschonen, alle downloads er eens afgooien! Foto’s op de telefoon opschonen, alle Carrouselkids in de prullenbak ivm de privacywetgeving. Beleef het hele schooljaar weer opnieuw! 

Boekje lezen, eten/drinken zonder naar een film te kijken., muziek luisteren. Volgens mij kom ik minder gaar aan deze keer. En de tijd vliegt! 

We landen keurig op tijd, prima vlucht. 

Nu is het 21:40 en zit ik buiten mijn kamer. Immigratie heeft mij keurig een East Africa visum gegeven, zodat ik langer kan blijven dan 30 dagen. Ik moest  even wachten totdat er een bagagekarretje vrij is, maar de koffers stonden er al. Dus ff gewicht heffen en naar buiten om mijn short cut driver te vinden. Ik noem hem zo omdat hij altijd moppert op het verkeer en dan short cuts gaat doen. Als we naar buiten lopen, staan er veel mensen om veel mensen op te halen. Dat gaat altijd gepaard met foto’s nemen. En wij moeten daar doorheen laveren met een volgeladen zware bagagekar. 

En dan hoor ik iemand mijn naam roepen.

En nog een keer? Het is Landry, die toevallig op het vliegveld staat om mensen te ontmoeten. Superleuk om hem al even te

zien. Landry is de gids die vorig jaar mei Menno door Rwanda reed en bij Twiga dukina terecht kwam. Via hem ken ik Zalingo, omdat zij vrienden zijn én hij mijn djembé’s heeft gemaakt en de workshops heeft gedaan en inmiddels ik mijn vriend is. Die onderweg is naar Tea House waar ik verblijf.

Landry gaat mij zondag naar Gerjanne rijden. Het is maar goed dat ik hem even spreek want hij heeft het over maandag……

Ik ga hem er morgen nog wel een paar keer aan herinneren. 

Nu eerst mijn fruitsalade opeten en straks lekker slapen. 

Oh en nog even de inktpotjes controleren……

Wikken en (koffers) wegen en

Een post om 01:35, heb altijd 1 slapeloze nacht voor vertrek, dat is waarschijnlijk nu en dus schrijf ik maar een blog?

In mijn woonkamer staan al een week 3 grote koffers die mee moeten

De koffer voor Gerjanne ingepakt door haar vader is nagenoeg vol en bijna op gewicht. Er moeten eigenlijk nog 2 banners (spandoeken) in. Eén spandoek komt hoog aan een grote kale muur te hangen bij het centrum van Twiga

Dukina waardoor er meer herkenbaarheid is vanaf de weg. De andere kan gebruikt worden om bij evenementen op het voetbalveld op te hangen.

Afgelopen dinsdag werden die bezorgd. Ze zijn zo lang dat ik ze niet eens uitgevouwen kreeg in mijn woonkamer. En samen weegt het bijna 4 kilo! Oeps, dat gaat niet passen!

Voorlopig zitten ze nu even in mijn eigen koffer. Ik beslis donderdag of ik ze daarin ga meenemen of toch wat judopakken achterlaat omdat ze in Gerjannes koffer mee moeten.

Bosco heeft er uiteindelijk voor gekozen om de voetbaltenues hier te laten én in plaats daarvan de tenten en de slaapzakken te laten meenemen. Eén derde koffer kostte namelijk al 185 euro en een vierde zou dan 200 euro moeten kosten. Dat vind ik echt te gek! Sorry Sicco, de shirts gaan gratis mee in de volgende ronde.

Dus ga ik achter de tenten en slaapzakken aan. Hij wil 4 tenten en 8 slaapzakken.

Dát is net wat te zwaar voor 23 kg! De luchtbedden gaan we niet doen, daar moet dan toch een extra koffer voor betaald worden én die dingen gaan waarschijnlijk snel stuk. Gewoon een matras in de tent lijkt me een betere optie.

Ik chat met het betreffende bedrijf om te vragen of ze er 1 pakket van willen maken wat ik zo mee kan nemen naar Schiphol. Ja, komt goed, we maken er altijd 1 pakket van is het antwoord.

Haha!!!! Nadat ik heb besteld, krijg ik onmiddellijk op mijn mail 12x een bevestiging, 12x een factuur én 12x een bericht dat PostNL het gaat bezorgen. Dat het 1 pakket gaat worden, geloof ik meteen al niet meer.

Buurvrouw Wietske is zo lief om 8 dozen voor mij aan te nemen, die komen namelijk op de niet afgesproken tijd. Een dag later ook de 4 dozen met tenten.

Hoe ga ik dat meenemen??

Ik krijg de tip vacuumzakken halen bij de Blokker. Dus zit ik woensdagavond slaapzakken in vacuumzakken te proppen en de lucht weg te pompen. Onderbroken door spontaan bezoek van collega Yvonne die nog wat volleybalshirts brengt. Ook voor een volgende keer.

Helaas past het niet allemaal in de grote turkentas, kak! Er moet dus een tent mee in mijn koffer.

Inmiddels heb ik al 2x een vacuumzak opnieuw moeten leeghalen…….

Ondertussen heb ik nu bijna elke dag Kinyarwanda les! Wil nu echt eens doorpakken om straks meer met de kids en de moeders te kunnen praten. Heb me ingeschreven bij de taalschool in Rwanda en krijg nu les van Munga. Een Afrikaanse digital nomad die nu in Zuid Afrika zit. Vanaf het moment dat je inlogt, staat hij aan. Wat een energie! Maar ik leer megaveel in korte tijd! Zalingo, Landry, Elie, Damascene en Divine worden waarschijnlijk gek van alle geluidsopnames die ik ze van Munga moet sturen. Gelukkig reageren ze tot nu toe nog steeds enthousiast en praten terug. In een langzaam tempo op mijn verzoek. Anders kan ik er niets van bakken in de vertaling.

Morgen en woensdag nog een les en dan heel even rust. Totdat ik in Kabarondo ben voor langere tijd, dan pak ik het weer dagelijks op.

Enige probleem is dat hij boeken heeft besteld die ik mee moet nemen, maar vraag me af of die wel op tijd binnen gaan komen……

En dat moet dan ook weer in een koffer…….

net als 50 inktpotjes die ik mee ga nemen voor Correctbook Rwanda……

een telefoon voor Emanuel ……. een telefoonhoesje….. een telefoonkoord……. ijzerwaren voor de schommel……motorhandschoenen ……. noten….. stroopwafels ……. drop…… kruiden…..

Backpack al uit mijn hoofd gezet, gelukkig gaat Landry me naar Gerjanne brengen, scheelt een taxi en wat motors en maakt koffers meenemen wat minder lastig.

Er gaan toch iets minder kleren mee voor mezelf, vrees ik…

Tussen het een en het ander

19 juli 2024, de laatste schooldag.
Om 14.45 uur trok ik mijn naam van het aan -en afwezig bord van de Carrousel af.
Afscheid van de school, collega's, ouders en kinderen na een enerverend en lang schooljaar.
Bij het afscheid met het team heb ik van Sicco een prachtig bronzen beeldje gekregen van 3 kinderen in een kring.
Die krijgt absoluut een mooi plekje.

Nu zit ik tussen de cadeautjes en kaartjes van kinderen en ouders op de vloer van de woonkamer dit te typen om weer wat zaken op een rijtje te zetten.
Ik moet nog een paar laatste dingetjes doen voor mijn opvolgster, dat plan ik op maandag.

En daarna gaat de focus helemaal op vakantie én voorbereiden voor Rwanda.
Gelukkig heb ik eerst 2 weken vrij en daarin zijn de nodige afspraken al gemaakt om nog wat mensen te spreken, de kapper, de schoonheidsspecialiste en de kleinkindjes. Vóór en na die afspraken moet mijn huis en tuin klaargemaakt worden om het 2 maanden zonder mij te doen, moet ik nog gaan bestellen en besluiten wat er deze keer wel/niet mee gaat naar Rwanda én wil ik alvast mijn lessen Kinyarwanda gaan oppakken.

Ik heb me ingeschreven bij de taalschool in Kigali en ga online lessen volgen met een privé leraar. De komende 2 weken staan er 7 lessen op de planning. Daarna vlieg ik én heb ik het even te druk om lessen te volgen.
Eenmaal in Rwanda heb ik 2 dagen in Kigali en dan doorreizen naar Twiga dukina, naar Gerjanne. Daar wordt in samenwerking met de Nevobo (Nederlandse Volleybal Bond) een Volleyball4life training gegeven aan de 20 coaches en 20 kinderen, gericht op Life Skills en Girls Empowerment via sport. Ik moet daarvoor poloshirts, certificaten en wat andere spullen meenemen. Deze training duurt 5 dagen, van 5 tot en met 10 augustus. Ik ben zó benieuwd!
Aansluitend is Gerjanne uitgenodigd om een 3-daagse conferentie over Early Childhood Development bij te wonen in Kigali en ik mag helpen! Gisteren kwam het bericht dat die is verplaatst naar 19 augustus. Dus ga ik de 11e eerst terugreizen naar Kigali en dan de 12e door naar Kabarondo.
Daar ga ik de Kinyarwanda lessen op bijna dagelijkse basis oppakken én daar is het Summercamp van Akagera Good Neighbours nog steeds bezig en Mike (vriend van Zalingo) gaat dan 6 dagen tekenlessen geven aan de kinderen. Hij heeft me het plan al toegestuurd en dat ziet er echt heel goed uit! Bedenk me nu dat ik daar in Kigali nog materialen voor moet kopen, dat wordt qua planning beetje lastig..... Ik zie wel hoe we dat gaan doen als ik in Rwanda ben.
En dan weer een paar dagen in Kigali voor de ECD conferentie.

Daarna weer terug naar Akagera Good Neighbours om daar tot half/eind september mijn ervaring, kennis, deskundigheid te delen met Alexi, Bosco en Divine. Zalingo meenemen om weer een paar dagen djembé workshops te geven. Het Summercamp eindigt officieel op 4 september met een afsluitende presentatie voor de lokale leiders en de gemeenschap. Maar totdat de scholen weer beginnen (nu nog niet bekend wanneer dat is) blijven de kinderen gewoon komen.
Grootste doel voor mij in die periode is de schommel realiseren!
Eind september vertrek ik weer naar Nederland om hier in ieder geval oktober-november-december weer te zijn.
In afwachting van de komst van kleinkind nummer 3 én om van herfst- tot kerstvakantie te werken voor het Flexteam van Aves.
Dat is al ingevuld met een fulltime vervanging voor een groep 1. En een dagje in mijn oude groep! Nu al zin in!

Het Summercamp is al 2 weken bezig en wordt nu o.a. ingevuld met karate en aerobiclessen, door jongeren uit de community. Ik heb ook moderne dans voorbij zien komen op de video's die ik van ze krijg. Helaas hebben de 2 Hongaarse vrouwen die los van elkaar zouden komen, afgezegd. Ze zijn niet vroeg genoeg op het idee gekomen en nu is de tijd tekort om de benodigde vaccinaties te krijgen. Jammer!

Ik ben benieuwd met welke bagage ik uiteindelijk af ga reizen. Er staan hier twee hele grote teamsporttassen met voetbaltenues die ik mee zou nemen. Maar Bosco wil ook heel graag tenten, luchtbedden en slaapzakken hebben omdat ze een stuk grond bezitten met fantastisch uitzicht op de heuvels en 4 landen: Burundi, Congo, Tanzania en de vulkanen van Rwanda zelf. Ze willen daar graag tentjes voor de toeristen hebben, voor een mini campsite. De kwaliteit van beschikbare tenten in Rwanda is niet goed, vindt Bosco.
Ik heb de kosten al doorgegeven, ze moeten dit weekend wel een besluit nemen, want ik moet dan gaan bestellen om het nog op tijd hier te krijgen. Of rechtstreeks op Schiphol? Zou dat lukken? Iemand hier ervaring mee?
Ik breek nog wel wat mijn hoofd hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. Ik mag 2 koffers meenemen zonder extra kosten. Maar mijn backpack moet ook mee! Ik red het nu niet meer met handbagage. Hoeveel koffers ga ik daarnaast nog meenemen? Die kosten namelijk wel veel geld!

Komt tijd, komt raad.
Ik ga nu eerst mijn wijntje drinken om de start van de vakantie te vieren!

Als er in de komende 2 weken nog nieuws is, laat ik dat nog weten.
Maar voor nu zeg ik: tot blogs in Rwanda!

Wauw! Qui volant! (aangepast)

(Noot: voor wie het al gelezen had, ik heb een rekenfout gemaakt, vergeten om te rekenen. Voor een dag eten is 50 euro nodig. De volunteer draagt 20 Euro bij, blijft er nog een gat van 30 euro over per dag. Is aangepast in de tekst)

Wauw, wauw en nog eens wauw!

Gistermorgen bracht ik een onverwacht bezoek aan Qui Volant, de plusklassen van de groepen en 6 en 7 van AVES. Zij hadden een high tea en ik was uitgenodigd om het geld in ontvangst te nemen van de acties die de kinderen hadden opgezet om geld in te zamelen voor de grote schommel die ik graag neer wil zetten bij Akagera Kids.

Die uitnodiging kwam pas de avond ervoor, een spontaan ideetje van Jeanet, de leerkracht.

Ik had zelf gisteren een studiedag, dus moest ik even snel wat regelen. Bedankt Sicco, dat ik even de vergadering mocht verlaten om daar op bezoek te gaan.

Geen spijt!!

Voor de schommel schat ik 300 euro nodig te hebben en ik had al 200 euro van een aantal gulle gevers gekregen. Lieve gulle gevers, ik hoop dat ik jullie gift mag gebruiken voor een andere toekomstige concrete actie? Wellicht de bekostiging van de materialen van de teken/ schilderweek voor de kids of de moeders die ik hoop te kunnen gaan regelen straks? Ik hoor het graag. Want ……….

Met het idee alle kleine beetjes helpen is Jeanet gestart met de kids.

Er zijn o.a. flessen ingezameld, appeltaarten, cupcakes en brok gebakken, armbandjes gemaakt, plantjes verkocht, rommelmarktjes opgezet bij de dorpsfeestweek en families werden overspoeld met de filmpjes die de kinderen maakten voor deze actie.

Nou, die kleine beetjes kan je wel aan de kant schuiven!!

De 42 kinderen hebben 565 euro opgehaald met hun inzet. Ongelofelijk!!

Met kippenvel heb ik de trommel met geld in ontvangst genomen.

Jongens en meiden, ontzettend bedankt!

Die schommel gaat er komen en met het geld dat overblijft, hoop ik ook nog duikelrekken en misschien wel iets van een basketbalnet of volleybalnet te kunnen realiseren. Hopelijk kan dat nog tijdens het Summercamp gerealiseerd worden.

Bosco wilde ook graag de kinderen bedanken en dus hebben we even met hem gevideobeld. Dat moest natuurlijk in het Engels en een aantal kinderen konden prima even met hem in het Engels praten.

Goed gedaan!

Zodra de schommel staat, maak ik weer ter plekke een filmpje en stuur die linea recta naar Qui Volant. Leuk om ze op de hoogte houden.

Ik heb het Summercamp al even genoemd.

Achter de schermen wordt daar nog steeds aan gewerkt.

Andrea, van Close to Africa, heeft een oproepje gedaan op Facebook in Hongarije. Dat heeft al 2 mogelijke vrijwilligers opgeleverd. Eén voor een week in juli en één voor 2 weken in augustus.

Het idee is dat ze helpen bij Summercamp met waar ze zelf een talent voor hebben: sport, spel, muziek, dans etc.

Ze krijgen accommodatie, betalen 10 euro voor hun ontbijt, lunch, diner én dragen 20 euro bij voor de starter en de avondmaaltijd van de kinderen.

Het is nog niet helemaal zeker dat ze ook echt komen, maar het contact is gelegd en met Dorka uit Hongarije die in augustus wil komen, ben ik in gesprek omdat ik er dan ook zal zijn.

Van het benodigde budget vind ik het eten voor de kinderen de grootste prioriteit.

Een starter (melk en een mandazi) en een maaltijd aan het eind van de dag garandeert het best de aanwezigheid van de kinderen. Op die manier hoeven ze het eten voor die dag niet van de markt of de straat te halen op de verkeerde manieren. En is er voor hen een goede reden om te komen. Naast dat ze het ook heel leuk vinden natuurlijk.

Om 20 kids een dag eten te kunnen geven, is 50 euro nodig per dag. Eén volunteer draagt 20 euro per dag bij, blijft er 30 euro voor die dag over.

Ik ga de oproep van Andrea herhalen in diverse volunteer Facebookgroepen. Wie weet levert het nog meer serieuze volunteers op. Dat zou mooi zijn, maar zonder aanvullend budget voor de dagelijkse maaltijd in een vrijwilligersweek is het nog maar de vraag of de vrijwilligers ook echt kinderen hebben voor de activiteiten die ze willen gaan doen.

De tijd tikt ook door, het is bijna juli……

Het zou mooi zijn als we dat met Nederlandse en Hongaarse giften voor elkaar kunnen krijgen.

Wishfull thinking ….