monique-in-rwanda.reismee.nl

ViaViaKigali en even in Out of Africa zijn

Mijn plan om op tijd te vertrekken loopt in de soep. Heb zelf gister de was al gedaan, zodat die op tijd droog is. Mama Ali hoeft alleen maar vloeren en de wc te doen vandaag. Ze begint buiten met vegen. Maar ze is om 11.15 uur toch binnen klaar. Ik heb ondertussen ingepakt én mijn koffer aan mijn bed vastgeklonken. Ik heb nog wat klussen in het centrum, geld pinnen: lukt niet, beide geldautomaten zijn weer leeg (onthouden: niet op zaterdag geld pinnen), wil nog Airtime kopen, lukt ook niet, mijn MTN kantoor zit dicht. Langs een MTN kraampje kan ik nog wel geld overboeken voor Elie, op de telefoon van zijn vrouw, Mobile Money noemen ze dat hier. Ik geef cash geld en het telefoonnummer door. Elie kan dan daarmee bij een MTN kraampje in zijn woonplek weer cash geld krijgen. Ben om 12.00 uur bij mijn bus en dan blijkt dat de eerstvolgende plek pas om 13.30 uur is. Oh gets! Weer terug naar huis lopen dan? Maar doe eerst Sarah een berichtje of ze thuis is, misschien kan ik bij haar even kletsen. Toevallig komt ze net terug van Kayonza en loop ik met haar mee naar huis. Haar binnenplaats is een puinhoop. Van de grond voor haar huis worden stenen gemaakt. Die steken ze gewoon uit de rode kleigrond en laten dat dan drogen. Ze heeft een heel klein woonkamertje, waar alleen nog maar een tafeltje in staat. En een klein slaapkamertje met een 1 persoonsbed en een kast. Het schuurtje ernaast is haar keuken, met een hoge open kast en een tweepitter om op te koken. Ze woont naast de headteacher wat echt heel fijn voor haar is, altijd iemand in de buurt. 


Busreis naar Kigali: voetbalwedstrijd Gatsibo - Nyagatare. De radio staat lekker hard, waar niemand zich aan stoort. Als er een doelpunt valt juicht en klapt de hele bus!! 


Taxi naar ViaVia.  Kost me 4300 RWfr.  Maar ik kom op de drukste tijd aan en heb 2 tassen en een helm. Zie dat niet zitten op de moto vandaag. Taxi vraagt 5000. Als ik daar duidelijk van schrik, zegt hij. Ik kan ook op de meter rijden. Ok, doe maar. Hij heeft dan mijn telefoonnummer nodig, moet hij blijkbaar registreren. Ik rijd ondertussen mee kijkend op mijn telefoon met maps.me. Om te kijken of hij wel rechtstreeks rijdt. Maar dat doet hij goed. Nu kost het me 4300. Nog steeds veel geld als je 400 of 500 gewend bent. Maar ik vind het in de taxi zitten voor vandaag wel even prima. 

En een hond naast mijn stoel in het restaurant, gezellig!! Roept herinneringen op aan mijn plekje in HuaHin. 


Dit is een heerlijke plek om te relaxen. Ligt in een rustig deel van Kigali. Op het terras buiten heb je mooi uitzicht over de stad. Na heerlijke douche en lekker avondeten duik ik mijn bed in.

De volgende ochtend komt na mijn ontbijt Astrid binnenlopen met haar dochtertje van 3. Ze schuift aan om te kletsen. Heeft hier eerst 6 maanden een stage als kinderpsychiater voor haar opleiding gedaan en later 2 jaar voor VSO gewerkt in een gehandicaptenproject op scholen. Is blijven hangen aan Adolph, een Rwandees en nu hebben ze samen, sinds kort, dit guesthouse. Adolph heeft journalistiek en communicatie gestudeerd, jaren als sportjournalist gewerkt voor radio en tv en heeft voor het nationale volleybalteam van Rwanda gespeeld. Super relaxte kerel die goed voor ogen heeft wat hij wil met het guesthouse. Een verbinding tussen de internationale bezoeker en de bevolking en laten zien hoe mooi zijn land is. Ze organiseren ook van alles, Kinyarwanda voor kinderen, culturele koffie-ochtenden, thema-wandelingen door Kigali, en ze kunnen verschillende tours door Rwanda voor je regelen. Even later sluiten ook Eva, een vriendin van Astrid, en haar zoontje Noa aan. Eva woont nu in Burkina Fasso, maar de vader van Noa is Rwandees en daarom zijn ze hier 2 weken. Eva werkt al jaren in Afrika, voor Belgische NGOs, voornamelijk in de herbebossing. Vind het vooral geweldig omdat je in deze landen nog zoveel kan verbeteren. En dan is Leentje er nog. Zij is vandaag aangekomen vanuit België en gaat 6 weken werken bij een Nederlandse die hier een bedrijfje heeft voor peuter-en kleutermaterialen (poppen, knisperboekjes en van alles gemaakt van hout: auto’s , blokken e.d. ) voor scholen met bijbehorende trainingen (Gerjanne is één van de freelancers die die trainingen gaat geven). Leentje is kleuterleerkracht en werkt al 10 jaar zonder vaste benoeming. Ook drama in België dus. Ze is er even klaar mee en wil nu ervaren hoe het is om in een ander land te werken. Gaat voor het bedrijf verschillende thema’s uitwerken. Vindt het heel spannend allemaal, komt vast goed. We kletsen de hele ochtend over van alles en nog wat. ‘s Middags komt Gerjanne wat drinken en kletsen. We reizen dinsdag naar haar huis, is nog steeds het plan. 


Maandag

Gisteravond vreselijk onweer! Vanmorgen is het prachtig weer. Ik app Maria om iets af te spreken. Ze moet vanmorgen nog werken (ik dacht dat het kantoor dicht zat?) maar komt even lekker relaxen. 

Helaas gaat het niet door, ze heeft teveel werk nog en is niet op tijd klaar. Volgende keer weer proberen. 

Heb met Leentje samen gegeten die na haar 1e werkdag vol met verhalen en vragen zit. Lieve meid, die wat vervelende ervaringen achter de rug heeft qua buitenlandervaringen met heftige heimwee en eerder terug moeten omdat ze het niet meer trok. Maar er niet voor wegloopt en dit avontuur nu toch aangaat. Gaat haar lukken, ze heeft door hier te komen al een mooie stap gezet. 


Dinsdag

Dag van vertrek, samen met Gerjanne naar haar plek reizen. 6.00 uur wakker, inpakken, 07.00 uur ontbijt, 08.00 uur uitchecken en taxi laten komen. Ik moet naar het immens grote busplein net buiten Kigali. Blij met mijn taxi! Heb Gerjanne beloofd om de tickets alvast te halen, zij zit al vanaf voor achten bij Immigratie om haar paspoort te halen. Dus ga ik wat eerder om de tickets te kopen. Taxi wil mij heel graag bij het juiste kantoor afleveren, er staan wel 60 bussen te wachten en er zijn zo’n 20 maatschappijen. Maar hij mag er niet op. Wat ik snap want het is een grote brij van mensen en bussen. Heel Kigali wil naar hun hometown voor Kerst. Dus draagt hij me over aan iemand die me het busplein over loodst en me weer overdraagt aan iemand van de juiste busmaatschappij. Er staat een hele lange rij maar Gerjanne heeft de tickets al besteld en die liggen al klaar. Ik moet wel met mijn 2 tassen (1 op mijn rug en 1 op mijn buik) en helm dat piepkleine kantoortje in waar het vol staat met mensen. Maar het lukt..... wordt ook gelijk naar de bus gedirigeerd en kan al instappen. Kwartier later is Gerjanne er ook. Na 2 uur reizen is er een stop waar we naar het toilet kunnen, brochette kopen en gepofte aardappel als lunch. Dan beginnen aan de grote tocht van 4 uur. Slingeren en klimmen door het regenwoud. Af en toe zie ik wat kleine aapjes. Deze reis Is mede indrukwekkend, doordat er om de 100 meter een gewapende soldaat staat. En er is een grote vrachtauto tegen de rotswand geknald vlak voordat wij daar langs komen. Er zijn al veel mensen om te helpen, de container ligt elders en de cabine ziet er verschrikkelijk uit. Hoe het kan is me een raadsel maar ik zie een hand op het stuur bewegen. Hoop maar dat het goed voor hem afloopt.........


Daarna nog 30 minuten op de motor het binnenland in. Over een ontzettend hobbelige weg, ik vlieg regelmatig de lucht in door al dat gehobbel. Gerjanne heeft qua bouw eenzelfde huis als Louise, gele muur en rode betonnen vloer. En heel gezellig ingericht met veel kleurige details. Door het raam kun je Lake Kivu zien liggen. En twee honden, moeder en zoon. Moeder aan komen lopen toen ze een maand in Nederland was. En twee varkens!! Samen met haar dagguard (jongen van 22) proberen ze met die varkens geld te verdienen door de biggen te verkopen. 


1e Kerstdag

Gerjanne woont dichtbij Lake Kivu. Daar lopen we ‘s middags naar toe. Voordat we er zijn, komt Gerjanne een familie tegen die ze even wil begroeten. En ineens zitten we binnen en moeten we mee-eten. Weigeren kan natuurlijk niet, maar dit is wel hun Kerstmaal. Rijst met groente en vlees. En dus eten we wat rijst met groente, laten het vlees in de pan. Er zijn 3 oudere kinderen en 2 kleintjes. De 3 oudsten zijn klaar met school en willen wel graag doorstuderen. Ze hebben goede cijfers, maar er is geen geld om universiteit te betalen. Er wordt gespaard en gewerkt met als doel later toch nog te kunnen studeren. Eliah, de jongste van de 3, is nu 19. Als hij door heeft dat we naar het meer willen, wil hij mee. Het is hier een historisch punt, Richard Kandt (Duitse arts en ontdekkingsreiziger) heeft daar de Congo Nile ontdekt, heeft een belangrijke rol gespeeld in het vastleggen van de grenzen van Rwanda, het katholieke geloof hier gebracht, begonnen met het bouwen van Kigalu én is hier gaan wonen aan het meer. Eliah is heel erg geïnteresseerd in deze geschiedenis. Een stuk van de Congo Nile trail ligt erg dichtbij en dus lopen we via dat pad naar Lake Kivu. Eliah vertelt van alles over de omgeving waar we lopen en over zijn familie. Leuk open joch! Bij het huis en landgoed van Richard Kandt vragen we of we er rond mogen wandelen. Er wordt binnen geinformeerd en we mogen erop. Als we het huis voorbij lopen, worden we naar binnen geroepen. De huidige eigenaar, een nazaat van Kandt, is thuis én wil ons ontvangen. Wat een bijzondere man! Hij is erg ziek, omringd door medicijnen en jongens die hem helpen. Hij zit op zijn terras bij een kerstboom en kerststal met een biertje en een laptopje  filmpjes te kijken. Hij is zo ziek dat hij hier van zijn doktoren niet meer mag zijn, maar daar trekt hij zich niets van aan. Hij komt gewoon 2,3 x per jaar 3 maanden hier naar toe. Heb het idee dat hij hier wil sterven. Genietend van het uitzicht, de rust, de 200 vogelsoorten (er staan een grote kijker én camera met flinke lens) en de prachtige bloemen die er zijn. 

Hij biedt ons wat te drinken aan en vertelt wat over zijn voorvader. Dit huis heeft zoveel sfeer, het verhaal zo bijzonder en het uitzicht is zo mooi, ik heb het gevoel dat ik in Out of Africa ben beland. 

Hierna stuurt hij nog iemand mee om over het landgoed te wandelen, o.a. naar het bamboebos waar de eerste katholieke mis werd gehouden. Helaas tikt de tijd ook door en moeten we terug omdat we anders pas in het donker thuiskomen. Lopen nog weer even langs het huis om gedag te zeggen. En dan via een andere route die Eliah weet weer terug. 


2e Kerstdag

Vandaag komen Rik en Carolien, beide missionarissen in Rwanda op bezoek. Interessante verhalen. Zijn voor zes jaar uitgezonden naar hier én zitten nu op de helft. Jonge mensen van in de dertig. Rik is hoofd van de theologische school hier en Carolien geeft les, doet voedselprogramma’s in de dorpen om ondervoeding onder controle te krijgen en onderwijsprogramma’s in EDCs (kinderdagverblijven). Plan is om te touren in de omgeving. Dus hebben zij samosa’s en chapati gehaald om in de auto te kunnen lunchen. Met grote fourwheeldrive 

gaan we op pad de binnenlanden in met als doel naar het noordelijkste puntje te rijden. Dat lukt niet helemaal. Op een gegeven moment gaat het gesprek in de auto over touwtjes. ik weet de context niet eens meer, spreekwoordelijk volgens mij. En dan hoor ik mezelf zeggen: oh, hier is ook een touwtje. Over de weg hangt een wit touw, bijna niet te zien. Rik stopt net op tijd. Naast het touw stapt een soldaat naar de auto. We kunnen niet verder, zijn op een legerbasis gestuit. Even kort gesprekje en dan omkeren om een andere route te zoeken. Daarna worden we in een dorp nog weer aangehouden door de chief executive van het dorp die wil weten waar we naar op weg zijn. Vier Muzungus in een auto waar nooit auto’s komen vallen erg op en moeten dus worden gechecked. Hij wil dat we onze namen opschrijven, we geven onze voornamen en een telefoonnummer. Daarna mogen we door. En als we op de terugweg weer langsrijden wordt er gezwaaid alsof we oude bekenden zijn. We bereiken niet helemaal het noordelijkste punt, maar wel daar dichtbij. Aan de overkant van dit stuk van Lake Kivu zien we Congo liggen. Mooi uitzicht weer, ook op de vissersboten. Zal nog een keer proberen een foto te maken, het zijn namelijk 3 boten naast elkaar. 

Thuis eten we boerenkool, uit de tuin gehaald van Gerjanne. Die ik op de ouderwetse manier heb schoongemaakt en gesneden, dat was lang geleden! En daarbij eten we geitenvlees!! Veel bot en weinig vlees. 

‘s Avonds krijg ik een berichtje van Joseph. Hij geeft gesproken met de Executive Director of Rwandan National Union of Deaf. Die wil graag dat ik de gehoorapparaatjes op 6 januari op hun kantoor kom afleveren. 

Dat wordt wel lastig, denk ik. Ik moet dan werken. Kan misschien wel mijn manager vragen of ik vrij mag, wellicht vindt hij het wel interessant als ik daar onder de vlag van VSO naar toe ga. En anders moet Joseph de apparaatjes maar bij mij ophalen. Ik bedenk me nu dat ik niet gevraagd heb waar dat kantoor zit ........kan ook zomaar in Kigali zijn? 

Waar het trouwens op deze Kerstdagen noodweer is met op bepaalde plekken grote overstromingen ........



Reacties

Reacties

Silvia

Never a dull moment zo te horen, en leuk en boeiend, al die verhalen van mensen en hun levens lijkt me, veel ontmoetingen, dat is mooi he☺️😊

Marloes

Blij dat je zo'n avontuurlijke kerst hebt gehad!! 😘

Evelien J

Wat een rode aarde! Mooie plaatje en vast weer een geweldige belevenis!😘 zo groen alles! Leuk die 10 dagen trail! 👍🏽


Goede jaarwisseling en geweldig genieten in 2020

jolanda

Monique , wat een verhalen en belevenissen weer ! Zulke bijzondere ervaringen nemen ze je nooit meer af...Ga je goed met alles en enjoy!

Juliette

Goh Monique wat een bijzondere kerstdagen heb jij achter de rug. Mooie mensen en schitterende natuur. Ik wens jou al een goede jaarwisseling. Ben benieuwd hoe ze dat in Rwanda vieren. Misschien moet je oliebollen bakken.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!